Z Wikipedii

Stanisław Terlecki (ur. 13 listopada 1955 w Warszawie), piłkarz polski grający na pozycji napastnika.

Ten pochodzący z Warszawy zawodnik zaczynał karierę w tamtejszym Polonezie Warszawa. W 1973 roku przeszedł do drużyny zza miedzy, Gwardii. Po 2 latach opuścił Warszawę i przeniósł się do Łódzkiego Klubu Sportowego. W łódzkim zespole grał w I lidze do 1980 roku. W następnym roku, niechciany w Polsce, wyjechał do USA, gdzie występował w zespołach Golden Bay Earthquakes oraz słynnym New York Cosmos. Już po trzydziestce wrócił do kraju i ŁKS-u. W 1988 roku został zawodnikiem stołecznej Legii Warszawa, z którą zdobył dwa krajowe puchary. W 1990 ponownie wrócił do ŁKS-u, tym razem na 4 mecze. W następnym sezonie widniał w kadrze Polonii Warszawa, by zakończyć karierę w 1993 roku. Obecnie gra (amatorsko) w drużynie "ADA bis KP Bielany Warszawa", która w sezonie 2005/2006 gra w warszawskiej klasie A.

Był wielkim talentem – twardy, uparty, ruchliwy, pomysłowy. Świetny technik. Bezkompromisową postawą wykazywał się nie tylko na boisku, co utrudniło mu karierę, a w latach osiemdziesiątych ostatecznie ją złamało. Nigdy nie zagrał w finałach MŚ. Przed rozgrywanymi w Argentynie "złapał" kontuzję, a dwa lata później został odsunięty od reprezentacji po słynnej aferze na Okęciu w której wstawił się za Józefem Młynarczykiem, który miał nie pojechać na zgrupowanie do Włoch, i do kadry już nie wrócił. W sumie w reprezentacji w latach 1976-1980 rozegrał 29 spotkań i strzelił w nich 10 bramek, lecz 3 bramki w dwóch meczach nie zostały uznane ponieważ mecze nie były oficjalne. W 2006 roku chwycił za pióro i napisał autobiografię "Pele, Boniek i Ja" opowiadającą o jego życiu i historiach z tego życia wziętych.

W drużynie Pelikana Łowicz gra jego syn, Maciej.