Z Wikipedii

Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 1982 Copa del Mundo de Fútbol - España 82
MŚ 1978	MŚ 1986
Szczegóły turnieju
Gospodarz	Hiszpania
Otwarcie	13 czerwca 1982,
Zamknięcie (finał)	11 lipca 1982,
Liczba drużyn	24 (z 6 federacji)
Liczba stadionów	14 (w 14 miastach)
I miejsce	Włochy
II miejsce	RFN
III miejsce	Polska
Polska	3 miejsce
Statystyki turnieju
Liczba meczów	52
Liczba goli	146  (2.81 na mecz)
Oglądalność	2 109 723 (40 572 na mecz)
Król strzelców	Paolo Rossi
Internet
Galeria zdjęć na Commons

XII Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej - odbyły się w dniach 13 czerwca-11 lipca 1982 roku w Hiszpanii. Były to pierwsze finały na których wystąpiły 24 zespoły. Decyzję o zwiększeniu liczby reprezentacji uczestniczących w finałach spowodowało spopularyzowanie telewizji.

[edytuj] Podsumowanie

[edytuj] Faza grupowa

Zespół reprezentacji Polski zakwalifikował się do rozgrywek, jednak istniały obawy, iż wprowadzony na pół roku przed rozpoczęciem turnieju stan wojenny może źle wpłynąć na postawę piłkarzy.

Początek turnieju był dla Polaków był zły. Dwa bezbramkowe remisy w meczach z Włochami i Kamerunem spowodowały, iż Polska znalazła się na ostatnim miejscu w grupie. Jednak ostatecznie, w meczu ostatniej szansy Polacy nieoczekiwanie rozgromili Peru 5:1 zdobywając 5 bramek w ciągu 22 minut. Awans z grupy wywalczyli także Włosi, którzy zremisowali wszystkie trzy mecze, a w ostatnim spotkaniu z Kamerunem z trudem obronili korzystny wynik 1:1.

W grupie 2 zmierzyły się reprezentacje Austrii, Chile, RFN i Algierii. Algierczycy sprawili sensację pokonując ekipę Niemiec 2:1. Zespół z Maghrebu miałby wielkie szanse wyeliminować ówczesnych mistrzów Europy jednak zespół RFN pokonał Austrię, która wyszła z grupy z dwoma bramkami więcej od Algierii.

W grupie 3 grała Argentyna, która broniła tytułu z przed 4 lat, Belgia, Węgry i Salwador. Wschodzącą gwiazdą reprezentacji Argentyny był Diego Maradona. Argentyna jednak przegrała w meczu otwarcia mistrzostw z Belgią 0:1. Oba te zespoły zajęły dwa czołowe miejsca w grupie. Węgrzy natomiast pokonując Salwador 10:1 odnieśli najwyższe zwycięstwo w historii mistrzostw i reprezentacji.

Grupa 4 to rywalizacja pomiędzy ekipami Anglii, Francji, Czechosłowacji i Kuwejtu. Pierwsze miejsce zajęła Anglia przed Francją. W meczu Francja - Kuwejt, gdy Francuzi zdobyli bramkę, prezes futbolowej federacji Kuwejtu szejk Fahid Al-Ahmad Al-Sabah wdarł się na boisko protestując przeciwko uznaniu bramki. Zdezorientowany radziecki sędzia Miroslav Stupar zmienił swą decyzję i gol nie został zaliczony^[1], ta decyzja kosztowała arbitra utratę uprawnień do prowadzenia spotkań międzynarodowych, a Kuwejt i tak przegrał 1:4.^[2]

W grupie 5 grały drużyny gospodarza - Hiszpanii, Irlandii Północnej, Jugosławii i Hondurasu. Awans do dalszej fazy wywalczyli Hiszpanie i Irlandczycy, ale styl gry ekipy gospodarzy (np. remis z nadspodziewanie dobrze grającym Hondurasem) wzbudził rozczarowanie kibiców liczących iż na swoim terenie będą w stanie odegrać istotną rolę w turnieju.

Grupę 6 tworzyły reprezentacje Brazylii, Szkocji, Nowej Zelandii i ZSRR. Drużyna Brazylii była uważana za głównego pretendenta do tytułu, ponieważ w drużynie Canarinhos występowało wiele ówczesnych gwiazd (Sócrates, Zico, Paulo Roberto Falcão - znajdują się m.in na liście FIFA 100). Razem z drużyną Brazylii z grupy wyszła reprezentacja Związku Radzieckiego, która dzięki przewadze dwóch bramek wyprzedziła Szkocję.

[edytuj] Druga Runda

W drugiej rundzie 12 najlepszych ekip zostało podzielonych na 4 grupy po 3 drużyny. Zwycięzcy tych grup uzyskiwali awans do półfinałów.

W grupie A znalazły się Polska, ZSRR i Belgia. Po zwycięstwie z Peru, Polska drużyna „złapała rytm gry”. W meczu z Belgią dobrze grał Zbigniew Boniek, który zdobył 3 bramki zapewniając biało - czerwonym zwycięstwo 3:0. Drużyna ZSRR również pokonała Belgię, ale zaledwie 1:0. Do awansu do czołowej czwórki wystarczał Polakom zatem remis z drużyną radziecką. Z uwagi na trwający stan wojenny, mecz z zespołem ZSRR miał duży wymiar polityczny. Atmosferę podgrzewały dodatkowo, wywieszane na trybunach( nie tylko przez Polaków), transparenty "Solidarności". Realizatorzy transmisji TVP starali się jednak, by obrazy te nie docierały do widzów w Polsce. Z tego spotkania w pamięci kibiców zapisał się głównie Włodzimierz Smolarek, który w końcowych minutach przetrzymywał piłkę w narożniku boiska, zyskując w ten sposób cenne sekundy. Ostatecznie Polacy utrzymali do ostatniego gwizdka rezultat 0:0, premiujący ich awans.

W grupie B RFN zmierzyła się z ekipami Hiszpanii i Anglii. Zwycięstwo nad gospodarzami 2:1 i bezbramkowy remis z Anglią, przy jednoczesnym także bezbramkowym wyniku meczu Anglia - Hiszpania, zapewniły sukces ekipie Niemieckiej.

W grupie C naprzeciw siebie stanęły Brazylia, Włochy i Argentyna. Argentyńczycy nie byli w stanie obronić tytułu. Przegrali najpierw 2:1 z Włochami, a następnie 3:1 z Brazylią. Diego Maradona, otrzymał w końcówce meczu czerwoną kartkę za brutalny faul. O awansie do półfinału miał przesadzić pojedynek Brazylii i Włoch. Ekipie Canarinhos wystarczał remis. Tymczasem Włosi, pokonali po wyrównanym meczu piłkarzy z Brazylii 3:2. Bohaterem spotkania był Paolo Rossi, który strzelił wszystkie gole dla Squadra Azzura. Piłkarz ten zagrał na Mundialu tylko dlatego że skrócono mu karę dyskwalifikacji za udział w aferze korupcyjnej (tzw. Toto Nero). W grupie D Francja wywalczyła awans pokonując Austrię i Irlandię Północną.

[edytuj] Półfinały

W półfinale Polacy po raz drugi w tym turnieju zmierzyli się z reprezentacją Włoch. W spotkaniu tym z powodu otrzymania dwóch żółtych kartek nie mógł wystąpić Zbigniew Boniek. Trener Antoni Piechniczek nie zdecydował się na wystawienie w jego miejsce Andrzeja Szarmacha, czołowego strzelca ligi francuskiej. Włosi bez większego trudu pokonali biało-czerwonych 2:0, a obydwa gole strzelił ponownie Paolo Rossi. Po mistrzostwach Paweł Janas tak skomentował ten mecz: "Byliśmy o krok od wielkiego finału. W decydującym meczu z Włochami zagraliśmy słabiej, mieliśmy akurat nie najlepszy dzień i nie udało nam się wykorzystać szansy" ^[3].

W drugim półfinale Francja zmierzyła się z RFN. W normalnym czasie gry padł remis 1:1. W dogrywce Francuzi prowadzili już 3:1, jednak Niemcom udało się doprowadzić do remisu 3:3. Mecz musiał rozstrzygnąć się po rzutach karnych. W karnych zwyciężyli 5:4 piłkarze RFN, ale ich zwycięstwo przyćmił wcześniejszy brutalny faul ich bramkarza Heralda Schumachera na Francuzie Battistonie. Francuz został odwieziony do szpitala, natomiast Schumacher nie został za ten faul ukarany.

[edytuj] Mecz o 3. miejsce

W meczu o 3. miejsce z Francją Polska wygrała 3:2 po golach Andrzeja Szarmacha, Stefana Majewskiego oraz Janusza Kupcewicza. Dla Francji gole zdobywali René Girard i Alain Couriol . Tym samym Polacy powtórzyli osiągniecie z Mundialu 1974, kiedy to w meczu o 3. miejsce pokonali Brazylijczyków.

[edytuj] Finał

W finale reprezentacja Włoch pokonała RFN 3:1. Bramki dla Włoch strzelali kolejno: Paolo Rossi, Marco Tardelli, Alessandro Altobelli. Honorowe trafienie dla RFN zaliczył w 83. minucie Paul Breitner. Mecz na Estadio Santiago Bernabéu oglądało ponad 90 000 kibiców.

Włosi zdobyli tytuł po raz trzeci. Poprzednio zdobywali go w 1934 i 1938 roku. Włochy zrównały się w ilości zwycięstw w tej imprezie z Brazylią.

[edytuj] Składy drużyn

Państwa, uczestnicy Mistrzostw Świata w 1982 roku

Składy drużyn uczestniczących w mistrzostwach świata w roku 1982

[edytuj] Stadiony

• Alicante, Estadio Jose Rico Perez
• Barcelona, Estadio Nou Camp oraz Estadi de Sarrià
• Bilbao, Estadio San Mames
• Elche, Nuevo Estadio
• Gijon, Estadio El Molinon
• La Coruña, Estadio Municipal de Riazor
• Madryt, Estadio Santiago Bernabéu oraz Estadio Vicente Calderón
• Malaga, Estadio La Rosaleda
• Oviedo, Estadio Carlos Tartiere
• Saragossa, Estadio La Romareda
• Sewilla, Estadio Benito Villamarín oraz Estadio Sanchez Pizjuan
• Valladolid, Nuevo Estadio Jose Zorrilla
• Vigo, Estadio Balaidos
• Walencja, Estadio Luis Casanova

[edytuj] Rezultaty

[edytuj] Pierwsza runda

[edytuj] Grupa A

Zespół	M	W	R	P	Br+	Br-	+/-	Pkt
Polska	3	1	2	0	5	1	+4	5
Włochy	3	0	3	0	2	2	0	3
Kamerun	3	0	3	0	1	1	0	3
Peru	3	0	2	1	2	6	-4	2

14 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Włochy	0:0	Polska	Estadio Balaidos, Vigo Sędzia: Michel Vautrot (Francja) Widzów: 33,000
		raport

15 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Peru	0:0	Kamerun	Estadio Riazor, La Coruña Sędzia: Franz Wöhrer (Austria) Widzów: 11,000
		raport

18 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Włochy	1:1	Peru	Estadio Balaidos, Vigo Sędzia: Walter Eschweiler (RFN) Widzów: 25,000
	Conti  18'	raport	Díaz  83'

19 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Polska	0:0	Kamerun	Estadio Riazor, La Coruña Sędzia: Alexis Ponnet (Belgia) Widzów: 19,000
		raport

22 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Polska	5:1	Peru	Estadio Riazor, La Coruña Sędzia: Lamberto Rubio Vazquez (Meksyk) Widzów: 25,000
	Smolarek  55' Lato  58' Boniek  61' Buncol  68' Ciołek  76'	raport	La Rosa  83'

23 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Włochy	1:1	Kamerun	Estadio Balaidos, Vigo Sędzia: Bogdan Dotchev (Bułgaria) Widzów: 20,000
	Graziani  60'	raport	Mbida  61'

[edytuj] Grupa B

Zespół	M	W	R	P	Br+	Br-	+/-	Pkt
RFN	3	2	0	1	6	3	+3	4
Austria	3	2	0	1	3	1	+2	4
Algieria	3	2	0	1	5	5	0	4
Chile	3	0	0	3	3	8	-5	0

16 czerwca 1982 17:15 UTC+2	RFN	1:2	Algieria	El Molinón, Gijón Sędzia: Enrique Labo Revoredo (Peru) Widzów: 42,000
	Rummenigge  67'	raport	Madjer  54' Belloumi  68'

17 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Chile	0:1	Austria	Estadio Carlos Tartiere, Oviedo Sędzia: Juan Daniel Cardellino (Urugwaj) Widzów: 22,500
		raport	Schachner  21'

20 czerwca 1982 17:15 UTC+2	RFN	4:1	Chile	El Molinón, Gijón Sędzia: Bruno Galler (Szwajcaria) Widzów: 42,000
	Rummenigge  9'  57'  66' Reinders  81'	raport	Moscoso  90'

21 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Algieria	0:2	Austria	Estadio Carlos Tartiere, Oviedo Sędzia: Tony Boskovic (Australia) Widzów: 22,000
		raport	Schachner  55' Krankl  67'

24 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Algieria	3:2	Chile	Estadio Carlos Tartiere, Oviedo Sędzia: Rómulo Méndez (Gwatemala) Widzów: 16,000
	Assad  7'  31' Bensaoula  35'	raport	Neira  59' (k.) Letelier  73'

25 czerwca 1982 17:15 UTC+2	RFN	1:0	Austria	El Molinón, Gijón Sędzia: Bob Valentine (Szkocja) Widzów: 41,000
	Hrubesch  10'	raport

[edytuj] Grupa C

Zespół	M	W	R	P	Br+	Br-	+/-	Pkt
Belgia	3	2	1	0	3	1	+2	5
Argentyna	3	2	0	1	6	2	+4	4
Węgry	3	1	1	1	12	6	+6	3
Salwador	3	0	0	3	1	13	-12	0

13 czerwca 1982 20:00 UTC+2	Argentyna	0:1	Belgia	Camp Nou, Barcelona Sędzia: Vojtěch Christov (Czechosłowacja) Widzów: 95,500
		raport	Vandenbergh  62'

15 czerwca 1982 21:15 UTC+2	Węgry	10:1	Salwador	Nuevo Estadio, Elx Sędzia: Ibrahim Youssef Al-Doy (Bahrain) Widzów: 23,000
	Nyilasi  4'  83' Pölöskei  11' Fazekas  23'  54' Tóth  50' Kiss  69'  72'  76' Szentes  72'	raport	Ramírez  64'

18 czerwca 1982 21:15 UTC+2	Argentyna	4:1	Węgry	Estadio José Rico Pérez, Alicante Sędzia: Belaid Lacarne (Algeria) Widzów: 32,093
	Bertoni  26' Maradona  28'  57' Ardiles  60'	raport	Pölöskei  76'

19 czerwca 1982 21:15 UTC+2	Belgia	1:0	Salwador	Nuevo Estadio, Elx Sędzia: Malcolm Moffatt (Irlandia Północna) Widzów: 15,000
	Coeck  19'	raport

22 czerwca 1982 21:15 UTC+2	Belgia	1:1	Węgry	Nuevo Estadio, Elx Sędzia: Clive White (Anglia) Widzów: 37,000
	Czerniatynski  76'	raport	Varga  27'

23 czerwca 1982 21:15 UTC+2	Argentyna	2:0	Salwador	Estadio José Rico Pérez, Alicante Sędzia: Luis Barrancos (Boliwia) Widzów: 32,500
	Passarella  22' (k.) Bertoni  52'	raport

[edytuj] Grupa D

Zespół	M	W	R	P	Br+	Br-	+/-	Pkt
Anglia	3	3	0	0	6	1	+5	6
Francja	3	1	1	1	6	5	+1	3
Czechosłowacja	3	0	2	1	2	4	-2	2
Kuwejt	3	0	1	2	2	6	-4	1

16 czerwca 1982 17:15 UTC+2	Anglia	3:1	Francja	Estadio San Mamés, Bilbao Sędzia: Antonio Garrido (Portugalia) Widzów: 44,172
	Robson