Z Wikipedii

Michael Jordan
Pseudonim	Air, His Airness, MJ
Data i miejsce urodzenia	17 lutego 1963 Brooklyn, Nowy Jork, USA
Paszport	USA
Wzrost	198 cm
Masa ciała	98 kg
Pozycja	Shooting guard
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona domowa

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w nim poprawić: przeredagować. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Michael Jeffrey Jordan (ur. 17 lutego 1963 r. w dzielnicy Brooklyn w Nowym Jorku) – były amerykański koszykarz, uznawany za najlepszego gracza w historii.

Spis treści 1 Biografia 1.1 Początki 1.2 Pierwsze sezony 1.3 Syndrom Pistons 1.4 Pierwsze trzy tytuły mistrzowskie 1.5 Przerwa w karierze 1.6 Wielki powrót 1.7 Lata z Wizards 2 Statystyki 3 Osiągnięcia sportowe 3.1 Rekordy kariery 4 Ciekawostki 4.1 Numer 5 Występy w filmach 5.1 Aktor 5.2 Aktor (zdjęcia archiwalne) 5.3 Aktor (gościnnie) 6 Linki zewnętrzne

[edytuj] Biografia

Michael Jordan urodził się w Brooklynie, jednak zaraz po urodzeniu jego rodzice podjęli decyzję o przeprowadzce do Wilmington w stanie Karolina Północna. MJ ma dwóch starszych braci, Ronniego i Larry'ego, oraz dwie siostry - starszą Deloris i młodszą Roslyn. Matka koszykarza pracowała w banku, a jego ojciec w elektrowni. Podczas nauki w podstawówce w Wilmigton najbardziej interesował się baseballem, a w kosza grywał z bratem, na boisku wybudowanym za domem. W szkole grał w drużynach footballowej, baseballowej i wreszcie koszykarskiej. Kiedy wybrał się do szkoły średniej Laney High, nie dostał się do szkolnej drużyny koszykarskiej. Kiedy przeszedł do college'u w North Carolina rozważał możliwość gry w koszykówkę.

[edytuj] Początki

Grając w lidze NCAA oddał decydujący rzut w finale ligi akademickiej zapewniając sobie i drużynie tytuł mistrzowski. Dostał nagrodę najlepszego zawodnika roku 1983/84. Niestety, był dosyć chuderlawy i został wybrany dopiero z 3. numerem draftu 1984 przez, będące na dnie, Byki. Jako pierwszoroczniak szybko stał się gwiazdą ligi, podziwiano go nawet na boiskach rywali, ze względu na widowiskowy, ofensywny styl gry. Wystąpił w Meczu Gwiazd, gdzie zdobył 7 pkt. w ciągu 22 minut gry. W sezonie zasadniczym był liderem drużyny, zdobywając średnio około 28 punktów, 6,5 asysty, 5,9 zbiórki i 2,4 przechwytu. Na koniec sezonu został uhonorowany nagrodą dla najlepszego pierwszoroczniaka ligi, został także wybrany do drugiej piątki ligi. Doprowadził Byki do fazy play-off z bilansem 38-44, niestety Chicagowska drużyna nie zdołała pokonać Milwaukee Bucks i odpadła w pierwszej rundzie tej fazy. Wcześniej, 12 października 1994 r., w meczu przeciwko Detroit Pistons, przeszedł samego siebie zdobywając aż 49 punktów.

[edytuj] Pierwsze sezony

W następnym sezonie (1985-1986) MJ złamał sobie kość w nodze, i opuścił aż 64 mecze. To był sezon, w którym miał najdłuższa przerwę, grał w niewielu meczach i nie dłużej niż po 20 minut. W ciągu 18 zagranych meczów zaliczał średnią 22,7 punktów na mecz, 2,9 asyst i 3,6 zbiórek. Został mimo to wybrany do Meczu Gwiazd, ale nie wystąpił w nim z powodu kontuzji. Mimo, iż Jordan prawie wcale nie grał, to i tak jego drużyna weszła do play-off, gdzie jednak zespół Boston Celtics rozgromił ich w pierwszej rundzie 3:0 (Celtowie zostali później mistrzami tego sezonu). Podczas drugiego meczu fazy play-off z drużyną z Bostonu, Air praktycznie sam doprowadził do dwóch dogrywek, zdobywając 63 punkty (co jest rekordem punktowym play-offs nie pobitym do dziś). Larry Bird powiedział potem: "Tego dnia grał Pan Bóg, przebrany za Michaela Jordana". W tych play-offach MJ notował średnio 43,7 punktu na mecz.

Kolejny sezon (1986-1987), Michael rozpoczął z chęcią rewanżu. Ten sezon był dla niego znakomity - wspomagany przez, wybranego właśnie w drafcie, Scottie Pippena, zaliczył swoją najwyższą w karierze średnią punktową - 37,1 punktu na mecz i po raz pierwszy został zwycięzcą klasyfikacji na najlepszego strzelca ligi. Jednocześnie stał się pierwszym zawodnikiem od czasów legendarnego Wilta Chamberlaina, któremu udało się zdobyć ponad 3 tysiące punktów w sezonie. Oprócz tego stał się pierwszym zawodnikiem w historii, który zaliczył 200 przechwytów oraz 100 bloków w jednym sezonie. Po raz pierwszy w karierze wybrano go także do pierwszej piątki ligi. 26 lutego 2007 r. w spotkaniu przeciwko New Jersey Nets, zdobył 58 punktów, a 16 kwietnia w spotkaniu przeciwko Atlancie zaliczył 61 punktów, tym samym kolejny raz wpisał się na listę zawodników NBA którzy zdobyli 60 i więcej punktów w jednym meczu. Podczas weekendu gwiazd, wygrał konkurs Slam Dunków i zagrał w Meczu Gwiazd.

[edytuj] Syndrom Pistons

Sezon 1987-1988 był jeszcze bardziej owocny dla "Latającego". Jego drużyna zanotowała 50 zwycięstw fazie zasadniczej, a on sam stawał się coraz lepszym zawodnikiem. W tym sezonie notował średnio 35 punktów w meczu, kolejny raz wygrywając klasyfikację strzelców (drugą z kolei). Został wybrany także obrońcą roku - jedyny raz w swojej karierze i jedyny raz w historii NBA, kiedy najlepszy strzelec został jednocześnie najlepszym obrońcą. Po raz pierwszy wybrano go MVP sezonu, a podczas weekendu gwiazd stał się pierwszym zawodnikiem któremu udało się obronić tytuł najlepiej dunkującego zawodnika podczas Slam Dunk Contest (później dokonał tego Jason Richardson). Sam mecz też zakończył sukcesem, czyli zdobyciem nagrody MVP All Star Game, po zdobyciu 40 pkt (miał okazję pod koniec meczu pobić wyczyn Wilta Chamberlaina w największej zdobyczy pkt w All-Stars Game - 42 pkt - lecz, choć miał tylko 25 lat, zachował się jak dojrzała już gwiazda - nie chciał zdobyć ostatnich 2 pkt, pozwalając Wiltowi dalej cieszyć się rekordem). Oprócz wszystkich nagród, dostał się do pierwszej piątki ligi i pierwszej piątki obrońców. W fazie rozgrywek posezonowych Byki przeszły przez pierwsza rundę zwycięsko (3-2 z Cleveland Cavaliers), jednak w kolejnej rundzie gładko przegrały z Detroit Pistons 1-4. W tej fazie sezonu zanotował średnią 32,5 punktu na mecz, 2,89 przechwytu oraz rekordową liczbę asyst - 8 w meczu. Po sezonie Charles Oakley, przyjaciel Jordana, został sprzedany do New York Knicks. Obaj zawodnicy byli ze sobą zgrani, a samemu MJ-owi trudno było się pogodzić z tą zmianą.

Historycznym dla Jordana dniem okazał się 25 stycznia 1989 r., ponieważ wtedy przekroczył barierę 10 tys. punktów, na koniec sezonu 1988-1989 znowu został najlepszym strzelcem w całej lidze i został zapisany do pierwszych piątek: ligi i obrońców. W meczu All-Star zaliczył 28 punktów w 33 minuty, ale nie został MVP. Za to gazeta The Sporting News uznała go za sportowca roku w USA. W play-offach znowu zagrał z Cavs, którzy byli zdecydowanymi faworytami. Po ciężkiej walce w meczu numer 5 Bulls wygrali, a przy stanie meczu 100-99 dla Cavs w ostatnim momencie spotkania Jordan oddał rzut ponad broniącym Craigiem Ehlo, zapewniając swojej drużynie wygraną i awans do kolejnej rundy. Wielu fachowców uważa, że właśnie ten rzut, nazwany "The Shot", otworzył Bykom drogę do przyszłego mistrzostwa NBA. Po 6 zaciętych meczach z Knicksami, przeszli do dalszej fazy rozgrywek. W finale konferencji Chicago uległo jednak 2-4 Tłokom z Detroit.

Sezon 1989-1990 przyniósł drużynie nowego trenera, Phila Jacksona, który zaliczany jest do najlepszych trenerów NBA w historii. Jordan mocno zżył się z nowym szkoleniowcem (kiedy Jackson odszedł w 1998 r., Michael zrobił to samo). Pod okiem Jacksona Bulls zakończyli sezon z bilansem 55-27, a Jordan kolejny raz wygrał klasyfikację strzelców (33,6 punktu na mecz), oraz klasyfikację najlepiej przechwytujących (2,77 na mecz). Wybrano go do pierwszej piątki ligi i pierwszej piątki obrońców. 28 marca 1990 r. Michael uzyskał swój najlepszy wynik w karierze (w meczu z dogrywkami), rzucając Cleveland Cavaliers 69 punktów. Wystąpił także w Meczu Gwiazd. W finale konferencji Byki już po raz kolejny uznały wyższość Pistons. Dla samego Mike'a te rozgrywki były dobre, notował w play-offach średnio 36.7 punktu na mecz.

[edytuj] Pierwsze trzy tytuły mistrzowskie

Do kolejnego sezonu (1990-1991) Jordan przygotowywał się, poświęcając całe wakacje. Motywowany przez Phila Jacksona zaczął grać bardziej zespołowo, nie koncentrując się tyko na zaliczaniu indywidualnych osiągnięć. Ta strategia przyniosła efekty. Jego drużyna na koniec sezonu zaliczyła 61 wygranych (wtedy rekord klubowy). W tym sezonie zanotował średnią 31,5 punktu na mecz, 11-krotnie przekraczając barierę 40 punktów w meczu. Przyniosło mu to drugi w karierze tytuł MVP ligi. Kolejny raz był w pierwszej piątce ligi i pierwszej piątce obrońców. Jak co roku Mike wystąpił podczas Meczu Gwiazd. W fazie pucharowej Byki zmiatały każdą drużynę, Knicks i Philadelphię, a w finałach konferencji po raz kolejny spotkali się z Detroit, tym razem wygrywając bez większych problemów 4-0, kończąc tym samym dominację "Tłoków" na Wschodzie. W finale ligi, choć przegrali pierwszy mecz z Los Angeles Lakers Magica Johnsona, łatwo wygrali następne 4 i zdobyli, pierwsze w historii, mistrzostwo. Michael został MVP finałów. Zdobywał średnio 31,1 punktu, 6,4 zbiorki i 8,4 asyst.

W następnym sezonie (1991-1992) drużyna z Chicago znów odnotowała postęp, wygrywając 67 spotkań, a MJ trzeci raz zdobył tytuł MVP sezonu, dołączając do tego pierwszą piątkę ligi i pierwszą piątkę obrońców. Jego średnia wyniosła 30,1 punktu na mecz. W fazie play-off kolejno wygrywali z Miami Heat, NY Knicks i Cavs. W finale czekała ich potyczka z, prowadzonymi przez Clyde Drexlera, Portland Trail Blazers. Po 6 meczach obronili mistrzostwo, a Mike, notując średnio 34,5 punktu, drugi raz z rzędu został MVP finałów.

Latem Jordan razem z Dream Teamem (pol. "Drużyna Marzeń") zagrał na Igrzyskach w Barcelonie. Wtedy po raz pierwszy w historii koszykówki drużyna amerykańska składała się wyłącznie z zawodowych zawodników parkietów NBA (wliczając w to świeżo wybranego w drafcie Christiana Laettnera). Drużyna przywiozła złoty medal wygrywając każdy mecz średnio różnica 40 pkt!!!

W kolejnym sezonie (1992-1993) Bykom nie szło tak dobrze, wielu doszukiwało się przyczyn tego w w zmęczeniu i pewnym znużeniu u dwóch najważniejszych zawodników czyli MJ i Scottie Pippena]], których udział w igrzyskach w Barcelonie fizycznie na pewno sporo osłabił, a wiadomo jak ważna rzeczą jest regeneracja zawodnika po niesamowicie absorbującym (składającym się z 82 spotkań + play-offs) sezonie. Wygrali tylko 57 spotkań, Jordan notował średnio 32,6 punktu zdobywając 7. raz z rzędu króla strzelców ligi. W meczu gwiazd zdobył 30 punktów nie zdobywając tytułu MVP głównie dlatego, że jego drużyna (Wschód) nie wygrała meczu, a z reguły tytuł ten przypada zawodnikowi z drużyny zwycięskiej. Pierwsze 2 rundy play-off Byki przeszły z łatwością, napotykając w finale konferencji zespół NY Knicks i tocząc z nimi jedne z najkrwawszych i najbardziej zaciętych serii w historii (ostatecznie wygrali 4-2 wychodząc ze stanu 0-2 po pierwszych 2 meczach!) Na koniec, w najbardziej ekscytującym finale dekady, spotkali się ze Słońcami z Phoenix, pod wodzą przyjaciela Mike'a Charlesa Barkleya. Zwycięska seria Mike'a była dobra, jednak o mistrzostwie zadecydował rzut oddany przez Johna Paxsona, który w na 3,9 sekundy przed końcem rzucił za trzy i zapewnił trzecie z kolei mistrzostwo ligi. Nie przeszkodziło to jednak MJ-owi w zdobyciu nagrody MVP, oraz uzyskaniu najwyższej średniej finałów w historii 41,0 pkt na mecz, bijąc poprzedni - 40,8 Elgina Baylora.

[edytuj] Przerwa w karierze

6 października 1993 po 9 sezonach MJ ogłosił swoje odejście. Chcąc spełnić marzenie swego niedawno zmarłego ojca, który zawsze pragnął, aby jego syn był gwiazdą MLB, Michael spróbował swoich sił w baseballu. Ponieważ właściciel Byków Jerry Reinsdorf posiada także Chicago White Sox, Jordan wybrał właśnie ten klub. Dodatkowo Reinsdorf postanowił nie rozwiązywać kontraktu Jordana z Bullsami przenosząc jego ważność na baseballową karierę MJ-a. 7 lutego 1994 Jordan stał się graczem Chicago WS. Michael (występujący z numerem 45 na koszulce), z powodu umiejętności niewystarczających do gry w MLB, rozegrał cały sezon 1994 w drużynie Birmingham Barons (filialny klub White Sox, grający dwie klasy rozgrywkowe niżej) zdobywając w 127 meczach 46 punktów, 3 home runy i "kradnąc" 30 baz.

Mimo starań, nie udało mu się osiągnąć sukcesu na miarę tego z NBA i 10 marca 1995 zakończył przygodę z baseballem. Wrócił do Chicago Bulls pod koniec sezonu 1994-95 i rozegrał 17 spotkań rzucając średnio 26,9 punktów na mecz. Było jednak za późno by drużyna odegrała znaczącą rolę w play-offach. Jednak w kolejnych latach Byki znów zdobyły trzy tytuły mistrzowskie pod rząd, a MJ dominował na parkiecie.

[edytuj] Wielki powrót

W sezonie 1995-1996 Byki, wzmocnione Tonim Kukočem i Dennisem Rodmanem, zakończyły sezon ustanawiając niepobity do dziś rekord ligi w liczbie zwycięstw: 72-10. Michael po raz kolejny zdobył tytuł króla strzelców, zdobywając 30,4 pkt, po raz drugi w karierze otrzymał także tytuł MVP Meczu Gwiazd i po raz czwarty tytuł MVP sezonu zasadniczego. W fazie play-off Byki deklasowały kolejnych rywali i zakończyły wspaniały sezon wygrywając tytuł po rozgromieniu Seattle SuperSonics, prowadzonych przez Gary Paytona. W fazie pucharowej przegrali tylko 3 mecze, a w całym sezonie zaledwie 13. Jordan po raz czwarty otrzymał tytuł MVP Finałów, wyprzedzając w tej statystyce Magica Johnsona. Stał się także drugim zawodnikiem w historii (po Willisie Reedzie), który w jednym sezonie zdobył trzy tytuły MVP.

Michael zadedykował swój czwarty tytuł zmarłemu ojcu. Zbieg okoliczności sprawił, że Byki wygrały rywalizację finałową w Dzień Ojca (16 czerwca 1996), okoliczności te sprawiły, że Michael Jordan bardzo emocjonalnie zareagował na zdobycie tytułu. Wzruszająca zwłaszcza była scena, gdy Michael porwał puchar mistrzowski do szatni i długo go obejmował, płacząc. Michael po powrocie do NBA objawił się jako zawodnik dojrzalszy, jeszcze bardziej skoncentrowany na liderowaniu drużynie, jednak w dalszym ciągu potrafiący w decydujących momentach wziąć na siebie odpowiedzialność za wynik meczu.

Kolejny sezon był nieco spokojniejszy, Byki skończyły go wynikiem 69-13, a Michael oddał tytuł MVP Karlowi Malone, z którym potem spotkał się w finale ligi. Jako król strzelców po raz pierwszy nie osiągnął granicy 30 punktów na mecz - zdobywając 29,6 pkt. Został za to wybrany do pierwszej piątki ligi oraz pierwszej piątki obrońców. Na uwagę zasługuje także triple-double osiągnięte przez Jordana w Meczu Gwiazd, jedyne w historii tych spotkań, które mimo to nie przyniosło mu tytułu MVP tych zawodów. W serii pojedynków finałowych z silnymi Utah Jazz, ekscytujący był zwłaszcza mecz nr 5, kiedy to MJ poprowadził swoją drużynę do zwycięstwa mimo poważnego osłabienia z powodu gorączki i odwodnienia organizmu po zatruciu wirusem. Po zdobyciu 38 punktów, w tym decydującego rzutu za 3 niecałą minutę przed końcem, Michael został zniesiony przez kolegów z boiska. Był to popis wyjątkowego męstwa i hartu sportowego ducha. Całą serię Byki wygrały 4-2, a "Air" po raz piąty został okrzyknięty MVP finałów.

W sezonie 1997-1998 Byki nie grały już tak efektownie - kończąc go bilansem 62-20, a Michael po raz dziesiąty zwyciężył w klasyfikacji strzelców, zdobywając 28,7 pkt. Mimo najniższej od lat średniej, odzyskał tytuły MVP sezonu zasadniczego (po raz pięty w karierze) oraz Meczu Gwiazd. Został oczywiście wybrany do pierwszej piątki ligi oraz pierwszej piątki obrońców. W fazie play-off przyciągnęła uwagę zwłaszcza finałowa potyczka konferencji wschodniej, gdzie MJ zmierzył się ze swym odwiecznym rywalem - Reggie Millerem i jego Indianą. Po morderczej walce Byki zwyciężyły 4-3.

W swym ostatnim finale ligi Jordan po raz kolejny stoczył pojedynek z gwiazdami Utah Jazz - Karlem Malone i Johnem Stocktonem. Pierwszy mecz zakończył się wygraną Jazz po dogrywce, którzy dzięki łatwemu zwycięstwu 4:0 nad Los Angeles Lakers w finale konferencji, mieli więcej czasu na regenerację sił przed starciem o tytuł niż Bulls, którzy stoczyli męczący pojedynek z Indiana Pacers. Jednak w kolejnym spotkaniu zwyciężyli goście i seria przeniosła się do Chicago przy stanie 1:1. Po pierwszym z trzech ostatnich meczów MJ'a przed własną publicznością, Byki objęły prowadzenie, gromiąc swoich rywali aż 96:54. Będąc górą również w kolejnym spotkaniu, od ostatecznego triumfu dzieliło ich już tylko jedna wygrana. Przed spotkaniem numer 5 w hali United Center rozpoczęło się świętowanie, jednak gospodarze niespodziewanie polegli. Stało się jasne, że wszystko rozstrzygnie się na boisku w Utah. Jazzmani robili wszystko by wyrównać stan rywalizacji. Na 16 sekund przed końcem spotkania prowadzili 86:85 i posiadali piłkę w ataku, gdy Michael Jordan wybił ją z rąk Karla Malone. Przeprowadził indywidualną akcję i z 6 metrów trafił do kosza dając zwycięstwo swojej drużynie. Po zdobyciu szóstego sygnetu i szóstego tytułu MVP Finałów (niepobity do dziś rekord), opuścił drużynę wraz z trenerem, Philem Jacksonem, a wielka dynastia w Chicago rozpadła się.

[edytuj] Lata z Wizards

Michael Jordan nie wytrzymał jednak rozbratu z koszykówką. Wrócił do NBA, najpierw jako członek zarządu Washington Wizards, by później w sezonach 2001-02 i 2002-03 ponownie założyć koszulkę z numerem 23, tym razem jako gwiazdor drużyny z Waszyngtonu. Niestety pomimo jego olbrzymich wysiłków, drużyna nie była na tyle mocna, aby w ciągu tych dwóch lat przynajmniej awansować do Play Off. Nawet wspaniały występ w Meczu Gwiazd w wieku 40 lat, nie był w stanie osłodzić mu porażek i legenda Michaela Jordana definitywnie dobiegła końca.

[edytuj] Statystyki

Sezon	Drużyna	Mecze	Min/mecz	Pkt	Pkt/mecz	% z gry	% 3pkt	% wolne	asysty	A/mecz	Zbiórki	Zb/mecz
1984-1985	Chicago Bulls	82	38,3	2313	28,2	51,5%	17,3%	84,5%	481	5,9	534	6,5
1985-1986	Chicago Bulls	18	25,1	408	22,7	45,7%	16,7%	84%	37	2,9	64	3,6
1986-1987	Chicago Bulls	68	40	3041	37,1	48,2%	18,2%	85,7%	377	4,6	430	5,2
1987-1988	Chicago Bulls	82	40,4	2868	35	53,5%	13,2%	84,1%	485	5,9	449	5,5
1988-1989	Chicago Bulls	80	40,2	2633	32,5	53,8%	27,6%	85%	650	8	652	8
1989-1990	Chicago Bulls	81	39	2753	33,6	52,6%	37,6%	85%	519	6,3	565	6,9
1990-1991	Chicago Bulls	82	37	2580	31,5	53,9%	31,2%	85,1%	453	5,5	492	6
1991-1992	Chicago Bulls	80	38,8	2404	30,1	51,9%	27%	83,2%	489	6,1	511	5,4
1992-1993	Chicago Bulls	73	39,3	2541	32,6	49,5%	35,2%	83,7%	428	5,5	522	6,7
1994-1995	Chicago Bulls	17	39,3	457	26,9	41,1%	50%	80,1%	90	5,3	117	6,9
1995-1996	Chicago Bulls	80	37,7	2491	30,4	49,5%	42,7%	83,4%	352	4,3	543	6,6
1996-1997	Chicago Bulls	80	37,9	2431	29,6	48,6%	37,4%	83,3%	352	4,3	482	5,9
1997-1998	Chicago Bulls	78	38,8	2357	28,7	46,5%	23,8%	78,4%	283	3,5	475	5,8
2001-2002	Washington Wizards	60	34,9	1375	22,9	41,6%	18,9%	79%	310	5,2	339	5,7
2002-2003	Washington Wizards	82	37	1640	20	44,5%	29,1%	82,1%	311	3,8	497	6,1
Podsumowanie		1072	38,3	32292	30,1	49,7%	32,7%	83,5%	5633	5,3	6672	6,2
Play-off		179	41,8	5987	33,4	48,7%	33,2	82,8	1022	5,7	1152	6,4
All-Star		13	29,4	262	20,2	47,2%	27,3%	75%	54	4,2	61	4,7

[edytuj] Osiągnięcia sportowe

• Pięciokrotny zdobywca tytułu MVP sezonu zasadniczego: 1987-1988, 1990-1991, 1991-1992, 1995-1996, 1997-1998
• Sześciokrotny zdobywca tytułu MVP finałów NBA: 1990-1991, 1991-1992, 1992-1993, 1995-1996, 1996-1997, 1997-1998
• Sześciokrotny mistrz NBA (w barwach Chicago Bulls): 1990-1991, 1991-1992, 1992-1993, 1995-1996, 1996-1997, 1997-1998
• Najlepszy obrońca NBA: 1987-1988
• Debiutant roku: 1984-1985
• Dwukrotny zwycięzca konkursu wsadów: 1987, 1988
• Dziesięciokrotny król strzelców NBA: 1986-1987, 1987-1988, 1988-1989, 1989-1990, 1990-1991, 1991-1992, 1992-1993, 1995-1996, 1996-1997,1997-1998
• Trzykrotny najlepszy przechwytujący NBA: 1987-1988, 1989-1990, 1992-1993
• Piętnastokrotny uczestnik meczu gwiazd: 13 razy w barwach Chicago Bulls i 2 razy w barwach Washington Wizards 2001/2002 i 2002/2003
• Dwukrotny złoty medalista igrzysk olimpijskich: Los Angeles w 1984 r. i w Barcelonie 1992 r. z zespołem Dream Team

[edytuj] Rekordy kariery

Najlepsze osiągnięcia Michaela Jordana
Punkty	69 (vs Cleveland Cavaliers)
Rzuty z pola (celne)	27 (vs Orlando Magic)
Rzuty z pola (próby)	49 (vs Orlando Magic)
Rzuty za "3" (celne)	7 (vs Golden State Warriors)
Rzuty za "3" (próby)	12 (vs Golden State Warriors)
Celne osobiste	26 (vs New Jersey Nets)
Rzuty osobiste	27 (vs New Jersey Nets)
Zbiórki ofensywne	8 (4 razy)
Zbiórki defensywne	14 (vs New Jersey Nets)
Zbiórki	18 (2 razy)
Asysty	13 (vs Portland Trail Blazers)
Przechwyty	10 (vs New Jersey Nets)
Bloki	6 (vs Seattle SuperSonics)
Minut na boisku	56 (vs Utah Jazz)

• Zobywał co najmniej 10 punktów w 1,109 grach (najmniej 8 pkt, 25 marca 1986 vs. Cleveland Cavaliers)
• Zobywał co najmniej 20 punktów w 1,009 grach (926 sezon zasadniczy, 173 play-offy)
• Zobywał co najmniej 30 punktów w 671 grach (562 sezon zasadniczy, 109 play-offy)
• Zobywał co najmniej 40 punktów w 211 grach (173 sezon zasadniczy, 38 play-offy)
• Zobywał co najmniej 50 punktów w 39 grach (31 sezon zasadniczy, 8 play-offy)
• Zobywał co najmniej 60 punktów w 5 grach (4 sezon zasadniczy, 1 play-offy)
• Zdobył 30 triple-doubles (28 sezon zasadniczy, 2 play-offy)
• Zdobył 240 double-doubles (201 sezon zasadniczy, 39 play-offy)

• Lista wszystkich osiągnięć Michaela Jordana

[edytuj] Ciekawostki

Ta sekcja wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w niej poprawić: usunąć sekcję "ciekawostki", informacje zintegrować z pozostałym artykułem. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

• W Meczu Gwiazd Szkół Średnich (McDonald's All-American Team) nie wszedł na parkiet nawet na minutę
• Jego pierwszy zawodowy kontrakt z Chicago Bulls podpisany 12 września 1984 wynosił 6,15 milionów dolarów za 7 lat gry. Po czterech latach renegocjował go na 8 lat za 25 milionów dolarów. Za sezon 1996/1997 dostał 30,14 miliona dolarów, a za sezon 1997/1998 33,6 miliona dolarów
• Pierwszy kontrakt reklamowy z firmą Wilson opiewał na 200 000 dolarów za rok
• W 1984 roku firma Nike zaczęła produkcję butów Air Jordan
• Jako 18 koszykarz w historii NBA przekroczył granicę 20000 punktów (8 stycznia 1993 r. przeciwko Milwaukee Bucks)
• Trzy razy został wyrzucony ze szkoły - dwa razy, ponieważ grał w koszykówkę zamiast uczęszczac na lekcje, a trzecim razem gdy pobił chłopca, który zmazał starannie namalowane przez Michaela linie na boisku do koszykówki

[edytuj] Numer

• Przez większą cześć kariery zawodowej grał z numerem 23. Ten numer powstał z numeru 45 z jakim grał jego starszy brat Larry, Michael uważał, że jest od niego o połowę słabszy więc zaokrąglił połowę z tej liczby. Kiedy powrócił do gry w 1995 roku grał z numerem 45
• W 1990 roku w spotkaniu przeciwko Orlando zagrał z "12", ponieważ przed meczem jego szafka w szatni została okradziona.

[edytuj] Występy w filmach

[edytuj] Aktor

• 2004: NBA Dynasty Series - Chicago Bulls: The 1990s jako on sam
• 2004: NBA prosto z ulicy: Czarodzieje Boiska cz. 1 (NBA Street Series: Ankle Breakers vol.1) jako on sam
• 2003: Looney Tunes znowu w akcji (Looney Tunes: Back in Action) jako on sam
• 2000: Michael Jordan na Maxa (Michael Jordan to the Max) jako on sam
• 1999: NBA: Jego Wysokość Jordan (NBA: Jordan His Airness)
• 1998: Gra o honor (He Got Game) jako on sam
• 1996: Kosmiczny mecz (Space Jam) jako on sam
• 1994: NBA Super Slams 2 jako on sam
• 1993: Dangerous: The Short Films jako on sam
• 1993: Michael Jordan: Air Time jako on sam
• 1992: Malcolm X jako on sam
• 1991: Super Slams of the NBA jako on sam
• 1989: Michael Jordan: Come Fly with Me jako on sam

[edytuj] Aktor (zdjęcia archiwalne)

• 2003: 200 Greatest Pop Culture Icons jako on sam

[edytuj] Aktor (gościnnie)

• 2002: A Season on the Brink jako on sam
• 2007: My Wife and Kids jako on sam

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Profil zawodnika na oficjalnej stronie ligi NBA
• Oficjalna strona marki obuwia Air Jordans

Ekolodzy zakpili z Nicolasa Sarkozy'ego

Greenpeace nabił Sarkozy'ego w butelkę - ironizują francuskie media. Organizacja wykorzystała pozytywne przesłanie Baracka Obamy, by zmusić francuskiego prezydenta do działania na rzecz ekologii.

PiS uda się odwołać marszałka Komorowskiego?

Około godziny 19.00 rozpoczęła się w Sejmie debata nad wnioskiem PiS o odwołanie Bronisława Komorowskiego (PO) z funkcji marszałka Sejmu.

Kraków: Obława na włamywaczy

W Krakowie trwa obława na włamywaczy, którzy uciekając potrącili samochodem policjanta.

Kraków: Trwa obława na włamywaczy

W Krakowie trwa obława na włamywaczy, którzy uciekając potrącili samochodem policjanta.

CBA donosi na Piterę do prokuratury

Sejmowa komisja śledcza musi odpowiedzieć, czy CBA oddziaływało na politykę - głosi odtajniony raport minister Julii Pitery. Biuro odpowiada, że zawiadomi prokuraturę o ujawnieniu w raporcie tajemnicy, która chroni dane funkcjonariuszy.

heco victa Ogrodnicze Ogłoszenia mieszkanie wrocław wynajem