Z Wikipedii

Maniewicze (ukr. Маневичі, niem. Manewytschi, jid. מנייביץ') – osiedle typu miejskiego na Ukrainie i stolica rejonu w obwodzie wołyńskim. W 2006 mieszkało w nim 13 119 mieszkańców.

[edytuj] Historia

Miasteczko powstało w 1892 roku, jako stacja kolejowa podczas budowy kolei Kowel-Sarny. Stacja dostała nazwę od pobliskiej wsi (obecnie – wieś Prylisne). W latach 30. ХХ w. prężnie się rozwija. M. in. buduje się tu jedna z fabryk belgijskiego koncernu LaChepelle. Powstają liczne tartaki. W mieście mieszkali przeważnie Żydzi (ok. 50%), Polacy (ok. 30%) oraz Ukraińcy, Niemcy. Prawie cała żydowska ludność Maniewicz została wymordowana podczas ІІ wojny światowej w roku 1942, polska ludność została częściowo zniszczona oraz deportowana przez komunistów w 1939-41. Większość Polaków opuścili miasteczko po wojnie. Od roku 1993 działa tu oddział Stowarzyszenia Kultury Polskiej na Wołyniu.

[edytuj] Zabytki

Interesujących pamiątek Maniewicze nie posiada. Dworzec kolejowy (1905), Kościół rz.-kat. pw. Przemienienia Pańskiego (1933-37), przy którym mieści się odnowiony cmentarz legionistów polskich i grób pierwszego proboszcza tej parafii. Niedaleko od Maniewicz (na trasie Maniewicze-Łuck) znajduje się unikatowy obiekt hydrologiczny – Źródła Okońskie, słynące ze swej czystej wody o szczególnym składzie chemicznym.

[edytuj] Parafia rzymskokatolicka

Parafia Przemienienia Pańskiego w Maniewiczach została erygowana w 1923 roku. Za kościół parafialny posłużyła drewniana kaplica w pobliżu torów kolejowych, wybudowana w 1915 r. jako kaplica wojskowa. W latach 1922-1926 została wykończona. Nowy, murowany kościół został zbudowany w latach 1933-1937 ze składek wiernych – pracami kierował proboszcz ks. Bolesław Jastrzębski (ur. 1893, wyśw. 1925, zm. 1942). Do końca 1943 r. kościół funkcjonował dzięki przybyłemu tu ks. Edmundowi Domańskiemu. Po II wojnie światowej władze sowieckie zamknęły świątynię urządzając w jej wnętrzu magazyn soli mineralnych. Przechowywana tu przez 40 lat sól wywołała nieodwracalne zniszczenia. Sól później została wysadzona w powietrze, zniszczeniu uległo sklepienie i dach. Pierwszą Mszę św. po wielu latach na schodach zrujnowanego kościoła odprawił w 1990 r. o. Jan Paweł Mucharski OFMCap. Kościół został odzyskany przez wiernych w 1992 r. i jest odbudowywany i poddawany renowacji. Ponownego poświęcenia kościoła w Maniewiczach 4 czerwca 1995 r. dokonał bp Marcjan Trofimiak, ówczesny biskup pomocniczy Archidiecezji lwowskiej. Staraniem ks. prał. Ludwika Kamilewskiego z Łucka została wybudowana plebania. W latach 1992-1994 proboszczem był tu ks. Adam Galek, a w latach 1994-2001 ks. Kazimierz Bolesław Zając. Od listopada 2001 proboszczem parafii Maniewicze i parafii Lubieszów jest ks. Andrzej Maciej Kwiczala.

[edytuj] Legia Warszawa

W marcu 1916 - stacjonujący w lasach nieopodal Maniewicz - żołnierze Legionów Polskich założyli pierwszą w wojsku polskim drużynę piłkarską, nadając jej nazwę "drużyna Legionowa". Jesienią 1916 została ona przeniesiona do Warszawy, 31 lipca 1922 przekształcając się w Legię Warszawa.

[edytuj] Miasta partnerskie

• Zgierz (Polska)
• Kuzniecowsk (Ukraina)
• Kupiszki (Litwa)

[edytuj] Linki

• Strona internetowa o Maniewiczach
• Fragment Przewodnika po Wołyniu, 1929 r. (w j. polskim)
• Strona księgi adresowej, wyd. w Warszawie, 1929 r. (PDF)
• Mapa topograficzna okolic Maniewicz, wyd. Wojskowy Instytut Geograficzny w Warszawie, 1931 r.
• Współczesna mapa topograficzna okolic Maniewicz, 1990 r.
• Strona Państwowej Administracji Rejonowej w Maniewiczach (w j. ukr.)
• Prodnoza pogody na Maniewicze
• Rozkład ruchu pociągów na st. kol. Maniewicze

p • d • e

Rejony obwodu wołyńskiego

rejony: horochowski • iwaniczowski • kamień-koszyrski • kiwercowski • kowelski • lubieszowski • lubomelski • łokaczyński • łucki • maniewicki • ratnowski • rożyszczeński • starowyżewski • szacki • turijski • włodzimierz wołyński
miasta wydzielone: Kowel • Łuck • Nowowołyńsk • Włodzimierz Wołyński