Z Wikipedii

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w nim poprawić: styl - powinien mieć encyklopedyczną formę. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Manchester United
Pełna nazwa	Manchester United Football Club
Przydomek	The Red Devils (Czerwone Diabły) United (Zjednoczeni)
Barwy	biało-czerwono-czarne
Data założenia	1878 jako Newton Heath L&YR
Adres	Manchester United Football Club, Sir Matt Busby Way, Old Trafford M16 ORA; Manchester, Anglia
Stadion	Old Trafford Stretford Greater Manchester
Liczba miejsc	76 212[1]
Prezes	Joel i Avram Glazer
Trener	Alex Ferguson
Liga	Premier League
2006/2007	1. miejsce
2007/2008	1. miejsce
Debiut w I lidze	1892/1893
Sukcesy	17x Mistrz Anglii 11x Puchar Anglii 2x Puchar Ligi 17x Tarcza Dobroczynności/Wspólnoty 3x Puchar Europy 1x Puchar Zdobywców Pucharów 2x Superpuchar Europy 2x Klubowe Mistrzostwa Świata
Stroje domowe 　 Stroje wyjazdowe
Strona internetowa klubu

Manchester United F.C. – klub piłkarski z siedzibą w Manchesterze, jeden z najbardziej utytułowanych klubów angielskich, grający w najwyższej angielskiej lidze piłkarskiej - Premier League. United zdobyli mistrzostwo Anglii 17 razy (Premier League wygrali 10 razy), Puchar Anglii 11 razy, Puchar Ligi Angielskiej 2 razy, Puchar Europy 3 razy, Superpuchar Europy 1 raz, Puchar Zdobywców Pucharów 1 raz, Puchar Interkontynentalny również raz. Klub ma najwyższą średnią widzów na mecz w lidze, przewodzi tym statystykom od 15 sezonów. W sezonie 2005/2006 średnia widownia wynosiła 68 765, natomiast w sezonie 2007/08 już 75 691, dzięki rozbudowie stadionu Old Trafford. Jeden z najstarszych klubów świata, znany też pod przydomkiem Czerwone Diabły.

Klub utworzony w 1878 pod nazwą Newton Heath jako zespół pracowników stacji kolejowej Lancashire and Yorkshire Railway w Newton Heath. W 1902 klub był bliski zbankrutowania, gdy pojawił się nowy właściciel J.H. Davies, który zmienił nazwę z Newton Heath na Manchester United. United po II wojnie światowej zatrudnili jako trenera Sir Matta Busby'ego. Jego młoda drużyna przyniosła wspaniałe sukcesy wygrywając Mistrzostwo Anglii w 1956 i 1957 roku. Sukcesy te zostały przyćmione katastrofą lotniczą, która wydarzyła się w Monachium w 1958 roku, zginęło w niej ośmiu zawodników klubu z Old Trafford. W wyniku tej tragedii potęga klubu podupadła na kilka lat. Piłkarze Manchester United zdołali znów wygrać ligę 1965 i 1967 oraz zdobyli Puchar Europy w 1968.

Klub nie odnosił znaczących sukcesów nie licząc Pucharu Anglii zdobytego w 1990 roku. Kiedy to Alex Ferguson poprowadził ich w ciągu 11 lat do 8 tytułów mistrza ligi angielskiej. Najnowszy tytuł mistrzów Premier League przypadł im w sezonie 2007/2008. W 1999 roku Manchester United stał się jedynym klubem który wygrał: Premier League, Puchar Anglii i Puchar Europy w tym samym sezonie (Potrójna Korona, ang. The Treble). W 1999 roku rząd brytyjski zablokował próbę przejęcia klubu przez Ruperta Murdocha, ale w 2005 roku udało się to Malcolmowi Glazerowi. Wprowadził przez to klub w ogromne długi, jako, że większość pieniędzy za które kupił United była pożyczona. Kibice, jak i cała liga angielska podchodzi do Amerykanina bardzo sceptycznie. Ankiety mówią, że ponad 63 proc. kibiców z Old Trafford nie lubi Glazera^{[potrzebne źródło]}. Prawie 75 proc. kibiców innych klubów Premiership opowiedziało się przeciwko nowemu właścicielowi^{[potrzebne źródło]}. Tylko niewielka część angielskich kibiców stwierdziła, że Glazera lubi, lub nie ma nic przeciwko^{[potrzebne źródło]}.

Pierwszym polskim piłkarzem w MU jest bramkarz reprezentacji Polski Tomasz Kuszczak, który trafił na Old Trafford 10 sierpnia 2006 z West Bromwich Albion.

[edytuj] Historia

[edytuj] Początki (1878-1945)

Pierwszy herb Newton Heath

Klub został utworzony jako Newton Heath Lancashire & Yorkshire Railway (w skrócie Newton Heath L&YR) przez grupę robotników kolejowych z Manchesteru w 1878 r. Nazwa wkrótce została skrócona do Newton Heath i lokalnie stała się znana jako "The Heathens". Drużyna stała się członkiem założycielskim Football Alliance w 1889 i dołączyła do Football League w 1892 kiedy to Football Alliance i Football League złączyły się w jedną całość.

Najstarszym znanym filmem o Manchesterze United jest zwycięstwo 2-0 w Burnley 6 grudnia 1902 r.

Klub stawił czoła bankructwu w 1902 r. i został uratowany przez J.H. Daviesa który spłacił klubowe długi i zmienił jego nazwę na Manchester United, zmienił również kolory drużyny ze złotego i zielonego na znane nam dzisiaj. Z nową nazwą United wygrali ligę w 1908 r. i Puchar Anglii 26 kwietnia 1909 r. grając w Crystal Palace przeciwko Bristol City. Później dzięki wsparciu finansowemu Daviesa, United przeprowadzili się z Bank Street na nowy stadion Old Trafford w 1910 r. Wygrali ligę po raz drugi już w rok po przeprowadzce na nowy stadion czyli w 1911 r.

[edytuj] Lata Busby'ego (1945-1969)

Tablica upamiętniająca katastrofę w Monachium

Matt Busby został zatrudniony na stanowisko menadżera w 1945 r. i od razu zaszokował wszystkich wprowadzając wiele (nieznanych w tamtych czasach) nowości do treningu zawodników. Szybko przyniosło to efekt. Klub zajął drugie miejsce w lidze w 1947 r. i wygrał Puchar Anglii w 1948 r.

Prowadził politykę wprowadzania młodych zawodników na murawę, kiedy to tylko było możliwe. Zespół dzięki temu wygrał ligę w 1956 r., a średnia wieku zawodników wynosiła tylko 22 lata. Ta polityka stała się głównym powodem klubowych sukcesów. W następnym sezonie, wygrali ligę ponownie i doszli do finału Pucharu Anglii, przegrywając tylko z Aston Villą. Stali się również pierwszą angielską drużyną, która rywalizowała w Pucharze Europy i doszła do półfinału.

W kolejnym sezonie wydarzyła się tragedia. Samolot którym drużyna wracała do domu po meczu w Pucharze Europy rozbił się przy starcie z lotniska w Monachium. Tragedia ta wydarzyła się 6 lutego 1958 r., zabierając życia 8 piłkarzy i 4 członków sztabu szkoleniowego oraz 15 innych pasażerów. Wśród ofiar katastrofy byli: Geoff Bent, Roger Byrne, Eddie Colman, Duncan Edwards, Mark Jones, David Pegg, Tommy Taylor, Liam "Billy" Whelan oraz członkowie sztabu szkoleniowego Walter Crickmer, Bert Whalley Tom Curry. Po katastrofie zaczęto rozmawiać o tym czy klub powinien po tym co się stało zawiesić działalność, ale Jimmy Murphy który przejął pałeczkę menadżera do chwili wyzdrowienia Matta Busby'ego z urazów odniesionych w katastrofie nie dopuścił do tego. Klub kontynuował grę z tymczasowym trenerem. Pomimo tego, po raz kolejny doszli do finału Pucharu Anglii gdzie przegrali z Boltonem.

Busby kompletnie odbudował zespół we wczesnych latach 60., zatrudniając takich piłkarzy jak Denis Law i Pat Crerand. Zespół wygrał Puchar Anglii w 1963, później zwyciężył w lidze w 1965 i 1967, a następnie jako pierwszy angielski klub wygrali Puchar Europy w 1968 r. Manchester United stał się sławnym klubem ponieważ posiadał w swoich szeregach trzech zdobywców Złotej Piłki: Bobby'ego Charltona, Denisa Lawa i George'a Besta. Busby zrezygnował z bycia menadżerem United w 1969 r. i został zastąpiony przez trenera drużyny rezerw i zarazem byłego gracza United Wilfa McGuinnessa.

[edytuj] 1969-1986

United walczyli pod wodzą Wilfa McGuinnessa i Franka O'Farrella zanim menadżerem stał się Tommy Docherty pod koniec 1972 r. Docherty, albo "the Doc" ("Doktorek"), uratował United przed relegacją w tym sezonie, ale United zostali relegowani w 1974 r. Zespół wygrał promocję za pierwszym podejściem i doszedł do finału Pucharu Anglii w 1976 r., jednak zostali w nim pokonani przez Southampton. Doszli do finału ponownie w 1977 r., pokonując w nim Liverpool. Docherty był na fali sukcesu i popularności. Jednak wkrótce po finale został zwolniony z fotela menadżera, ponieważ zażarcie pokłócił się z żoną psychoterapeuty United.

Dave Sexton zastąpił Docherty'ego na stanowisku menadżera latem 1977 r., i sprawił, że zespół zaczął grać formacją bardziej defensywną. Ten styl gry był niepopularny wśród kibiców, którzy byli przyzwyczajeni do ofensywnej gry, którą preferowali Docherty i Busby. Sexton nie potrafił wygrać żadnego trofea, więc został zwolniony w 1981 r., pomimo wygrania przez United swoich siedmiu ostatnich meczów pod wodzą Sextona.

Został zastąpiony przez przebojowego Rona Atkinsona, który od razu pobił brytyjski rekord transferowy zatrudniając Bryana Robsona z West Bromwich Albion. Zespół Atkinsona został wzmocniony kolejnymi nowymi graczami, takimi jak: Jesper Olsen i Gordon Strachan grającymi obok dawnych klubowych młodzików: Normana Whiteside'a i Marka Hughesa. United wygrali Puchar Anglii w 1983 i 1985 r. i były duże szanse na wygranie ligi w sezonie 1985/1986, po tym jak wygrali 10 pierwszych ligowych meczów. Bardzo wcześnie bo już na początku października mieli 10 punktową przewagę nad drugim zespołem w tabeli. Jednak forma zespołu spadła i United ukończyli sezon na czwartym miejscu w lidze. Słaba forma pozostała do następnego sezonu i United mieli w nim minimalną przewagą nad strefą spadkową, Atkinson został zwolniony.

[edytuj] Era Alexa Fergusona

Sir Alex Ferguson

[edytuj] Przed potrójną koroną (1986-1998)

Alex Ferguson przybył z Aberdeen FC by zastąpić Atkinsona i poprowadził klub do 11 miejsca w lidze na koniec sezonu. W następnym sezonie 1987/1988, United zajęli 2 miejsce z Braianem McClairem w składzie, który zdobył w lidze 20 goli dla United, po raz pierwszy od czasów Georga Besta.

Jednak mimo to, United szło bardzo źle do 1989 r. i klub był bliski spadku z ligi. Dodatkowo wiele transferów Fergusona nie znalazło akceptacji fanów. Pojawiły się pogłoski o możliwości zwolnienia Fergusona na początku 1990 r., ale zwycięstwo w 3 rundzie Pucharu Anglii nad Nottingham Forest F.C. dało nadzieję na w miarę udany sezon. United zwyciężyli Puchar, pokonując w finale Crystal Palace.

United wygrali Puchar Zdobywców Pucharów w sezonie 1990/1991, pokonując w finale mistrza Hiszpanii – Barcelonę, ale kolejny sezon okazał się rozczarowaniem dla nich, ponieważ przegrali w końcówce tytuł mistrza ligi na rzecz Leeds United. W międzyczasie tj. w 1991 klub wszedł na Londyńską Giełdę Kapitałową i został wyceniony na 47 milionów funtów, od tej pory finanse klubu są dostępne do wglądu publicznego.

Przybycie do drużyny Erica Cantony w listopadzie 1992 r. było punktem zwrotnym w historii United. Gdy Cantona zgrał się z najlepszymi zaufanymi talentami: Garym Pallisterem, Denisem Irwinem i Paulem Incem, tak dobrze jak zrobił to Ryan Giggs który już stawał się gwiazdą, skończyli sezon 1992/1993 z tytułem mistrza Anglii. Był to ich pierwszy tytuł od roku 1967. W następnym sezonie po raz pierwszy wygrali dublet (ligę i Puchar Anglii), ale klub przeżył też smutne wydarzenie w tym sezonie. 20 stycznia 1994 r. umarł legendarny menadżer i prezydent klubu Matt Busby.

W sezonie 1994/1995, Cantona dostał zawieszenie na osiem miesięcy za wskoczenie w publiczność i zaatakowanie fana Crystal Palace Matthew Simmonsa, w meczu United na stadionie Selhurst Park. Remisując swój ostatni ligowy mecz (niewygrywając przez to ligi) i przegrywając z Evertonem w finale Pucharu Anglii, zostali największymi przegranymi sezonu. Wtedy Ferguson rozwścieczył kibiców sprzedając kluczowych zawodników i zastępując ich młodymi wychowankami klubu takimi jak: David Beckham, Gary Neville, Phil Neville i Paul Scholes. Nowi zawodnicy szybko stali się regularnymi reprezentantami Anglii. Radzili sobie zaskakująco dobrze i United wygrali dubla ponownie w sezonie 1995/1996. Po raz pierwszy zdarzyło się, że angielski zespół zdobył dubla dwa razy.

Wygrali ligę ponownie w 1997 r. i Eric Cantona ogłosił, że przechodzi na futbolową emeryturę w wieku lat 30. Kolejny sezon (1997/1998) zaczęli dobrze, ale ukończyli go na drugim miejscu, za Arsenalem, który wygrał dubla w tym sezonie.

[edytuj] Potrójna korona (1998-1999)

1998/1999 był sezonem, w którym Manchester United odniósł największe sukcesy, w całej angielskiej historii klubów piłkarskich. Jako, że stali sie pierwszym i jedynym angielskim zespołem, który wygrał "potrójną koronę" – Premier League, Puchar Anglii i Ligę Mistrzów w jednym sezonie. W finałowym meczu tego sezonu pokonali Bayern Monachium w finale Ligi Mistrzów 2:1, pierwszy gol został strzelony w ostatniej minucie meczu, drugi w doliczonym czasie gry, oba przez późno wprowadzonych rezerwowych Teddyego Sheringhama i Ole Gunnar Solskjæra. Alex Ferguson otrzymał później tytuł szlachecki za swój wkład w rozwój angielskiego futbolu.

[edytuj] Po potrójnej koronie (1999-2007)

Old Trafford

United wygrali ligę w 2000 i 2001 r., ale prasa zauważyła, że w tych sezonach zawalali walkę o odzyskanie Pucharu Ligi Mistrzów. Ferguson zaadoptował bardziej defensywne taktyki, aby sprawić, by United byli ciężsi do pokonania w Europie, ale nie przyniosło to spodziewanych efektów i United skończyli sezon na 3 miejscu w 2002 r. Odzyskali tytuł mistrza Premiership w następnym sezonie (2002/2003) i zaczęli dobrze kolejny sezon, ale ich forma spadła znacząco kiedy Rio Ferdinand został zawieszony na osiem miesięcy, za nie zgłoszenie się na badanie antydopingowe. Jednak wygrali Puchar Anglii w 2004 r. eliminując z rozgrywek Arsenal (późniejszego zwycięzcy Premiership), który stał na ich drodze do finału, w którym pokonali Millwall.

Sezon 2004/2005 charakteryzował się w grze United małą skutecznością strzelecką, spowodowane to było głównie przez kontuzję napastnika Ruuda van Nistelrooya. United zakończyli ten sezon bez żadnego trofeum i na 3 miejscu w lidze. Tym razem nawet "nagroda pocieszenia" (Puchar Anglii) przepadła im, gdyż przegrali w finale w rzutach karnych po bezbramkowym meczu z Arsenalem. Poza murawą głównym tematem była możliwość przejęcia klubu na koniec sezonu, przez biznesmena z Tampy na Florydzie, Malcolma Glazera, który aktualnie posiadał na własność zespół Tampa Bay Buccaneers, który gra w futbol amerykański. Glazer przejął kontrolę nad interesami klubu.

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Niezadowoleni kibice Manchesteru United zakładają nowy klub

United mieli kiepski start w sezon 2005/2006, ponieważ opuścił ich pomocnik Roy Keane i dołączył do Celtiku – klubu któremu kibicował za młodu. Keane odszedł, gdy publicznie skrytykował grę niektórych swoich klubowych kolegów, za marną postawę w fazie grupowej Ligi Mistrzów. United zajęli czwarte, a zarazem ostatnie miejsce w grupie i odpadli przed fazą pucharową. Zdarzyło się to po raz pierwszy od ponad dekady. Ten sezon wypadł słabo również dlatego, że czołowi gracze zespołu m.in. Gabriel Heinze, Alan Smith i Paul Scholes doznali poważnych kontuzji. Jednakże nie skończyli sezonu z pustymi rękami, wygrali Puchar Ligi Angielskiej 2006, pokonując w finale beniaminka Wigan Athletic 4:0. United zapewnili sobie także 2 miejsce w lidze i co za tym idzie automatyczną kwalifikację do fazy grupowej Ligi Mistrzów, pokonując w finałowym dniu sezonu Charlton Athletic 4:0. Także w 2006 roku nowym sponsorem United zostało AIG, którego logo widnieje na koszulkach Manchesteru od początku nowego sezonu 2006/2007.

[edytuj] Podwójna korona (2007-2008)

W sezonie 2007/2008 Manchester United chciał obronić tytuł mistrza Anglii. Najważniejszym czynnikiem który pozwolił na obronienie tytułu była nierówna gra ich rywali. Na początku Arsenal FC regularnie zmieniał się z Manchesterem na pozycji lidera tabeli. W rundzie wiosennej jednak kontuzji dostał Eduardo zaś prowadzony przez Arsene Wengera młody zespół dostał zadyszki. Kiedy wydawało się, że Manchesterowi United nic nie stanie na przeszkodzie w zdobyciu mistrzostwa, nagle "obudziła się" Chelsea FC. Szybko dogoniła Manchester, który utrzymywał się do końca sezonu na 1 miejscu dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu. Walka toczyła się do ostatniej kolejki, w której Manchester grał z Wigan Atletic, a Chelsea z Boltonem Wanderers. 11 maja 2008 Manchester United pokonał na wyjeździe Wigan Athletic 2:0 (1:0) i po raz 17. w historii klubu został mistrzem Anglii. Następnie 21 maja 2008 na stadionie Łużniki w Moskwie w finale Ligi Mistrzów, zespół rozegrał mecz z wicemistrzem Anglii sezonu 2007/2008 Chelsea Londyn. W 26' po dośrodkowaniu Wesleya Browna - Cristiano Ronaldo głową skierował piłkę do bramki. Chelsea jednak nie dawała za wygraną i w 45' meczu Frank Lampard po szczęśliwej akcji posłał piłkę do bramki strzeżonej przez Edwina Van Der Sara. Po regulaminowym czasie gry był wynik 1:1. Następnie po 30-minutowej, bezbramkowej dogrywce odbyły się decydujące o wyniku rzuty karne.Wynik meczu to 6:5 dla Manchesteru United.

Tévez Carrick C. Ronaldo Hargreaves Nani Anderson Giggs

Ballack Belletti Lampard A. Cole Terry Kalou Anelka

[edytuj] Czasy współczesne (2008-obecnie)

United rozpoczęli sezon 2008/2009 od zwycięstwa 3:1 po karnych (0:0 w meczu) z Portsmouth w ramach Tarczy Wspólnoty, był to już 17 triumf Czerwonych Diabłów w tych rozgrywkach. Kolejne miesiące to słaba postawa w Premier League i porażka 1:2 z Zenitem Sankt Petersburgiem o Superpuchar Europy. Do końca 2008 roku Manchester United zdołał poprawić miejsce w tabeli ligowej i po raz pierwszy w historii zwyciężyć w Klubowych Mistrzostwach Świata. Na drodze do trofeum Ligi Mistrzów w 1/8 stanie im Inter Mediolan.

Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

[edytuj] Jedna z przyśpiewek kibiców Manchesteru United

Glory, glory, Man United,
Glory, glory, Man United,
Glory, glory, Man United,
And the reds go marching on, on, on.

Just like the Busby Babes in Days gone by
We'll keep the Red Flags flying high
You've got to see yourself from far and wide
You've got to hear the masses sing with pride

United! Man United!
We're the boys in Red and Odoch shooting shmate on this kick on our way to Wem-ber-ly Wem-ber-ly! Wem-ber-ly!
We're the famous Man United and we're going to Wem-ber-ly Wem-ber-ly! Wem-ber-ly!
We're the famous Man United and Odoch is champion we're going to Wem-ber-ly

In Seventy-Seven it was Docherty
Atkinson will make it Eighty-Three
And everyone will know just who we are
They'll be singing 'Que Sera Sera'

United! Man United!
We're the boys in Red and we're on our way to Wem-ber-ly Wem-ber-ly! Wem-ber-ly!
We're the famous Man United and we're going to Wem-ber-ly Wem-ber-ly! Wem-ber-ly!
We're the famous Man United and we're going to Wem-ber-ly

Glory Glory Man United
Glory Glory Man United
Glory Glory Man United
As the Reds Go Marching On! On! On! (3x)

[edytuj] Aktualny skład

Bramkarze
1.	Edwin van der Sar
12.	Ben Foster
29.	Tomasz Kuszczak

Obrońcy
2.	Gary Neville (c)
3.	Patrice Evra
5.	Rio Ferdinand
6.	Wes Brown
15.	Nemanja Vidić
20.	Fábio da Silva
21.	Rafael da Silva
22.	John O'Shea
23.	Jonny Evans

Pomocnicy
4.	Owen Hargreaves
7.	Cristiano Ronaldo
8.	Anderson
11.	Ryan Giggs
13.	Park Ji-Sung
14.	Zoran Tošić
16.	Michael Carrick
17.	Nani
18.	Paul Scholes
24.	Darren Fletcher
28.	Darron Gibson
30.	Lee Martin
34.	Rodrigo Possebon

Napastnicy
9.	Dimityr Berbatow
10.	Wayne Rooney
19.	Danny Welbeck
26.	Manucho Gonçalves
32.	Carlos Tévez

Trener
Alex Ferguson

Odeszli przed sezonem 2008/09 

• Danny Simpson wypożyczenie (Blackburn Rovers),
• Mikael Silvestre (Arsenal Londyn),
• Louis Saha (Everton F.C.),
• Fraizer Campbell wypożyczenie (Tottenham Hotspur)
• Gerard Piqué (FC Barcelona)

Przybyli przed sezonem 2008/09 

• Manucho Gonçalves (Panathinaikos Ateny),
• Dimityr Berbatow (Tottenham Hotspur)

[edytuj] Sukcesy

• Mistrzostwo Anglii: (17) 1907-08, 1910-11, 1951-52, 1955-56, 1956-57, 1964-65, 1966-67, 1992-93, 1993-94, 1995-96, 1996-97, 1998-99, 1999-00, 2000-01, 2002-03, 2006-07, 2007-08
  • The Football League: (7) do sezonu 1991-92
  • Premier League: (10) od sezonu 1992-93
• Puchar Anglii: (11) 1909, 1948, 1963, 1977, 1983, 1985, 1990, 1994, 1996, 1999, 2004
• Puchar Ligi Angielskiej: (2) 1992, 2006
• Puchar Europy: (3) 1968, 1999, 2008
• Puchar Zdobywców Pucharów: (1) 1991
• Superpuchar Europy: (1) 1991,
• Klubowe Mistrzostwa Świata: (2) 1999, 2008
• Klubowe Mistrzostwa Świata: (1) 2008
• Tarcza Wspólnoty: (17) 1908, 1911, 1952, 1956, 1957, 1965, 1967, 1977, 1983, 1990, 1993, 1994, 1996, 1997, 2003, 2007, 2008

[edytuj] Rekordy