Z Wikipedii

Mário Zagallo

Mário Jorge Lobo Zagallo (ur. 9 sierpnia 1931 roku w Maceio), brazylijski piłkarz i trener piłkarski. Był podstawowym zawodnikiem reprezentacji Brazylii, która dwukrotnie – w 1958 i 1962 roku – zdobyła mistrzostwo świata. Osiem lat po tym ostatnim zwycięstwie na Mundialu 1970 pełnił obowiązki selekcjonera canarinhos. Doprowadził ich wówczas do trzeciego w historii triumfu na światowym czempionacie. Od 1994 do 1998 roku po raz drugi prowadził drużynę narodową. W tym czasie Brazylijczycy zdobyli mistrzostwo Ameryki Południowej i dotarli do finału Mundialu 1998, w którym przegrali z Francją.

[edytuj] Kariera piłkarska

Jest wychowankiem klubu America Rio de Janeiro. Później grał we Flamengo i Botafogo.

W 1958 roku w miejsce kontuzjowanego Pepego został powołany do reprezentacji Brazylii na finały mistrzostw świata. W turnieju wystąpił we wszystkich sześciu meczach. Skuteczna współpraca w drugiej linii m.in. z Garrinchą, Pelém i Vavą przyczyniła się do zdobycia przez canarinhos złotego medalu. W finale, w którym podopieczni Vicente Feoli pokonali 5:2 Szwecję, Zagallo zdobył jedną bramkę.

Cztery lata później także był podstawowym zawodnikiem drużyny narodowej i zagrał we wszystkich spotkaniach. Brazylijczycy, tym razem dowodzeni przez Aimoré Moreirę, ponownie okazali się najlepsi na światowym czempionacie. Zagallo w turnieju strzelił jednego gola, w pierwszym meczu z Meksykiem.

[edytuj] Sukcesy piłkarskie

W reprezentacji Brazylii od 1958 do 1964 roku rozegrał 37 meczów (niektóre źródła podają liczbę 43) i strzelił 6 goli – mistrzostwo świata 1958 i 1962.

p • d • e

Skład reprezentacji Brazylii na Mundialu 1958

1 Castilho  •  2 Bellini  •  3 Gilmar  •  4 Djalma Santos  •  5 Dino Sani  •  6 Didi  •  7 Zagallo  •  8 Oreco  •  9 Zózimo  •  10 Pelé  •  11 Garrincha  •  12 Nílton Santos  •  13 Moacir  •  14 De Sordi  •  15 Orlando  •  16 Mauro Ramos  •  17 Joel  •  18 Altafini  •  19 Zito  •  20 Vavá  •  21 Dida  •  22 Pepe  •  trener: Feola

 

p • d • e

Skład reprezentacji Brazylii na Mundialu 1962

1 Gilmar  •  2 Djalma Santos  •  3 Mauro Ramos  •  4 Zito  •  5 Zózimo  •  6 Nílton Santos  •  7 Garrincha  •  8 Didi  •  9 Coutinho  •  10 Pelé  •  11 Pepe  •  12 Jair Marinho  •  13 Bellini  •  14 Jurandir  •  15 Altair  •  16 Zequinha  •  17 Mengálvio  •  18 Jair da Costa  •  19 Vavá  •  20 Amarildo  •  21 Zagallo  •  22 Castilho  •  trener: Moreira

 

[edytuj] Charakterystyka zawodnika

Grał na pozycji lewoskrzydłowego. Nie czarował kibiców, jak Garrincha, Vavá lub Pelé, bajecznym wyszkoleniem technicznym, był piłkarzem od tzw. "czarnej roboty". W reprezentacji występował najczęściej tuż za napastnikami, selekcjoner Vicente Feola nazywał go "fałszywym skrzydłowym", czyli takim, który gra bliżej środkowej strefy boiska, a jednocześnie wspomaga zarówno defensywę, jak i atak.

[edytuj] Kariera szkoleniowa

Po zakończeniu kariery sportowej, w połowie lat 60. szkolił grupy młodzieżowe, a następnie seniorów w Botafogo Rio de Janeiro.

Wiosną 1970 roku na kilka tygodni przed Mundialem zaufanie władz piłkarskiej federacji stracił selekcjoner João Saldanha. Żaden ze znanych szkoleniowców nie chciał przejąć po nim obowiązków i wybór władz związku ostatecznie padł na Zagallo. Drużyna, uważana przez wielu specjalistów za najlepszą w historii, z lewoskrzydłowym Tostão, prawoskrzydłowym Jairzinho, napastnikiem Pelé, pomocnikami Rivelino, Gérsonem i Clodoaldo i kapitanem Carlosem Alberto, wygrała wszystkie mecze i Brazylia po raz trzeci zdobyła mistrzostwo świata. Zagallo był pierwszym człowiekiem, który dokonał tego zarówno jako piłkarz, jak i trener.

W 1974 roku canarinhos przegrali w decydującym meczu drugiej rundy z Holandią i zamiast grą w finale musieli zadowolić się meczem o trzecie miejsce. Tu po bramce Grzegorza Laty ulegli 0:1 Polsce. Lokatę poza podium przyjęto w Brazylii bardzo krytycznie i Zagallo po czterech latach pracy selekcjonerskiej został zdymisjonowany.

Wyjechał z ojczyzny nad Zatokę Perską, gdzie objął reprezentację Kuwejtu. Potem prowadził drużynę narodową Arabii Saudyjskiej, saudyjski klub Al-Hilal i w Brazylii – Vasco da Gama, Flamengo i Fluminense. Z reprezentacją Zjednoczonych Emiratów Arabskich awansował na Mundial 1990, ale na początku 1990 roku otrzymał wymówienie z pracy. Zastąpił go Polak Bernard Blaut, którego już po kilku tygodniach zmienił inny Brazylijczyk Carlos Alberto Parreira. Zagallo współpracował z nim w czasie Mundialu w 1970 roku.

W 1991 selekcjonerem canarinhos mianowano Parreirę. Wkrótce Zagallo został jego pierwszym asystentem. Duet szkoleniwców doprowadził reprezentację Brazylii do triumfu w Mundialu 1994.

Po turnieju Parreira podał się do dymisji, a jego następcą, po raz drugi w karierze, został 63-letni Zagallo. W czasie Mundialu 1998 Brazylijczycy, wśród których wyróżniali się Ronaldo, Cafu, Roberto Carlos, Leonardo, kapitan Dunga i Bebeto, mimo porażki w grupie z Norwegią, dotarli do finału imprezy. W meczu o złoty medal ulegli 0:3 Francuzom, a niepowodzenie spowodowane było głównie tajemniczą niedyspozycją napastnika Ronaldo. Po turnieju Zagallo stracił posadę selekcjonera.

Od 2002 do 2006 roku ponownie pomagał Carlosowi Alberto Parreirze w prowadzeniu reprezentacji, która na Mundialu 2006 dotarła do ćwierćfinału.

[edytuj] Sukcesy szkoleniowe

• mistrzostwo świata 1970 i 1994 (jako asystent), wicemistrzostwo świata 1998, IV miejsce na Mundialu 1974, mistrzostwo Ameryki Południowej 1997 i wicemistrzostwo Ameryki Południowej 1995 z reprezentacją Brazylii
• brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich 1996 z olimpijską reprezentacją Brazylii
• awans do mistrzostw świata 1990 z reprezentacją ZEA

p • d • e

Skład reprezentacji Brazylii na Mundialu 1974

1 Leão  •  2 Luís Pereira  •  3 Marinho Peres  •  4 Zé Maria  •  5 Piazza  •  6 Marinho Chagas  •  7 Jairzinho  •  8 Leivinha  •  9 César  •  10 Rivelino  •  11 Paulo César  •  12 Renato  •  13 Valdomiro  •  14 Nelinho  •  15 Alfredo  •  16 Marco Antônio  •  17 Carpegiani  •  18 Ademir da Guia  •  19 Mirandinha  •  20 Edu  •  21 Dirceu  •  22 Valdir Peres  •  trener: Zagallo

 

p • d • e

Skład reprezentacji Brazylii na Igrzyskach Olimpijskich 1996

1 Dida • 2 Zé Maria • 3 Aldair • 4 Ronaldo Guiaro • 5 Flávio Conceição • 6 Roberto Carlos • 7 Bebeto • 8 Amaral • 9 Juninho • 10 Rivaldo • 11 Sávio • 12 Danrlei • 13 Narciso • 14 André Luiz • 15 Zé Elias • 16 Marcelinho Paulista • 17 Luizão • 18 Ronaldo • Trener: Zagallo
.

 

p • d • e

Skład reprezentacji Brazylii na Mundialu 1998

1 Taffarel  •  2 Cafu  •  3 Aldair  •  4 Júnior Baiano  •  5 César Sampaio  •  6 Roberto Carlos  •  7 Giovanni  •  8 Dunga  •  9 Ronaldo  •  10 Rivaldo  •  11 Emerson  •  12 Carlos Germano  •  13 Zé Carlos  •  14 Gonçalves  •  15 André Cruz  •  16 Zé Roberto  •  17 Doriva  •  18 Leonardo  •  19 Denílson  •  20 Bebeto  •  21 Edmundo  •  22 Dida  •  trener: Zagallo

 

[edytuj] Ciekawostki

• W ciągu dwóch kadencji selekcjonerskich Zagallo prowadził reprezentację w 148 meczach, z których 107 wygrał, 29 zremisował i tylko 12 przegrał.
• Tylko Zagallo i Franz Beckenbauer zdobyli tytuł mistrza świata jako piłkarze i trenerzy. Brazylijczyk był pierwszym, któremu udała się ta sztuka.

[edytuj] Zobacz też

• Brasiliana