Z Wikipedii

Współrzędne: 49°48′12″N 21°54′34″E / 49.80333, 21.90944

Lutcza
Województwo	podkarpackie
Powiat	strzyżowski
Gmina	Niebylec
Położenie	49° 48' 12'' N 21° 54' 34'' E
Ludność (2006)  • liczba ludności	2200
Strefa numeracyjna (do 2005)	17
Kod pocztowy	38-112
Tablice rejestracyjne	RSR
Położenie na mapie Polski Lutcza
Zabytkowy drewniany kościół

Lutcza – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, w gminie Niebylec.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego.

Lutcza założona została przed rokiem 1390. Król Władysław II Jagiełło, pismem datowanym w Skokach, 5 października 1390, oznajmił Czadorowi z Potoka o decyzji przeniesienia wsi Prochnya, Wuzne, Babice, Slunki, Minussiznow, Lustscha, Domaradz in Sandomiriensi, Sadowe, Potok et Blynow z prawa polskiego na magdeburskie. Decyzja została zatwierdzona przez króla w Krakowie 20 października 1390 na prośbę Stanisława Procheńskiego z rodu Gryfitów. Wg Jana Długosza dziedzicem Lutczy był Jakub Czepielowski z herbu Gryf. W pierwszej połowie XV w. dziedzicami Lutczy byli bracia Andrzej i Jakub Czador z Potoka h. Gryf, pismem datowanym na środę po święcie Paschy - 17 kwietnia 1392 powierzył swemu zaufanemu Mikołajowi Besseger ulepszenie dziedzictwa (stanu posiadania) we wsi Lutcza nad rzeką Stobnycza. Bracia: Marcin, Mikołaj, Jan i Stanisław Machowscy herbu Awdaniec 16 czerwca 1460 ufundowali w Konieczkowej parafię z wydzielonych okręgów parafialnych Lutczy, Połomi i Czudca. Nową parafię erygował 14 lipca 1464 biskup krakowski Jan Gruszczyński. W 1536 wsią Ludcza władają L. Stanisław Domaradzki i Bernard Czepielowski. W 1581 w okręgu Lutcza występuje Bonarówka. Patronat szlachecki nad ówczesną parafią w Lutczy sprawują Czepielowscy, Strzyżowscy, Izdebscy i Domaradzcy.

[edytuj] Zabytki

• Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia NMP, wzniesiony w II poł. XV w., rozbudowany w I poł. XVI w., m.in. o murowaną zakrystię a także – prawdopodobnie w I poł. XVII w. (budowa wieży, wzmocnienie ścian lisicami). Dziedzice Domaradzcy z Gryfitów ufundowali parafię w Lutczy wymienianą 24 stycznia 1442. W 1670, kościół został częściowo zniszczony pożarem, odbudowany i odnowiony dopiero po 1772. Z tego okresu pochodzą m.in. strop z fasetą, zaskrzynienia, dach z wieżyczką na sygnaturkę, okna nawy. Świątynię konsekrowano w 1743.

[edytuj] Kaplice

W Lutczy znajduje się ponad 60 kapliczek przydrożnych:

• Kaplica na cmentarzu I na "Małówce" z roku 1898 wzniesiona przez hrabiego Łosia, właściciela Żyznowa którą ufundował po śmierci żony Heleny ze Straszewskich zmarłej 7.VII.1898. We wnętrzu kaplicy nagrobek Jadwigi Straszewskiej zmarłej w 1890 r. a przeniesiony tutaj z cmentarza. Na ścianie południowej widnieje tablica inskrypcyjna "ŚP. Heleny ze Straszewskich hr. Łosiowej", zaś na północnej "ŚP. Kantego Wolskiego spoczywającego na tym cmentarzu ur. 1801 i zm. W 1867".

• Kaplica Św. Krzyża na obszarze podworskim, (w odległości 1 km przy drodze od starego kościoła do Domaradza}. W niej był krzyż z wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego, który w latach 60. został przeniesiony do starego kościoła na belkę tęczową, następnie zdjęty stamtąd został umieszczony w nowym kościele przy stacji XII drogi krzyżowej.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Mapy: Autopilot • Google Maps • Szukacz • Targeo • Zumi

• Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi