Z Wikipedii

Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Ludwik Stanisław Dorn
ur. 5 czerwca 1954 w Warszawie
Partia polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik	Marek Jurek
Okres urzędowania	od 27 kwietnia 2007 do 4 listopada 2007
Następca	Bronisław Komorowski
Wicemarszałkowie	Wojciech Olejniczak, Bronisław Komorowski, Jarosław Kalinowski, Genowefa Wiśniowska, Janusz Dobrosz

Minister spraw wewnętrznych i administracji
Okres urzędowania	od 31 października 2005 do 7 lutego 2007
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik	Ryszard Kalisz
Następca	Janusz Kaczmarek
Wicepremier
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania	od 21 listopada 2005 do 27 kwietnia 2007
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	poseł niezrzeszony
Okres urzędowania	od 5 listopada 2007
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Ludwik Stanisław Dorn (ur. 5 czerwca 1954 w Warszawie) – polski polityk, socjolog, poeta i publicysta, od 27 kwietnia 2007 do 4 listopada 2007 Marszałek Sejmu, w latach 2005-2007 wicepremier oraz minister spraw wewnętrznych i administracji w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, były członek Rady Bezpieczeństwa Narodowego, od 1997 poseł na Sejm III, IV, V i VI kadencji.

Spis treści 1 Rodzina 2 Dzieciństwo i młodość 3 Działalność opozycyjna 4 Porozumienie Centrum 5 Prawo i Sprawiedliwość 6 Minister, wicepremier, Marszałek Sejmu 7 Życie prywatne 8 Publikacje 9 Przypisy 10 Źródła 11 Linki zewnętrzne

[edytuj] Rodzina

Ojcem Ludwika Dorna był Henryk Dorn, który pochodził z asymilującej się rodziny żydowskiej z Tarnopola^[1]. Dziadek Ludwika Dorna prowadził w Tarnopolu zakład optyczny i pragnął, aby jego syn Henryk przejął warsztat. Henryk uczył się jako optyk i zegarmistrz w Jenie, słynnym niemieckim ośrodku przemysłu optycznego. Przed II wojną światową należał do Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy oraz KPP. Za działalność polityczną odbywał w okresie międzywojennym karę więzienia. We wrześniu 1939 roku Tarnopol zajęła Armia Czerwona. Kiedy wojska niemieckie roku 1941 zbliżyły się do Tarnopola Henryk Dorn uciekł do Kazachstanu^[2]. Cała pozostała w Generalnym Gubernatorstwie rodzina Henryka Dorna została wymordowana podczas holokaustu^[3]. Z ZSRR wrócił wraz z armią Berlinga. Po wojnie w PPR i PZPR, wykładał marksizm-leninizm na Politechnice Warszawskiej ^[1]. Po rezygnacji z etatu w 1956 pracował jako optyk w Warszawie, otworzył zakład optyczny w pawilonach przy ulicy Marszałkowskiej. Był osobą niewierzącą, a Ludwik Dorn został wychowany w tradycji agnostycyzmu i jako dziecko nie został ochrzczony^[3].

Matka Ludwika Dorna była warszawską lekarką neurologiem. Jej ojciec był w młodości zatrudniony jako pomocnik kowala. Zdobył wykształcenie medyczne i został lekarzem^[2].

[edytuj] Dzieciństwo i młodość

W szkole podstawowej Ludwik Dorn miał dobre oceny z matematyki i został laureatem olimpiady. W nauce przeszkadzała mu dysleksja^[4]. Pod koniec lat 60. rozpoczął naukę w VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie.

W tym czasie działał w 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Romualda Traugutta – "Czarnej Jedynce", w której instruktorami byli m.in. Andrzej Celiński, Antoni Macierewicz i Piotr Naimski. 31 października 1971 Ludwik Dorn wraz z kolegami w nocy na murze Cmentarza Powązkowskiego białą farbą namalował hasło Chwała robotnikom pomordowanym w grudniu 1970 roku. Informacja o tym akcie oporu wobec "władzy ludowej" została podana przez nadające zza żelaznej kurtyny Radio Wolna Europa^[4]. Dorn był miłośnikiem poezji Czesława Miłosza.

Po zdaniu matury Ludwik Dorn dostał się na socjologię na Wydziale Nauk Społecznych UW. Fascynował się ruchem hippisowskim. Jego studencką miłością była Kinga Dunin^[1]. Uczestniczył w spotkaniach z Jackiem Kuroniem. W 1975 brał udział w organizowaniu akcji zbierania podpisów przeciwko zmianom w Konstytucji (uznanie PZPR za przewodnią siłę polityczną, wpisanie przyjaźni i współpracy ze Związkiem Radzieckim) – tzw. listu 59.

Po wydarzeniach czerwcowych w lipcu 1976 zaangażował się w pomoc dla prześladowanych robotników i zaczął działać w Komitecie Obrony Robotników. We wrześniu 1976 został dwukrotnie dotkliwie pobity przez milicjantów. Ludwika Dorna bito pałką w pięty, co jest bardzo bolesne i nie pozostawia widocznych śladów^[4][3]. Od 1977 był współpracownikiem redakcji podziemnego miesięcznika Głos, w którym publikowali najbardziej radykalni działacze KOR (redaktorem naczelnym był Antoni Macierewicz).

W 1978 ukończył socjologię uzyskując tytuł magistra na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego.

[edytuj] Działalność opozycyjna

W sierpniu 1980 przebywał w areszcie na ulicy Rakowieckiej. Został wypuszczony na wolność na skutek żądań strajkujących robotników domagających się zwolnienia aresztowanych opozycjonistów^[4][3]. Od września 1980 był członkiem NSZZ "Solidarność" i KSR "Wolność-Sprawiedliwość-Niepodległość". Zakładał i pracował jako socjolog w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze, gdzie blisko współpracował z Antonim Macierewiczem.

W stanie wojennym był ścigany listem gończym, ukrywał się półtora roku w Gdańsku i w Warszawie^[3] między innymi u rodziców Jadwigi Staniszkis^[1]. W 1982 zmarł ojciec Ludwika Dorna. Matka nie poinformowała syna o pogrzebie, bo bała się, że zostanie aresztowany^[3]. W zastępstwie internowanego Macierewicza kierował redakcją podziemnego "Głosu" i "Wiadomości", organizował Centrum Dokumentacji i Analiz^[4]. Jesienią 1983 Jan Olszewski pomógł mu w nawiązaniu rozmów z władzami. Ludwik Dorn podpisał zobowiązanie, że nie będzie łamał prawa PRL. Telewizja pokazała ten dokument w programie pod tytułem "Koniec podziemia", co wywołało kontrowersje wśród innych opozycjonistów^[3]. W "Głosie" w 1983 opublikował manifest "Odbudowa państwa", w którym nawoływał do zjednoczenia "Solidarności", Kościoła katolickiego i wojskowych przeciw władzom komunistycznym^[1].

W latach 80. utrzymywał się z tłumaczenia (pod pseudonimem Dorota Lutecka) angielskich powieści szpiegowskich (m.in. Johna le Carré i Lena Deightona)^[4]. Był przeciwnikiem porozumień Okrągłego Stołu.

Do 1989 współpracował z Antonim Macierewiczem. Wspólnie z nim uczestniczył w zakładaniu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Zrezygnował jednak po czterech tygodniach, nie godząc się na współpracę ze środowiskiem Henryka Goryszewskiego^[4].

[edytuj] Porozumienie Centrum

Od 1990 zaczął bliżej współpracować z Jarosławem Kaczyńskim, który zakładał Porozumienie Centrum i wspierał kandydaturę Lecha Wałęsy w wyborach prezydenckich. Po zwycięstwie Lecha Wałęsy został zatrudniony w Kancelarii Prezydenta (której szefem został Jarosław Kaczyński) na stanowisku kierownika Zespołu Analiz^[3]. Odszedł z pracy w Kancelarii wraz z innymi urzędnikami wywodzącymi się ze środowiska PC po konflikcie braci Jarosława i Lecha Kaczyńskich z prezydentem i szefem jego gabinetu Mieczysławem Wachowskim.

Od 1992 był wiceprezesem PC. Gdy Lech Kaczyński kandydował na urząd prezydenta w wyborach w 1995, był jego rzecznikiem prasowym. W wyborach parlamentarnych w 1997 jako członek PC został wybrany z listy ogólnopolskiej Akcji Wyborczej Solidarność do Sejmu III kadencji. Wystąpił z Klubu Parlamentarnego AWS w proteście przeciwko powierzeniu stanowiska Ministra Sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka Hannie Suchockiej, której zarzucał inwigilowanie środowiska PC w okresie, gdy była premierem (1992-1993). Nie wziął udziału w zjednoczeniu PC z Partią Chrześcijańskich Demokratów w 1998 i wraz z grupą innych działaczy kontynuował działalność pod dawną nazwą.

[edytuj] Prawo i Sprawiedliwość

W 2001 wspólnie z Jarosławem i Lechem Kaczyńskimi oraz grupą współpracowników z PC brał udział w założeniu Prawa i Sprawiedliwości. Został wybrany wiceprezesem partii. W wyborach parlamentarnych w 2001 uzyskał mandat posła na Sejm IV kadencji w okręgu podwarszawskim. Od grudnia 2002 był przewodniczącym Klubu Parlamentarnego PiS. W wyborach parlamentarnych w 2005 ponownie wybrany do Sejmu w okręgu podwarszawskim. Trzykrotnie w rankingach "Polityki" był zaliczany do grona najlepszych posłów^[5].

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 81 696 głosów.

5 listopada 2007 złożył rezygnację z funkcji wiceprezesa PiS, sprzeciwiając się polityce Jarosława Kaczyńskiego w partii. 15 listopada 2007 prezes PiS zawiesił go w prawach członka partii, co spowodowało wszczęcie przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarnego.

21 października 2008 decyzją zarządu partii został usunięty z Prawa i Sprawiedliwości. 34 członków zarządu było za jego usunięciem, 2 osoby się wstrzymały, a 1 osoba (Tomasz Dudziński) była przeciw. Usunięto go także z klubu parlamentarnego PiS. Decyzje te uzasadniano m.in. wywiadami prasowymi Ludwika Dorna, w których miał "dezawuować kierownictwo partii i osobę samego prezesa" ^[6].

[edytuj] Minister, wicepremier, Marszałek Sejmu

31 października 2005 został ministrem spraw wewnętrznych i administracji w mniejszościowym rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Wkrótce po nominacji na to stanowisko część mediów poinformowała o nieprawidłowościach, których rzekomo miał się dopuścić Ludwik Dorn, pobierając ekwiwalent za wynajmowanie mieszkania w Warszawie^[7]. Wkrótce po nominacji na to stanowisko został także powołany na stanowisko Wiceprezesa Rady Ministrów.

6 lutego 2007 złożył dymisję z funkcji wicepremiera i ministra. Premier Jarosław Kaczyński przyjął dymisję z funkcji ministra, pozostawiając jednocześnie Ludwika Dorna na urzędzie wicepremiera. Podanym przez ministra powodem dymisji była rozbieżność zdań z premierem w "ważnej sprawie związanej z funkcjonowaniem resortu". W dniu 8 lutego 2007 postanowieniem Prezydenta RP został odwołany z funkcji ministra spraw wewnętrznych i administracji. Zastąpił go Janusz Kaczmarek, dotychczasowy prokurator krajowy. Ludwik Dorn pozostał wicepremierem "bez teki".

27 kwietnia 2007 jako kandydat ubiegający się o urząd Marszałka Sejmu, został odwołany przez Prezydenta RP ze składu Rady Ministrów i z urzędu Wiceprezesa Rady Ministrów. W tym samym dniu został przez Sejm powołany na stanowisko Marszałka Sejmu, wygrywając w głosowaniu z kandydatem Platformy Obywatelskiej Bronisławem Komorowskim stosunkiem głosów 235 do 189^[8].

Zakończył urzędowanie z dniem 4 listopada 2007.

[edytuj] Życie prywatne

Jako człowiek dorosły przyjął chrzest^[3]. Ma cztery córki. Mieszka w Warszawie. Obecną, trzecią żoną jest Izabela Śmieszek-Dorn, warszawska malarka, wizażystka i charakteryzatorka, specjalistka od bodypaintingu^{[9] [10]}. Ludwik Dorn poza polityką interesuje się poezją i zajmuje się tłumaczeniem wierszy (m.in. Johna Keatsa i Williama Butlera Yeatsa) oraz powieści szpiegowskich Johna le Carré'a i Lena Deightona, a także pisze bajki. Jedna z nich "O śpiochu tłuściochu i o psie Sabie" została wyróżniona na ogólnopolskim konkursie "Wielcy poeci piszcie dla dzieci"^[11]. Posiada sukę Sabę (rasy sznaucer). Stało się o niej głośno w 2007 ze względu na przyprowadzenie jej do Sejmu, wyprowadzenie jej na spacer przez funkcjonariuszy BOR-u i rzekome pogryzienie mebli w rezydencji ministra spraw wewnętrznych i administracji^[12].

[edytuj] Publikacje

• Ludwik Dorn: O śpiochu tłuściochu i o psie Sabie. Most, 2004. ISBN 83-919839-6-X. 

Przypisy

[edytuj] Źródła

• Strona sejmowa posła VI kadencji

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Blog Ludwika Dorna

p • d • e Marszałkowie Sejmu III Rzeczypospolitej Mikołaj Kozakiewicz • Wiesław Chrzanowski • Józef Oleksy • Józef Zych • Maciej Płażyński • Marek Borowski • Józef Oleksy • Włodzimierz Cimoszewicz • Marek Jurek • Ludwik Dorn • Bronisław Komorowski

p • d • e Rząd Jarosława Kaczyńskiego W dniu zaprzysiężenia Ludwik Dorn (PiS) • Anna Fotyga (PiS) • Grażyna Gęsicka (bezp.) • Roman Giertych (LPR) • Przemysław Gosiewski (PiS) • Wojciech Jasiński (PiS) • Antoni Jaszczak (SRP) • Jarosław Kaczyński (PiS) • Anna Kalata (SRP) • Stanisław Kluza (bezp.) • Andrzej Lepper (SRP) • Tomasz Lipiec (bezp.) • Jerzy Polaczek (PiS) • Zbigniew Religa (PC) • Michał Seweryński (bezp.) • Radosław Sikorski (bezp.) • Jan Szyszko (PiS) • Kazimierz Ujazdowski (PiS) • Zbigniew Wassermann (PiS) • Rafał Wiechecki (LPR) • Piotr Woźniak (PiS) • Zbigniew Ziobro (PiS) Późniejsi członkowie rządu Zyta Gilowska (bezp.) • Andrzej Aumiller (SRP) • Aleksander Szczygło (PiS) • Janusz Kaczmarek (bezp.) • Mariusz Błaszczak (PiS) • Elżbieta Jakubiak (bezp.) • Wojciech Mojzesowicz (PiS) • Władysław Stasiak (bezp.) • Mirosław Barszcz (bezp.) • Marek Gróbarczyk (bezp.) • Ryszard Legutko (PiS) • Joanna Kluzik-Rostkowska (PiS)

p • d • e Rząd Kazimierza Marcinkiewicza W dniu zaprzysiężenia Ludwik Dorn (PiS) • Grażyna Gęsicka (bezp.) • Krzysztof Jurgiel (PiS) • Tomasz Lipiec (bezp.) • Teresa Lubińska (bezp.) • Kazimierz Marcinkiewicz (PiS) • Stefan Meller (bezp.) • Krzysztof Michałkiewicz (PiS) • Andrzej Mikosz (bezp.) • Jerzy Polaczek (PiS) • Zbigniew Religa (bezp.) • Michał Seweryński (bezp.) • Radosław Sikorski (bezp.) • Jan Szyszko (PiS) • Kazimierz Ujazdowski (PiS) • Zbigniew Wassermann (PiS) • Piotr Woźniak (PiS) • Zbigniew Ziobro (PiS) Późniejsi członkowie rządu Anna Fotyga (PiS) • Roman Giertych (LPR) • Zyta Gilowska (bezp.) • Wojciech Jasiński (PiS) • Antoni Jaszczak (PSL) • Anna Kalata (SRP) • Andrzej Lepper (SRP) • Rafał Wiechecki (LPR) • Paweł Wojciechowski (bezp.)

p • d • e Ministrowie spraw wewnętrznych i administracji III Rzeczypospolitej Ministrowie spraw wewnętrznych: Czesław Kiszczak  | Krzysztof Kozłowski  | Henryk Majewski  | Antoni Macierewicz  | Andrzej Milczanowski  | Jerzy Konieczny  | Zbigniew Siemiątkowski Ministrowie spraw wewnętrznych i administracji: Leszek Miller  | Janusz Tomaszewski  | Marek Biernacki  | Krzysztof Janik  | Józef Oleksy  | Jerzy Szmajdziński  | Ryszard Kalisz  | Ludwik Dorn  | Janusz Kaczmarek  | Władysław Stasiak  | Grzegorz Schetyna

p • d • e Przewodniczący klubu parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości Jarosław Kaczyński • Ludwik Dorn • Przemysław Gosiewski • Marek Kuchciński • Przemysław Gosiewski

Dopalacze pod kontrolą

Zbadanie próbek tzw. dopalaczy zleciła biegłym łódzka prokuratura. Jeżeli wyniki badań potwierdzą, że w ich składzie znajdują się substancje odurzające lub psychotropowe możliwe będzie ściganie dystrybutora tych używek.

Szwecja: Należy zrezygnować z Gazociągu Północnego

Szwedzki dziennik "Svenska Dagbladet" ocenia, że trzeba zmniejszyć uzależnienie energetyczne Europy od Rosji. Należy też odrzucić plany budowy Gazociągu Północnego i w zamian poprowadzić rurociąg lądem z Rosji przez Białoruś i Polskę do Niemiec.

Zamiecie przeszkodziły uczniom w dotarciu do szkół

Niesprzyjające warunki atmosferyczne pokrzyżowały plany uczniom na Suwalszczyźnie. Z powodu śnieżyc wiele dzieci nie dotarło w piątek do szkół. Problemy z dowozem miały autobusy PKS i gimbusy.

UE, Rosja, Ukraina - wszyscy będą obserwować

W misji, której zadaniem będzie monitorowanie przepływu rosyjskiego gazu przez Ukrainę do UE, wezmą udział obserwatorzy z ramienia Unii Europejskiej, a także ukraińskiego Naftohazu i rosyjskiego Gazpromu - wiadomo ze źródeł unijnych.

Synoptycy: Będą zamiecie i gołoledź

Wszystko wskazuje na to, że pogoda znowu będzie kaprysić. Zamiecie śnieżne, gołoledź i marznąca mżawka mogą popsuć szyki mieszkańców północnej, środkowej i północno-wschodniej części kraju.

armatura sanitarna Tunezja wakacje deweloper Bad Credit Mortgage kodeks karny ---------