Z Wikipedii

Lleyton Hewitt
Lleyton Hewitt
Państwo	Australia
Miejsce zamieszkania	Adelajda
Data urodzenia	24 lutego 1981
Miejsce urodzenia	Adelajda
Wzrost	180 cm
Masa ciała	77 kg
Gra	praworęczna
Status profesjonalny	1998
Zakończenie kariery	aktywny
Trener	Tony Roche
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	26
Najwyżej w rankingu	1 (19 listopada 2001)
Australian Open	F (2005)
Roland Garros	QF (2001, 2004)
Wimbledon	W (2002)
US Open	W (2001)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	2
Najwyżej w rankingu	18 (23 października 2000)
US Open	W (2000)

Lleyton Gleen Hewitt (ur. 24 lutego 1981 w Adelajdzie), tenisista australijski.

Zwycięzca US Open 2001 (w finale z Pete Samprasem) oraz Wimbledonu 2002 (w finale z Davidem Nalbandianem); wygrywał także Masters 2001 i 2002 oraz w barwach Australii sięgał po Puchar Davisa w 1999 i 2003. W latach 2002-2003 nr 1 listy światowej. W finale wielkoszlemowego US Open 2004 przegrał ze Szwajcarem Rogerem Federerem. Również Federerowi uległ w finale Masters 2004 w Houston; sezon 2004 zakończył na trzecim miejscu na świecie, za Federerem i Roddickiem.

W styczniu 2005 przegrał w finale Australian Open z Rosjaninem Maratem Safinem.

Jego narzeczoną była tenisistka belgijska Kim Clijsters, jednak na jesieni 2004, krótko przed planowanym ślubem, rozstali się.

Obecnie mieszka w Sydney razem ze swoją żoną, australijską aktorką Bec Cartwright, z którą wziął ślub 21 lipca 2005 w słynnym Sydney Opera House. 29 listopada 2005 o godzinie 1:45 w Sydney urodziła się im córeczka Mia Rebecca.

[edytuj] Kariera

[edytuj] 1997

Został najmłodszym debiutantem w historii Australian Open, jednak przegrał w pierwszej rundzie.

[edytuj] 1998

W 1998 został jednym z najmłodszych zwycięzców turnieju z cyklu ATP Tour wygrywając turniej Next Generation Adelaide International, w półfinale pokonując Andre Agassiego, a w finale innego australijczyka Jasona Stoltenberga 3-6 6-3 7-6(4). Tylko Michael Chang i Aaron Krickstein zdobywali tytuły będąc młodsi.

W Australian Open przegrał znowu w pierwszej rundzie, podobnie w turniejach Masters Series w Indian Wells i Miami.

[edytuj] 1999

Jako obrońca tytułu w Adelajdzie doszedł do finału, ale przegrał w finale z Thomasem Enqvistem 6-4 1-6 2-6. W Australian Open, gdzie grał po raz trzeci z rzędu odpadł w drugiej rundzie. W marcu doszedł do finału w Scottsdale, gdzie przegrał z Janem Michaelem Gambill 6-7(2) 6-4 4-6. W maju wygrał swój drugi tytuł w Delray Beach, pokonując w finale Xaviera Malisse 6-4 6-7(2) 6-1. Zadebiutował na Roland Garros, gdzie przegrał w pierwszej rundzie, na Wimbledonie przegrał w trzeciej rundzie, w US Open także odpadł w trzeciej rundzie. W sezonie halowym dotrwał do turnieju w Lyonie, ale tam także przegrał z Nicolasem Lapentti 3-6 2-6. Rok 1999 skończył na 24 miejscu w rankingu ATP Entry System.

[edytuj] 2000

Rok 2000 zaczął wygrywając turnieje w Adelajdzie (Z Enqvistem 3-6 6-3 6-2) oraz w Sydney (Z Jasonem Stoltenbergiem 6-4 6-0). W Australian Open odpadł w czwartej rundzie. W marcu wygrał turniej w Scottsdale pokonując w finale Tima Henmana 6-4 7-6. W turniejach z cyklu Masters Series osiągnął półfinały w Miami oraz Rzymie, na Roland Garros dotarł również do czwartej rundy. W czerwcu wygrał turniej w Queens Clubie gdzie w finale pokonał Peta Samprasa 6-4 6-4. Po wygraniu turnieju w Queens i pokonaniu Samprasa przystępował do Wimbledonu jako czarny koń, jednak odpadł już w pierwszej rundzie. Na US OPEN dotarł aż do półfinału, gdzie przegrał dopiero z Petem Samprasem, jednak nie przeszkodziło mu to w wygraniu US OPEN w deblu w parze z Maxem Mirnym. W listopadzie dotarł do finału turnieju halowego z serii Masters Series w Stuttgarcie, gdzie przegrał z Waynem Ferreirą w 5 setowej walce 7–6(6), 3–6, 6–7(5), 7–6(2), 6–2.

W 2000 roku powtórzył wyczyn Pete Samprasa wygrywając 4 turnieje w sezonie jako nastolatek i dostając się do turnieju Masters Cup zostając najmłodszym uczestnikiem w historii( wygrał tam 1 mecz, przegrał w 2 w grupie).

Został najmłodszym graczem w Erze Open, który zdobył tytuł Wielkiego Szlema w deblu i zakończył rok na 7 miejscu w rankingu ATP Entry System.

[edytuj] Wygrane turnieje

[edytuj] Gra pojedyncza (26)

• 2007: Tennis Channel Open, Las Vegas, USA
• 2006: Stella Artois Championships, Queen's Club, Londyn, ENG
• 2005: Medibank International, Sydney, AUS
• 2004: TD Waterhouse Cup, Long Island, USA
• 2004: Legg Mason Classic, Waszyngton, USA
• 2004: ABN Amro World Tennis, Rotterdam, NED
• 2004: Addidas International, Sydney, AUS
• 2003: Pacific Life Open, Masters Series, Indian Wells, CA, USA
• 2003: Franklin Templeton Classic, Scottsdale, USA
• 2002: Masters Cup
• 2002: Wimbledon
• 2002: Stella Artois Championships, Queen's Club, Londyn, ENG
• 2002: Pacific Life Open, Masters Series, Indian Wells, CA, USA
• 2002: Siebel Open, San José, USA
• 2001: Masters Cup
• 2001: AIG Open, Tokio, JPN
• 2001: US Open
• 2001: Ordina Open, 's-Hertogenbosch, NED
• 2001: Stella Artois Championships, Queen's Club, Londyn, ENG
• 2001: Addidas International, Sydney, AUS
• 2000: Stella Artois Championships. Queen's Club, Londyn, ENG
• 2000: Franklin Templeton Classic, Scottsdale, USA
• 2000: Addidas International, Sydney, AUS
• 2000: Australian Mens Hardcourt Championships, Adelajda, AUS
• 1999: The Citrix Championships, Delray Beach, USA
• 1998: Australian Mens Hardcourt Championships, Adelajda, AUS

[edytuj] Gra podwójna (2)

• 2000: US Open (z Mirnym)
• 2000: RCA Championships, Indianapolis, USA

[edytuj] Inne osiągnięcia

• 2003: Puchar Davisa
• 1999: Puchar Davisa

[edytuj] Linki zewnętrzne

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Lleyton Hewitt

• Lleyton Hewitt sylwetka na stronie ATP Tour (en)
• Lleyton Hewitt sylwetka na stronie Pucharu Davisa (en)