Z Wikipedii

Leeds United
Pełna nazwa	Leeds United Association Football Club
Przydomek	The Peacocks The Whites United
Data założenia	1919
Stadion	Elland Road, Leeds
Liczba miejsc	40 296
Prezes	Ken Bates
Trener	Simon Grayson
Liga	League One
2007/08	League One, 5. miejsce
Stroje domowe 　 Stroje wyjazdowe
Strona internetowa klubu

Leeds United Association Football Club – angielski klub piłkarski z siedzibą w Leeds w hrabstwie Yorkshire, rozgrywający swoje mecze na stadionie Elland Road. Klub ten powstał w 1919 roku jako kontynuator tradycji klubu Leeds City F.C. założonego jeszcze w 1904 roku. Obecnie występuje w rozgrywkach 3. ligi angielskiej.

Za czasów trenera Dona Reviego, czyli w latach 60. i 70. Leeds zdobywało wiele krajowych, a nawet europejskich trofeów. Był to najlepszy okres w historii klubu. Po odejściu Reviego, który objął funkcję trenera reprezentacji Anglii, Leeds w 1982 spadło do drugiej ligi, z której do najwyższej klasy rozgrywek w Anglii powróciło dopiero w 1990 roku, kiedy to trenerem tego zespołu był Howard Wilkinson. To ten szkoleniowiec w 1992 roku doprowadził Leeds do mistrzostwa Anglii.

Na ekipę Leeds mawia się często "United" albo "The Whites". Inny przydomek tej angielskiej drużyny to "The Peacocks", czyli po prostu "Pawie". Nazwa ta wzięła się od dawnej nazwy stadionu Elland Road, który swojego czasu nazywał się "The Old Peacock Ground". Co ciekawe, pub znajdujący się naprzeciwko stadionu Leeds do dziś nosi nazwę "Old Peacock"^[1].

Spis treści 1 Historia 1.1 Początki 1.2 Czasy Dona Reviego 1.3 Lata 70. i 80. 1.4 Odrodzenie 1.5 Upadek 2 Obecny skład 3 Stadion 4 Sukcesy 4.1 Międzynarodowe 4.2 Krajowe 5 Indywidualne sukcesy piłkarzy 6 Sponsorzy 7 Rekordy 8 Trenerzy 9 Przypisy

[edytuj] Historia

[edytuj] Początki

Leeds United A.F.C. to następca założonej w 1904 roku drużyny Leeds City F.C., która została przymusowo zawieszona w 1919 roku z powodu podejrzenia o wypłacanie dla piłkarzy nielegalnych na owe czasy wynagrodzeń podczas 1. wojny światowej. Zespołu nie wsparło miasto, więc został wystawiony na licytację. Kupił go za kwotę tysiąca funtów Salem Hall. Nowy klub - Leeds United przyjął zaproszenie wstąpienia do Midland Football League (3 liga), do której dołączył 31 października 1919 roku zastępując wykluczone z rozgrywek rezerwy Leeds City F.C.. Klub Yorkshire Amateur A.F.C., który okupował wówczas stadion Elland Road, dostał propozycje dołączenia do nowo powstałego zespołu prowadzonego przez Dicka Raya. Ówczesny menedżer zespołu Huddersfield Town - Hilton Crowther pożyczył Leeds 35 tysięcy funtów, które miały zostać zwrócone gdy "The Peacocks" awansują do Division One. To również on sprowadził do Leeds z Barnsley utalentowanego szkoleniowca Arthura Fairclougha, który 26 lutego 1920 roku zastąpił Dicka Raya na stanowisku szkoleniowca Leeds. W 1924 roku "The Whites" zwyciężyli w rozgrywkach Second Division i awansowali do najwyższej wówczas klasy rozgrywek w Anglii, czyli First Division. W sezonie 1926/1927 Leeds spadło do drugiej ligi, trener angielskiej drużyny Arthur Fairclough został zwolniony, a na jego miejsce powrócił Dick Ray. W czasach 2. wojny światowej Leeds jeszcze dwukrotnie spadało do drugiej ligi, jednak za każdym razem błyskawicznie powracało do First Division. 5 marca 1935 roku Ray zrezygnował z funkcji prowadzenia zespołu "Pawi", co ogromnie zdziwiło kibiców. Niektóre źródła podają, że Ray był w konflikcie z władzami klubu. Zastąpił go były zawodnik Leeds City - Billy Hampson, który na stanowisku szkoleniowca Leeds pozostał przez kolejne dwanaście lat. Po wojnie, w sezonie 1946/1947, Leeds ponownie spadło do Secondo Division, a Hampson odszedł z klubu. Zastąpił go Willis Edwards, który w angielskiej drużynie przebywał jednak tylko przez rok, ponieważ jak sam przyznał, nie był w stanie spełnić oczekiwań fanów oraz włodarzy "The Peacocks". Kolejnym szkoleniowcem Leeds został Major Frank Buckley, który sprowadził do zespołu wielu perspektywicznych piłkarzy. Kolejny szkoleniowiec - Raich Carter awansował z "Pawiami" do pierwszej ligi w sezonie 1955/1956. Wówczas do tego sukcesu w olbrzymim stopniu przyczynił się legendarny John Charles. Walijczyk był jednak głodny sukcesów i gry na najwyższym poziomie. Carter nie był w stanie przekonać Charlesa, że swoje marzenia może spełnić grając dla Leeds. Walijski zawodnik ostatecznie przeniósł się do Juventusu Turyn za rekordową wówczas sumę 65 tysięcy funtów. Strata tego kluczowego piłkarza Leeds dała efekt w postaci spadku klubu do drugiej ligi. Pieniądze z jego sprzedaży w dużym stopniu wydano na naprawę kompletnie zniszczonej przez pożar trybuny stadionu.

[edytuj] Czasy Dona Reviego

W marcu 1961 roku szkoleniowcem "The Peacocks" został Don Revie. Jego zarządzanie rozpoczęło się w niesprzyjających okolicznościach, bowiem klub znajdował się w niezbyt korzystnej sytuacji finansowej^[2]. W ostatnim meczu sezonu 1961/1962 tylko zwycięstwo mogło uchronić Leeds przed spadkiem do trzeciej ligi i na całe szczęście dla angielskiego zespołu trzy punkty zostały przez nich zdobyte. Revie zupełnie zmienił zespół, a w sezonie 1963/1964 awansował z nim do First Division. Pomiędzy latami 1964 oraz 1974 Leeds spisywało się fenomenalnie i ani razu nie kończyło ligowych rozgrywek na gorszym miejscu niż czwarte. Podopieczni Dona Reviego dwukrotnie zdobyli mistrzostwo kraju (1968/1969 i 1973/1974), zwyciężyli w Pucharze Anglii (1971/1972), w Pucharze Ligi (1967/1968) oraz dwa razy w Inter-Cities Fairs Cup (1967/1968, 1970/1971). Później Leeds trzykrotnie z rzędu zdobywało wicemistrzostwo Anglii, trzykrotnie przegrywało w finale Pucharu Anglii, raz przegrało w finale Fairs Cup i raz w finale Pucharu Miast Targowych. W 1973 ku zdumieniu całej piłkarskiej Europy "The Peacocks" dotarli do finału Pucharu Zdobywców Pucharów przegrywając dopiero w decydującym pojedynku przeciwko A.C. Milan. W 1974 Revie opuścił Elland Road, by zostać szkoleniowcem reprezentacji Anglii. Na stałe jednak zapisał się w kartach historii Leeds jako twórca wielu sukcesów i najwybitniejszy trener w historii "The Whites". Za kadencji Dona wśród najlepszych piłkarzy jego drużyny wymieniało się takich zawodników jak Billy Bremner, Jack Charlton, Eddie Gray, Norman Hunter i Peter Lorimer.

[edytuj] Lata 70. i 80.

Następcą Dona Reviego został Brian Clough, który otwarcie krytykował swojego poprzednika oraz taktykę zespołu^[3]. Jego przygoda z "United" z powodu fatalnych wyników trwała jednak zaledwie 44 dni^[4]. Na stanowisku trenera zastąpił go Jimmy Armfield, który swojego czasu był nawet kapitanem reprezentacji Anglii. W sezonie 1974/1975 Leeds awansowało do finału Ligi Mistrzów, gdzie lepszy od "Pawi" okazał się jednak Bayern Monachium ^[5]. W czasie gdy "The Whites" nie radzili sobie zbyt dobrze w lidze angielskiej, Armfield zaczął przebudowywać zespół. Z klubu odeszło kilka czołowych piłkarzy, których nikt nie potrafił zastąpić, co w efekcie nie dało żadnych pozytywnych efektów. W 1978 roku nowym trenerem Leeds został Jock Stein, który jednak po bardzo krótkim okresie czasu przyjął ofertę szkockiej federacji i został trenerem reprezentacji "The Tartan Army". Jego następcą został Jimmy Adamsom, którego zastąpiła później była gwiazda zespołu "The Peacocks" - Allan Clarke. Jak się później okazało jako trener radził sobie znacznie gorzej niż jako piłkarze i nie umiał wprowadzić Leeds na właściwe tory. W dodatku w sezonie 1980/1981 doprowadził Leeds do spadku do Second Division. Clarke został zastąpiony przez jedną z największych gwiazd w historii Leeds - Eddiego Graya, który najpierw był grającym szkoleniowcem, a później poświęcił się już wyłącznie karierze trenerskiej. Sytuacja finansowa w angielskim zespole była niezbyt dobra^[6], więc Gray skoncentrował się na szkoleniu młodzieży. Włodarze Leeds byli jednak wciąż niezadowoleni z sytuacji panującej w klubie i zdecydowali się zwolnić Graya. Jego miejsce zajął Billy Bremner, który jako piłkarz dla "United" rozegrał prawie 600 spotkań. W 1987 roku Leeds stanęło przed szansą powrotu do pierwszej ligi, jednak podopieczni Bremnera przegrali w finałowym meczu barażowym po dogrywce z Charlton Athletic.

[edytuj] Odrodzenie

W październiku 1988 roku, kiedy Leeds zajmowało 21 miejsce w drugiej lidze, Bremner ustąpił miejsca Howardowi Wilkinsonowi, którego praca przyniosła awans do pierwszej ligi w sezonie 1989/1990. Pod rządami Wilkinsona klub jako beniaminek zajął czwarte miejsce w sezonie 1990/1991, a rok później zdobył mistrzostwo kraju. Kibice porównywali nawet Howarda do słynnego Dona Reviego. Następny sezon był jednak słabszy - Leeds bardzo szybko odpadło z rozgrywek Champions League, w lidze zajęło dopiero siedemnastą lokatę z trudem unikając spadku. Za kadencji Wilkinsona "Pawie" nie potrafiły utrzymać stabilnej formy umożliwiającej ubieganie się o trofea. Nieudany występ w finale Puchar Ligi w 1996 roku, gdzie Leeds przegrał z Aston Villą, oraz trzynasta pozycja w ligowej tabeli w sezonie 1995/1996 mocno nadszarpnęły pozycję menedżera. Po porażce na własnym boisku z Manchesterem United na początku sezonu 1996/1997, kontrakt Wilkinsona został rozwiązany. Jego następcą został wybrany George Graham. Wybór ten był mocno kontrowersyjny^[7], ponieważ Graham był uprzednio zawieszony na rok przez Football Association, z powodu otrzymywania nielegalnych wypłat od piłkarskiego agenta. Graham dokonał kilku błyskotliwych transferów i na mecie sezonu 1996/1997 Leeds zakwalifikowało się do rozgrywek Pucharu UEFA. W październiku 1998 roku Graham objął posadę menedżera drużyny Tottenhamu Hotspur, a jego stanowisko w Leeds przejął dotychczasowy asystent - David O'Leary. Irlandczyk wprowadził do pierwszej drużyny kilku obiecujących nastolatków, a zespół, mający w sztabie szkoleniowym Eddiego Graya, zajął trzecie miejsce w lidze i zakwalifikował się do Champions League. Niestety, w tym samym czasie reputacja klubu została nadszarpnięta, kiedy dwóch piłkarzy - Jonathan Woodgate i Lee Bowyer uwikłało się w bójkę. Na jej skutek której student z Azji znalazł się w szpitalu z poważnymi uszkodzeniami ciała. Sprawa ta miała swój epilog w sądzie - po procesie, który trwał blisko dwa lata, Bowyer został oczyszczony z zarzutów, zaś Woodgate został skazany na prace społeczne. W Pucharze UEFA "The Peacocks" dotarli do swojego pierwszego od 25 lat półfinału, w którym mieli zmierzyć się z mistrzem Turcji, zespołem Galatasaray SK. Mecz w Stambule angielski zespół przegrał, a na spotkanie ponurym cieniem położyła się śmierć dwóch kibiców Leeds, Christophera Loftusa i Kevina Speighta, którzy zostali zaatakowani nożami jeszcze przed meczem^[8][9]. W rewanżu podopieczni O'Leary'ego zdołali tylko zremisować i odpadli z rozgrywek. Każdego roku przed meczem, którego termin jest najbliższy rocznicy wydarzeń w Turcji, pamięć zamordowanych kibiców Leeds jest uczczona minutą ciszy^[10].

[edytuj] Upadek

Za kadencji O'Leary'ego Leeds nigdy nie kończyło rozgrywek ligowych na słabszym miejscu niż piąte, ale po porażce w półfinale Ligi Mistrzów z Valencią szczęście odwróciło się od "The Wites". Ten angielski zespół wziął olbrzymią pożyczkę, by mieć szanse na część zysków z transmisji telewizyjnych oraz spore zarobki dzięki dobrym występom na arenie międzynarodowej^[11]. Leeds jednak nie było w stanie zakwalifikować się do Champions League, w konsekwencji czego stracili szanse na dochody płynące z tych rozgrywek, a zarazem na spłacenie zaciągniętych wcześniej kredytów. Pierwszym sygnałem problemów finansowych klubu z Elland Road była sprzedaż jednej ze swoich największych gwiazd - Rio Ferdinanda, który za 30 milionów funtów trafił do Manchesteru United. Prezes Peter Ridsdale i trener David O'Leary publicznie zaprzeczyli pogłoskom, że Leeds zostanie sprzedane. Następnie szkoleniowiec "Pawi" został zwolniony, a jego następcą został Terry Venables. Pod jego dowodzeniem angielski klub spisywał się jednak jeszcze gorzej. Następnie wielu piłkarzy musiało zostać sprzedanych, by spłacić chociaż część długów. Wśród nich był między innymi Jonathan Woodgate, którego sprzedaż rozpoczęła konflikt między Ridsdalem a Venablesem. Otóż Ridsdale obiecał szkoleniowcowi Leeds, że Woodgate pozostanie na Elland Road. Ostatecznie Venables został zwolniony z funkcji trenera, a jego zastępcą został Peter Reid. Leeds grało jednak coraz gorzej, ale Readowi udało się uchronić ten zespół przed spadkiem do drugiej ligi w przedostatniej kolejce sezonu. W tym czasie Peter Ridsdale zrezygnował z funkcji prezesa "United", a na tym stanowisku zastąpił go profesor John McKenzie - ekspert ekonomii. Nieudany początek sezonu 2003/04 doprowadził do kolejny zmian w klubie - Peter Read podał się do dymisji, a drużynę do końca rozgrywek prowadził Eddie Gray. Niestety Leeds w końcowej tabeli zajęło przedostatnie miejsce, co oznaczało spadek do The Championship. Tam "The Peacocks" radzili sobie niezbyt dobrze zajmując czternaste miejsce w gronie 24 zespołów. W następnym sezonie, zajmując piąte miejsce w tabeli, stanęli przed szansą na powrót do Premiership poprzez baraże. W półfinale wyeliminowali Preston North End, ale w finale musieli uznać wyższość Watfordu, który wygrał 3:0 i przypieczętował swój awans do najwyższej klasy rozgrywek w Anglii. Na stanowisku szkoleniowca Kevina Blackwella zastąpił Dennis Wise, którego asystentem został Gustavo Poyet. W sezonie 2006/07 Leeds wciąż borykało się z olbrzymimi problemami finansowymi. Z tego też powodu, pod koniec rozgrywek podjęto decyzję o ukaraniu "Pawi" odebraniem dziesięciu punktów^[12][13]. Angielski zespół stracił szansę na utrzymanie się w drugiej lidze, ostatecznie zajął ostatnie miejsce w ligowej tabeli i po raz pierwszy od osiemnastu lat spadł do trzeciej ligi. W dodatku sezon rozpoczął z dorobkiem minus piętnastu punktów^[14], które jednak odrobił już w pierwszych pięciu kolejkach. 28 stycznia 2008 roku trener Leeds - Dennis Wise odszedł z klubu i został dyrektorem sportowym Newcastle United ^[15]. Jego następcą został wybrany Gary McAllister^[16], który jako piłkarz na Elland Road spędził siedem lat, rozegrał 231 meczów i strzelił 31 goli. O szkoleniowca "Pawi" ubiegali się także Dave Bassett, Tony Adams, Steve McClaren, Paul Ince, Paul Newell, Graeme Souness, Alan Shearer, Glen Hoddle i Gianluca Vialli. W sezonie 2007/08 Leeds mimo znakomitego początku rozgrywek, w końcowej tabeli uplasowało się dopiero na piątym miejscu, jednak zapewniło sobie prawo startu w barażach. Po pokonaniu w dwumeczu półfinałowym Carlisle United 3:2, "The Whites" przegrali 1:0 z Doncaster Rovers i zaprzepaścił szansę na powrót do drugiej ligi. Napastnik Leeds - Jermaine Beckford z 20 trafieniami na koncie zajął drugie miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców sezonu. 21 grudnia 2008 roku z powodu słabych wyników ze stanowiska szkoleniowca klubu został zwolniony Gary McAllister^[17], a jego następcą 23 grudnia wybrano Simona Graysona^[18].

[edytuj] Obecny skład

Numer	Kraj	Imię i nazwisko	Data urodzenia	Poprzedni klub
Bramkarze
1		Casper Ankergren	09.11.1979	Brøndby IF
12		David Lucas	23.11.1977	Barnsley F.C.
30		Jonathan Lund	01.11.1988	wychowanek
Obrońcy
2		Frazer Richardson	29.10.1982	wychowanek
3		Paul Huntington	17.09.1987	Newcastle United F.C.
5		Rui Marques	03.09.1977	Hull City A.F.C.
6	Plik:Flag of Slovenia.svg	Ľubomír Michalík	13.08.1983	Bolton Wanderers F.C.
17		Scott Gardner	01.04.1988	wychowanek
19		Ben Parker	15.11.1987	wychowanek
26		Paul Telfer	21.10.1971	A.F.C. Bournemouth
31		Jonathan Webb	15.01.1990	wychowanek
32		Aidan White	10.10.1991	wychowanek
Pomocnicy
4		Jonathan Douglas	22.11.1981	Gillingham F.C.
7		David Prutton	12.09.1981	Nottingham Forest F.C.
8		Neil Kilkenny	19.12.1985	Birmingham City F.C.
14		Jonathan Howson	21.05.1988	wychowanek
15		Fabian Delph	05.05.1991	wychowanek
16		Bradley Johnson	28.04.1987	Northampton Town F.C.
18		Andy Robinson	03.11.1979	Swansea City A.F.C.
22		Andy Hughes	02.01.1978	Norwich City F.C.
24		Peter Sweeney	29.09.1984	Stoke City F.C.
Napastnicy
9		Jermaine Beckford	09.12.1983	Wealdstone F.C.
10		Luciano Becchio	28.12.1983	Mérida UD
21		Enoch Showunmi	21.04.1982	Bristol City F.C.
23		Robert Snodgrass	07.09.1987	Livingston F.C.
29		Tom Elliott	09.11.1990	wychowanek

stan na 8 listopada 2008

[edytuj] Stadion

• Nazwa: Elland Road
• Pojemność: 40 296
• Inauguracja: 15.10.1904
• Wymiary boiska: 105 x 65 m
• Rekordowa frekwencja: 59 892 widzów (Leeds vs. Sunderland - 15.03.1967)
• Przydomek: "The Road", "The Strutting Ground"

[edytuj] Sukcesy

[edytuj] Międzynarodowe

• Finał Ligi Mistrzów: 1
  • 1975
• Półfinał Ligi Mistrzów: 1
  • 2001
• Puchar UEFA/Puchar Miast Targowych: 2
  • 1968, 1971
• Finał Pucharu Miast Targowych: 1
  • 1967
• Finał Pucharu Zdobywców Pucharów: 1
  • 1973

[edytuj] Krajowe

^[19]

• Mistrzostwo Anglii: 3
  • 1969, 1974, 1992
• Wicemistrzostwo Anglii: 5
  • 1965, 1966, 1970, 1971, 1972
• Mistrzostwo drugiej ligi angielskiej: 3
  • 1924, 1964, 1990
• Wicemistrzostwo drugiej ligi angielskiej: 3
  • 1928, 1932, 1956
• Puchar Anglii: 1
  • 1972
• Finał Pucharu Anglii: 3
  • 1965, 1970, 1973
• Puchar Ligi Angielskiej: 1
  • 1968
• Finał Pucharu Ligi Angielskiej: 1
  • 1996
• Tarcza Wspólnoty: 2
  • 1969, 1992
• Finał Tarczy Wspólnoty: 1
  • 1974

[edytuj] Indywidualne sukcesy piłkarzy

"English Football Hall of Fame" (piłkarze)

• John Charles
• Jack Charlton
• Billy Bremner
• Eric Cantona
• Ian Rush

"English Football Hall of Fame" (trenerzy)

• Don Revie
• Brian Clough
• Terry Venables

100 legend ligi angielskiej

• Wilf Copping
• John Charles
• Johnny Giles
• Billy Bremner
• Norman Hunter
• Ian Rush
• Eric Cantona

Najlepszy zawodnik roku FWA

• Bobby Collins (1965)
• Jack Charlton (1967)
• Billy Bremner (1970)
• Gordon Strachan (1991)

Najlepszy zawodnik roku PFA

• Norman Hunter

Najlepszy młody zawodnik roku PFA

• Harry Kewell

Najlepszy gol sezonu

• Rod Wallace (1993/94)
• Anthony Yeboah (1995/96)

[edytuj] Sponsorzy

Lata	Producent strojów	Sponsor na koszulkach
1972-1973	Umbro
1973-1981	Admiral
1981-1983	Umbro	RFW
1983-1984	Umbro	Systime
1984-1985	Umbro	WKG
1985-1986	Umbro	Lion Cabinets
1986-1989	Umbro	Burton
1989-1991	Umbro	Top Man
1991-1992	Umbro	Evening Post
1992-1993	Admiral	Admiral
1993-1996	Asics	Thistle Hotels
1996-2000	Puma	Packard Bell
2000-2003	Nike	Strongbow
2003-2004	Nike	Whyte & MacKay
2004-2005	Diadora	Whyte & MacKay
2005-2006	Admiral	Whyte & MacKay
2006-2007	Admiral	Bet 24
2007-	Admiral	Red Kite

[edytuj] Rekordy

Najwyższa wygrana w lidze

• 8:0 vs Leicester City F.C. (1934)

Najwyższa wygrana w Pucharze Anglii

• 8:1 vs Crystal Palace F.C. (1930)

Najwyższa wygrana w Pucharze Ligi Angielskiej

• 5:1 vs Mansfield Town F.C. (1963)

Najwyższa wygrana w europejskich pucharach

• 10:0 vs Lyn Oslo (1969)

Najwyższa porażka w lidze

• 1:8 vs Stoke City F.C. (1934)

Najwyższa porażka w Pucharze Anglii

• 2:7 vs Middlesbrough F.C. (1946)

Najwyższa porażka w Pucharze Ligi Angielskiej

• 0:7 vs Arsenal Londyn (1979), vs West Ham United F.C. (1966)

Najwyższa porażka w europejskich pucharach

• 0:4 vs Lierse SK (1971), vs FC Barcelona (2000)

Najwyższa kwota wydana na transfer

• £18,000,000 - kupno Rio Ferdinanda z West Ham United F.C. (2000)

Najwyższa kwota otrzymana za transfer

• £33,100,000 - sprzedaż Rio Ferdinanda do Manchesteru United (2002)

Najwięcej występów

• Jack Charlton (773)

Najwięcej goli

• Peter Lorimer (238)

Najwięcej występów
#	Imię i nazwisko	Występy
1.	Jack Charlton	773
2.	Billy Bremner	772
3.	Paul Reaney	748
4.	Norman Hunter	726
5.	Paul Madeley	725
6.	Peter Lorimer	703
7.	Eddie Gray	577
8.	Gary Kelly	531
9.	Johnny Giles	527
10.	Gary Sprake	507
Najwięcej goli
#	Imię i nazwisko	Gole
1.	Peter Lorimer	238
2.	John Charles	157
3.	Allan Clarke	151
4.	Tom Jennings	117
5.	Billy Bremner	115
6.	Johnny Giles	114
7.	Mick Jones	111
8.	Charlie Keetley	110
9.	Jack Charlton	95
10.	Russell Wainscoat	93

[edytuj] Trenerzy

#	Lata urzędowania	Kraj	Imię i nazwisko
1.	1919 - 1920		Dick Ray
2.	1920 - 1927		Arthur Fairclough
3.	1927 - 1935		Dick Ray
4.	1935 - 1947		Billy Hampson
5.	1947 - 1948		Willis Edwards
6.	1948 - 1953		Major Frank Buckley
7.	1953 - 1958		Raich Carter
8.	1958 - 1959		Bill Lambton
9.	1959 (tymczasowo)		Willis Edwards
10.	1959 - 1961		Jack Taylor
11.	1961 - 1974		Don Revie
12.	1974		Brian Clough
13.	1974 - 1978		Jimmy Armfield
14.	1978		Jock Stein
15.	1978 - 1980		Jimmy Adamson
16.	1980 (tymczasowo)		David Merrington
17.	1980 - 1982		Allan Clarke
18.	1982 - 1985		Eddie Gray
19.	1985 (tymczasowo)		Peter Gumby
20.	1985 - 1988		Billy Bremner
21.	1988 (tymczasowo)		Norman Hunter
22.	1988 - 1996		Howard Wilkinson
23.	1996 - 1998		George Graham
24.	1998 - 2002		David O'Leary
25.	2002 - 2003		Terry Venables
26.	2003		Peter Reid
27.	2003 - 2004 (tymczasowo)		Eddie Gray
28.	2004 - 2006		Kevin Blackwell
29.	2006 (tymczasowo)		John Carver
30.	2006 - 2008		Dennis Wise
31.	2008		Gary McAllister
32.	2008-		Simon Grayson

Przypisy