Z Wikipedii

Karol II Łysy (ur. 13 czerwca 823, zm. 5 października lub 6 października 877) - król zachodniofrankijski od 843, król Italii od 876, cesarz rzymski od 875, syn Ludwika I Pobożnego (778-840), pierwszy z dynastii Karolingów francuskich.

Ludwik I Pobożny na rok przed swą śmiercią dokonał podziału Cesarstwa Franków pomiędzy swych trzech synów: Lotara, Ludwika i Karola. Kierując się zasadą majoratu jeszcze za życia ustanowił najstarszego syna Lotara cesarzem, obaj pozostali mieli być tylko królami. Jednak gdy umarł, oni sami, po długich targach i kompromisach, dokonali ostatecznego podziału Królestwa i władzy, zawierając w 843 r. tzw. Traktat z Verdun. Był on proklamacją zgody trzech braci i miał gwarantować ich współpracę i wzajemną pomoc. Koronacja Karola II odbyła się w Orleanie. Faktycznie traktat stał się zaczynem trwałego podziału jednolitego państwa Franków Karola I Wielkiego na przyszłe państwa narodowe.

Z cesarstwa Karolingów wyłoniły się trzy królestwa: zachodnich Franków, które objął Karol II Łysy, wschodnich Franków, przejęte przez Ludwika Niemieckiego i środkowe, rozciągające się wąskim pasem od Morza Północnego po Rzym w Italii. To środkowe królestwo przydzielone zostało Lotarowi I, który otrzymał godność cesarza. Ale po jego śmierci w 855 r. zostało dodatkowo podzielone na trzy części między jego synów. Tak więc w miejsce jednego dużego, zwartego i silnego cesarstwa Karola Wielkiego w 40 lat po jego śmierci istniało na jego terytorium pięć królestw. Były to jakby zalążki późniejszych terytoriów Francji, Niemiec oraz Niderlandów, Szwajcarii i Włoch.

W państwie zachodniofrankijskim Karola II Łysego, od początku jego powstania, nie było wewnętrznej zwartości. Poszczególne hrabstwa buntowały się i dążyły do jak największej niezależności od króla, zaś celtycka Bretania na północy i wizygocka Akwitania na południu w ogóle stanowiły oddzielne księstwa.

Karol Łysy mozolnie budował swój dwór królewski, otaczał się ludźmi kultury, filozofami, pisarzami, poetami, sam określany był jako król-filozof. W wyniku dynastycznych ruchów na mocy porozumienia w Meerssen część dziedzictwa Lotara I, dostała się Ludwikowi Niemieckiemu, zaś Karol przejął część Lotaryngii (870). Ale po śmierci Ludwika Niemieckiego w 875 r. Italia przypadła Karolowi i został on, przy wsparciu papieża Jana VIII, cesarzem rzymskim. W ten sposób zarysowała się jakby możliwość ponownego scalenia wszystkich królestw frankijskich w jedną całość. Nie byli tym wszakże zainteresowani możnowładcy, rządzący w poszczególnych hrabstwach. Jednak największą przeszkodą stały się wyniszczające najazdy Saracenów (Arabów) na Italię, Wikingów (Normanów) na północne i zachodnie wybrzeża zachodniej Frankonii i Madziarów (Węgrów) od wschodu, z obszarów Panonii nad Dunajem.

Gdy Karol Łysy organizował wojskową wyprawę do Italii przeciwko Saracenom, odmówiła mu wsparcia część baronów zachodniofrankijskich i Karolingowie niemieccy, którzy wtedy zajęli całą Lotaryngię. W trakcie ekspedycji w Italii w 877 r. Karol II Łysy zmarł. Cesarzem po nim został Karol Otyły (880), który przejął też całą Italię.

Królem zachodnofrankijskim został syn Karola Łysego, Ludwik II Jąkała.

[edytuj] Zobacz też

• Karolingowie francuscy

Poprzednik Ludwik II

Król Dolnej Burgundii 875-877

Następca Ludwik II Jąkała

p • d • e Władcy i królowie Włoch między 476 a 963 Bez dynastii Odoaker (476–493) Ostrogoci Teodoryk (493–526) · Atalaryk (526–534) · Teodahad (534–536) · Witiges (536–540) · Ildibald (540–541) · Eraryk (541) · Totila (541–552) · Teja (552–553) Bizantyjczycy Justynian I (jako cesarz) (553–565) Longobardowie Alboin (565–572) · Klef (572–574) · Bezkrólewie (574–584) · Autaris (584–590) · Agilulf (590–616) · Adaloald (616–626) · Arioald (626–636) · Rotari (636-652) · Rodoald (652–653) · Aripert I (653–661) · Godepert (661–662) · Perctarit (661–662) · Grimoald (662–671) · Garibald (671) · Perctarit (671–688) · Cunipert (688–689) · Alahis (689) · Cunipert (689–700) · Liutpert (700–702) · Raginpert (701) · Aripert II (702–712) · Ansprand (712) · Liutprand (712–744) · Hildeprand (744) · Ratchis (744–749) · Aistulf (749–756) · Dezyderiusz (756–774) Karolingowie Karol I (774–814) · Pepin (781–810) · Bernard (810–818) · Ludwik I (818-822) · Lotar I (822–855) · Ludwik II (855–875) · Karol II (875–877) · Karloman (877–879) · Karol III (879–887) · Arnulf (896–899) · Ratold (896) Tytuł sporny 887–963 Unruochingowie: Berengar I (887–924) · Gwidonowie: Gwido (889–894) · Lambert (891–897) · Welfowie: Rudolf (922–933) · Bosonidzi: Ludwik III (900–905) · Hugo (926–947) · Lotar II (945–950) · Anscarydzi: Berengar II (950–963) · Adalbert (950–963)