Z Wikipedii

Polonia Warszawa
Pełna nazwa	Klub Sportowy Piłkarski Polonia Warszawa Sportowa Spółka Akcyjna
Przydomek	Czarne Koszule
Barwy	czarno-biało-czerwono-czarne
Data założenia	jesień 1911
Adres	ul. Konwiktorska 6 00-206 Warszawa
Stadion	Stadion Polonii Warszawa im. Generała Kazimierza Sosnkowskiego
Liczba miejsc	7.000 (6.381 siedzących)
Prezes	Józef Wojciechowski (od 4 września 2008)
Trener	Jacek Zieliński (od 1 lipca 2008)
Liga	Ekstraklasa
2006/2007	6. miejsce
2007/2008	7. miejsce
Sukcesy	Mistrzostwo Polski: 1946, 2000 Puchar Polski: 1952, 2001 Puchar Ligi: 2000 Superpuchar Polski: 2000
Stroje domowe 　 Stroje wyjazdowe
Strona internetowa klubu

Polonia Warszawa (Klub Sportowy Piłkarski Polonia Warszawa, przydomek Czarne Koszule lub Duma Stolicy) – najstarszy klub piłkarski w Warszawie. Pierwszy wicemistrz w dziejach polskiego futbolu, pierwszy mistrz Polski po II wojnie światowej. W tabeli wszech czasów I ligi zajmuje 14. miejsce.

W klubie przez wiele lat grał jako zawodnik, a następnie pracował jako trener, były selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej, Jerzy Engel.

W tym czasie w drużynie Polonii Warszawa występował pierwszy czarnoskóry reprezentant Polski w piłce nożnej Emmanuel Olisadebe.

Spis treści 1 Historia 1.1 Początki 1911 - 1921 1.2 1921 - 1939 1.3 Czasy wojenne 1939 - 1945 1.4 1945 – 1952 1.5 1952 – 1993 1.6 1993 – 2007 1.7 Wykupienie drużyny Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski 1.8 Lokaty uzyskane przez klub w swojej historii występów w Ekstraklasie 2 Herb klubu 3 Sukcesy 3.1 Występy w europejskich pucharach 3.1.1 Puchar Intertoto 3.1.2 Puchar UEFA 3.1.3 Liga Mistrzów 3.2 Piłkarze Polonii jako królowie strzelców 4 Stadion 4.1 Dojazd 4.2 Modernizacja 5 Kibice 5.1 Jaguarzyca Beata 6 Sztab szkoleniowo-medyczny 7 Piłkarze 8 Kadra na sezon 2008/09 9 Polonia II Warszawa 10 Derby Warszawy 11 Ciekawostki 12 Zobacz też 13 Bibliografia 14 Przypisy 15 Linki zewnętrzne

[edytuj] Historia

[edytuj] Początki 1911 - 1921

Początki uprawiania futbolu w Warszawie sięgają pierwszych lat XX wieku. Wówczas to piłkę nożną zaczęły uprawiać szkolne drużyny gimnazjalne. Dużą pomocą dla pierwszych piłkarzy okazało powstałe w 1907 roku Warszawskie Koło Sportowe - nadrzędna organizacja zajmująca się sportem młodzieży. To właśnie przy WKS rozpoczęły swój żywot takie drużyny jak Korona (1909) i Polonia (1911). Zespół Polonii powstał w wyniku fuzji kilku drużyn szkolnych, m.in. Stelli i Merkurego.

Poloniści po raz pierwszy pod swoją nazwą wybiegli na boisko jesienią 1911 roku. 19 listopada rozegrali mecz z Koroną, przegrywając 3:4. Relację z tego spotkania zamieścił „Sport Powszechny”, jedna z nielicznych gazet, która zauważała życie sportowe w Warszawie. Gazeta pisała: „Polonia w swym inauguracyjnym meczu pokazała wiele zalet stawiających ją w jednym szeregu z Warszawianką (ówczesna drużyna o nazwie Warszawianka nie miała nic wspólnego z działającym od 1921 roku do dziś KS Warszawianka - dop. red.) i Koroną - a przede wszystkim temperament, który ujęty w zgranie i kombinacje, dał drużynie bardzo szybkie i ostre tempo gry. Na razie jednak gracze ci z wielkim, może nawet zbytnim temperamentem, wyglądali jak automobile spłoszone bez szoferów (...)”.

Polonia rozpoczęła swój żywot w niełatwym czasie, gdy na ulicach Warszawy panowała cyrylica i rządzili rosyjscy zaborcy. Dlatego też nadanie nazwy Polonia (łacińska nazwa Polski), a także przyczepianie biało-czerwonych tarcz na czarnych kostiumach, było aktem odwagi i patriotycznego wychowania grającej młodzieży. Tworzący się nieformalny klub był czymś więcej niż tylko organizacją sportową. Założycielem zespołu był Wacław Denhoff-Czarnocki, późniejszy działacz Polskiej Organizacji Wojskowej. To on wymyślił patriotyczną nazwę i został kapitanem drużyny. Wśród założycieli Polonii byli m.in. przedstawiciele znanych warszawskich rodów Gebethnerów i Lothów.

Do 1915 roku Polonia prowadziła działalność nieoficjalną, tak jak kilka innych sportowo-patriotycznych organizacji: np. Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”. Dorobkiem klubu były aż trzy drużyny piłkarskie (Polonia I, Polonia II, Polonia III), a także sekcja lekkoatletyczna (założona w 1912 r.). Na przełomie lat 1912/13 klub ustalił swoje barwy, które nie zmieniły się do dziś. Pierwszy mecz w czarnych koszulach poloniści zagrali 23 lutego 1913 roku z najgroźniejszym lokalnym rywalem Koroną i tym razem Polonia wygrała 4:0.

W czasie I wojny światowej sytuacja polityczna w Warszawie uległa zmianie. Do miasta wkroczyli Niemcy. Nowi okupanci chcieli pokazać się z lepszej strony niż Rosjanie i zezwolili na działalność niektórych polskich instytucji – także sportowych. W latach 1915-1917 Polonia została oficjalnie zarejestrowana jako klub sportowy. Powstały wówczas nowe sekcje, klub oficjalnie uzyskał dostęp do jedynego wówczas w Warszawie boiska na Agrykoli i wydawał własną gazetkę o nazwie „Echo”. Stał się najsilniejszym organizmem sportowym Warszawy.

[edytuj] 1921 - 1939

Prymat w stolicy „Czarne Koszule” utrzymały przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego, tworząc klub, w którym działały sekcje: hokejowa, lekkoatletyczna, piłki nożnej, szermierki, tenisa ziemnego, siatkówki, koszykówki, pływania, hazeny, kolarstwa i boksu.

W pierwszych rozgrywkach o mistrzostwo Polski w 1921 r. piłkarze Polonii zajęli 2 miejsce, za Cracovią. Wynik ten powtórzyli w 1926 r. Rok później Polonia była założycielem ligi piłkarskiej, która zainaugurowała rozgrywki w 1927 r. Od 1928 r. klub miał własny stadion przy ul. Konwiktorskiej. Liczne grono zawodników Polonii występowało w barwach reprezentacji Polski, m.in. Jan i Stefan Lothowie, Michał Hamburger, Jerzy Bułanow i Władysław Szczepaniak. Jerzy Bułanow został wybrany najlepszym polskim piłkarzem w 1931 r. w plebiscycie „Przeglądu Sportowego”, natomiast Władysław Szczepaniak był kapitanem reprezentacji Polski na mistrzostwach świata we Francji w 1938 r., w legendarnym meczu Polska - Brazylia (5:6). Prezesem KS Polonia Warszawa w latach 1928-1939 był najbliższy współpracownik Józefa Piłsudskiego, późniejszy Wódz Naczelny Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie gen. Kazimierz Sosnkowski. „Czarne Koszule” były w okresie międzywojennym najpopularniejszym klubem piłkarskim Warszawy, cieszącym się poparciem w różnych środowiskach i grupach społecznych. Znanym kibicem Polonii był np. popularny aktor Adolf Dymsza.

Na początku roku 1939 Związek Polskich Związków Sportowych uznał KS Polonia Warszawa za najlepszy polski klub sportowy w roku 1938. W niedokończonym z powodu wybuchu wojny sezonie 1939 Polonia dysponowała silnym, młodym zespołem, który gromił faworytów rozgrywek, pokonując m.in. mistrza Polski Ruch Hajduki Wielkie 3:2 (na wyjeździe), czy krakowską Wisłę 5:4. W ostatnim meczu ligowym przed wybuchem wojny poloniści pokonali 2:1 na Konwiktorskiej kolejnego pretendenta do tytułu mistrzowskiego Pogoń Lwów. Zwycięską bramkę dla „Czarnych Koszul” strzelił w 90 min. Henryk Jaźnicki. Był to równocześnie ostatni mecz ligowy w historii zaprzyjaźnionej z Polonią Pogoni Lwów. Następna kolejka ligowa miała się odbyć 3 września 1939 r. ...

[edytuj] Czasy wojenne 1939 - 1945

W okresie okupacji uprawianie sportu przez Polaków zostało zakazane przez niemiecki władze okupacyjne. Drużyna Polonii brała udział w konspiracyjnych rozgrywkach o mistrzostwo Warszawy, która była najprężniej działającym ośrodkiem futbolu w okupowanym kraju. Piłkarze Polonii zdobyli tytuł konspiracyjnego Mistrza Warszawy w latach 1942 i 1943.

W czasie Powstania Warszawskiego stadion Polonii znajdował się na pierwszej linii walk. Nocą z 21 na 22 sierpnia przez boisko przy Konwiktorskiej ruszył nieudany atak powstańczych batalionów „Zośka” i „Czata 49” mający na celu połączenie Starówki z Żoliborzem. Podczas walk na boisku poległo 12 powstańców. W powstańczych walkach życie stracili przedwojenni piłkarze „Czarnych Koszul” Ludwik Skrzypek i Aleksander „Przybysz” Justynowicz, a ciężko ranny Tadeusz Gebethner, dowódca powstańczego odcinka w Politechnice Warszawskiej, zmarł w szpitalu w obozie jenieckim w Altengrabow.

Poloniści ginęli przez cały okres II wojny światowej. W Kampanii Wrześniowej polegli Andrzej Nowikow, Mieczysław Miączyński, Stefan Zantman oraz Janusz Pigłowski. W Auschwitz zostali zamordowani gracze „Czarnych Koszul” Gromelski, Twardo, Dzierzbicki oraz Zygmunt Matusik, a podczas zbiorowej egzekucji w Dossel zginął rotmistrz Stefan Pronaszko, najlepszy napastnik Polonii w okresie I wojny światowej (inne źródła podawały, że poległ podczas Kampanii Wrześniowej). W Katyniu zostali zamordowani przez NKWD Julian Niemczyński (podobnie jak Pronaszko gracz Polonii w jej pionierskim okresie działalności) oraz Tadeusz Walczak. Wielu, jak Wacław Loth IV, Tadeusz Świcarz, Stanisław Woźniak, zostało wywiezionych przez hitlerowców do obozów koncentracyjnych. Zamordowany przez Niemców w Warszawie został czołowy piłkarz Polonii w okresie II RP Michał Hamburger, działacz podziemnego Związku Walki Zbrojnej (późniejsze AK). W działalność konspiracyjną w AK zaangażowanych było więcej piłkarzy Polonii, m.in. późniejsi mistrzowie Polski z 1946 r.: Jerzy Szularz, Zygmunt Ochmański i Henryk Przepiórka – uczestnik „Wachlarza” (operacja dywersyjno-wywiadowcza na Kresach Wschodnich), kawaler Virtuti Militari.

[edytuj] 1945 – 1952

Działalność klubu została wznowiona wkrótce po zakończeniu okupacji niemieckiej. Początkowo klub, z inicjatywy jednego z zawodników, Zenona Odrowąża, reaktywował się pod patronatem Milicji Obywatelskiej. Współpraca ta została jednak zakończona już w sierpniu 1945 r. Pierwszy mecz Polonia rozegrała 25 marca 1945 r. na boisku AZS w Parku Skaryszewskim z lokalnym rywalem RKS Okęcie. Spotkanie zakończyło się wynikiem 3:3.

Rok 1946 przeszedł do legendy „Czarnych koszul”. Poloniści niespodziewanie zdobyli pierwszy dla Warszawy tytuł Mistrza Polski. Tytuł ten przeszedł do historii jako „mistrzostwo na gruzach Stolicy”. Sukces był tym bardziej zaskakujący, że klub funkcjonował w niezwykle trudnych warunkach, bez stadionu i boiska. „Nie mieliśmy nie tylko własnego boiska, ale nawet najmniejszego pomieszczenia. Trenowaliśmy na stadionie Legii, tam też rozgrywaliśmy mecze. Naszym „budynkiem” klubowym była zaś brama na rogu Marszałkowskiej i Nowogrodzkiej” – wspominał Jerzy Szularz. Obiekty Polonii przy ul. Konwiktorskiej 6 zostały decyzją komunistycznych władz miasta przekazane w użytkowanie młodzieżowej przybudówce PPR Związkowi Walki Młodych, który nie pozwalał piłkarzom Polonii na korzystanie z boiska. Zespół piłkarski korzystał gościnie ze Stadionu Wojska Polskiego na Łazienkowskiej.

Zdobywając tytuł mistrzowski Polonia na długie lata umocniła swoją pozycję najpopularniejszego klubu Warszawy. „Siłą Polonii była ścisła więź z Warszawą i jej mieszkańcami. Była bezdomna, jak wielu z nich. Po latach klęski i tragedii potrzebowała sukcesu, podobnie jak jej mieszkańcy. Z piłkarzami się więc utożsamiano. Ich sukcesy były sukcesami warszawiaków. Dlatego Polonia miała tak olbrzymią popularność, a na jej mecze przychodziły tłumy wiernych kibiców” – pisali autorzy książki „Piłkarze z Konwiktorskiej” Tadeusz Morawski i Zbigniew Krakowiak.

W 1947 r. poloniści zakwalifikowali się do reaktywowanej ligi (rozgrywki mistrzowskie w latach 1946 i 1947 rozegrano w formule rywalizacji mistrzów okręgów). W 1951 r., po długich staraniach i procesie sądowym Polonii udało się powrócić na swoje obiekty przy ul. Konwiktorskiej. Wówczas klub funkcjonował już jednak jako Zrzeszenie Sportowe „Kolejarz”. Oprócz nazwy zlikwidowane zostały tradycyjne barwy klubu – „Kolejarz” Warszawa występował w bordowych koszulkach. Zmiana nazwy była efektem stalinowskiej „reformy” sportu, w ramach której zlikwidowano kluby sportowe, powołując na ich miejsce koła sportowe przy zakładach pracy. Koła sportowe zostały objęte patronatem przedsiębiorstw z określonej branży. Nad Polonią patronat objęły Polskie Koleje Państwowe i ten stan rzeczy utrzymał się do końca PRL. Ponieważ PKP były sponsorem o dużo mniejszych możliwościach niż tacy potentaci w PRL jak wojsko, milicja, górnictwo czy hutnictwo, klub stopniowo tracił na znaczeniu. Ponadto Polonia z racji niepodległościowych tradycji była klubem z premedytacją marginalizowanym przez komunistyczne władze, które decydowały wówczas o przydziale pieniędzy dla zmierzających ku kryptozawodowstwu klubów piłkarskich. W 1952 r. piłkarze Polonii spadli do II ligi. Już jako II-ligowcy poloniści zdobyli w grudniu 1952 r. Puchar Polski, pokonując w finale na stadionie Wojska Polskiego CWKS Warszawa 1:0 (jeden z uczestników tego meczu Henryk Misiak do dziś pracuje w Polonii jako trener drużyn młodzieżowych). Był to ostatni triumf warszawskiej drużyny przed długim, trwającym ponad cztery dekady okresem upadku. Dopiero po obaleniu systemu komunistycznego, w 1993 r. piłkarze Polonii powrócili, po 41 latach, do piłkarskiej ekstraklasy.

[edytuj] 1952 – 1993

Początek lat 50. to okres dalszego regresu sportowego klubu. W 1954 r. „Czarne Koszule” spadły do III ligi, gdzie ugrzęzły na kilka sezonów. Jedynym pozytywem w tym okresie był powrót do tradycyjnej nazwy i barw klubowych. Było to możliwe w efekcie zmian politycznych - zainicjowanej przez ówczesne władze partyjne destalinizacji. Polonia dokonała powrotu do tradycji jako jeden z pierwszych klubów w Polsce w 1956 r.

Dopiero w 1958 r. piłkarze „Czarnych Koszul” powrócili do II ligi, w której utrzymali się zaledwie trzy sezony. Na kolejny awans polonistów do II ligi Warszawa czekała aż 13 lat. Przez ten czas piłkarze „Czarnych Koszul” rywalizowali z lokalnymi rywalami z Mazowsza, tocząc zacięte pojedynki m.in. z silnym wówczas zespołem Bzury Chodaków. Mimo sportowego regresu klub jeszcze przez długie lata cieszył się w Warszawie niesłabnącą popularnością. W 1962 r. na mecz wyjazdowy ze Startem w eliminacjach do II ligi pojechało do Łodzi około pięciu tysięcy kibiców „Czarnych Koszul”. Podobnie liczny był wyjazd kibiców na decydujący o awansie do II ligi w 1958 r. mecz z Czarnymi Szczecin. Rekordowa publiczność ponad 20 tysięcy widzów dopingowała Polonię w czerwcu 1964 r. podczas meczu barażowego o prawo udziału w grach eliminacyjnych o II ligę z lokalnym rywalem Warszawianką. Niektórzy historycy mówią nawet o 35 tys. widzów obecnych tego dnia na stadionie Wojska Polskiego. Niestety, Polonia przegrała ten mecz 0:1. W pierwszej połowie lat 60. na inauguracyjne mecze „Czarnych Koszul” w III lidze przybywało nawet ponad 10 tys. widzów.

Do II ligi piłkarze Polonii powrócili dopiero w pamiętnym dla polskiej piłki 1974 roku, po 13 sezonach spędzonych w III lidze. Pierwszy po tak długiej przerwie II-ligowy mecz na Konwiktorskiej z Arkonią Szczecin oglądało znów ponad 10 tys. widzów. Lata 70. i pierwsza połowa lat 80. to okres balansowania zespołu pomiędzy II a III ligą. Dopiero po spadku w 1985 r. Polonia znów na 6 lat utkwiła w III lidze. Największym osiągnięciem klubu w tym okresie było zdobycie tytułu Mistrza Polski przez juniorów Polonii w 1977 r. Początek odrodzenia piłkarskiej Polonii wiąże się z osobą obecnego Prezesa Honorowego KS Polonia Warszawa Jerzego Piekarzewskiego. W okresie kierowania przez niego sekcją piłkarską zespół Polonii awansował w 1991 r. do II ligi, a w 1993 r., po 41 latach nieobecności, powrócił do ekstraklasy.

[edytuj] 1993 – 2007

Mimo wsparcia zespołu przez nowego sponsora, znanego fotografa i przedsiębiorcy Marka Wielgusa, w sezonie 1993/94 nie udało się obronić ekstraklasy. Kolejny powrót do I ligi nastąpił w 1996 r., po przejęciu klubu przez nowego sponsora Janusza Romanowskiego, właściciela holdingu Polkaufring. W 1995 r. klub zorganizował się w formule sportowej spółki akcyjnej – powstał Klub Piłkarski Polonia SSA. Rozpoczął się okres największych sukcesów w historii „Czarnych Koszul”. Zespół występował przez 10 sezonów w ekstraklasie, co było najdłuższą passą I-ligową w historii klubu, wielokrotnie startował w rozgrywkach europejskich pucharów. W 1998 r. poloniści zdobyli trzeci w historii tytuł wicemistrzowski, w 1999 r. dotarli do półfinału Pucharu UEFA Intertoto, a w 2000 r. wywalczyli drugi w historii klubu tytuł Mistrza Polski. Niewiele zabrakło do awansu do Ligi Mistrzów. W decydującej batalii o Champions League Polonia nieznacznie uległa w dwumeczu słynnemu Panathinaikosowi Ateny (2:2 u siebie, 1:2 na wyjeździe). Wcześniej w pięknym stylu wyeliminowali poloniści mistrza Rumunii Dinamo Bukareszt, wygrywając na wyjeździe 4:3 i 3:1 u siebie (mecz rozegrano w Płocku ponieważ stadion Polonii nie spełniał wymogów UEFA). Do puli osiągnięć piłkarze Polonii dorzucili w 2000 r. także Puchar ligi i Superpuchar. Gwiazdą zespołu „Czarnych Koszul” był w tym okresie reprezentant Polski, uczestnik Mistrzostw Świata w Korei 2002 Emmanuel Olisadebe.

Mistrz Polski 2000 – kadra: Maciej Szczęsny, Mariusz Liberda – Przemysław Boldt, Tomasz Ciesielski, Piotr Dziewicki, Arkadiusz Kaliszan, Mariusz Malinowski, Jacek Paszulewicz, Mariusz Pawlak, Tomas Żvirgżdauskas (LIT) – Mateusz Bartczak, Arkadiusz Bąk, Jacek Dąbrowski, Emmanuel Ekwueme (NIG), Igor Gołaszewski, Tomasz Kiełbowicz, Jarosław Mazurkiewicz, Tomasz Wieszczycki - Maciej Bykowski, Grażvydas Mikulenas, Tomasz Moskal, Emmanuel Olisadebe. Trener: Dariusz Wdowczyk.

Rok później, w 2001 r. piłkarze Polonii Warszawa zdobyli Puchar Polski. Równocześnie dały się jednak odczuć pierwsze symptomy kryzysu finansowego, który w następnych latach doprowadził do spadku znaczenia sportowego Polonii. W styczniu 2004 r. zespół został przejęty przez nową sportową spółkę akcyjną Klub Sportowy Piłkarski Polonia Warszawa SSA, której głównym zadaniem było utrzymanie zespołu w I lidze i pozyskanie dla klubu strategicznego, zasobnego finansowo inwestora. Twórcą nowej spółki był warszawski przedsiębiorca, kibic Polonii, wydawca klubowego miesięcznika „Polonia ‘Ole” ś.p. Jan Raniecki. W sezonach 2003/2004 oraz 2004/2005 walka o utrzymanie w lidze zakończyła się pomyślnie. Spadek do II ligi, po 10 sezonach w ekstraklasie, nastąpił niestety w sezonie 2005/2006. Sukcesem zakończyło się natomiast poszukiwanie nowego właściciela dla klubu – w kwietniu 2006 r. pakiet 100 proc. akcji KSP Polonia Warszawa SSA przejęła należąca do Józefa Wojciechowskiego firma J.W. Construction Holding S.A., największy polski deweloper. Obecnie wzmocniony organizacyjnie i finansowo klub powrócił do ekstraklasy.

[edytuj] Wykupienie drużyny Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski

11 lipca 2008 roku prezes klubu KSP Polonia Warszawa Józef Wojciechowski odkupił od Zbigniewa Drzymały 16715 akcji spółki Groclin-Dyskobolia SSA za 20 milionów złotych^[1]. Dzięki tej transakcji Polonia Warszawa awansowała do ekstraklasy pomimo 7 miejsca w II lidze. Prawie wszyscy piłkarze Dyskobolii przeszli do zespołu Polonii. Miejsce w składzie w "nowej Polonii" znalazło kilku graczy z poprzedniego sezonu. Pozostali zawodnicy, którzy nie znaleźli uznania w oczach trenera Zielińskiego występują w IV-ligowej Polonii SSA Warszawa.

[edytuj] Lokaty uzyskane przez klub w swojej historii występów w Ekstraklasie

Sezon	Uzyskane Miejsce
1921	2
1922	3
1923	2
1924	rozgrywek nieprzeprowadzono
1925	7
1926	2
1927	8
1928	7
1929	7
1930	4
1931	8
1932	12 (spadek)
1933	II liga
1934	9
1935	11 (spadek)
1936	II liga
1937	II liga
1938	4
1939-1945	rozgrywki zawieszono
1946	mistrzostwo
1947	6
1948	7
1949	4
1950	7
1951	7
1952	11 (spadek)
1953 - 1992/1993	niższe klasy rozgrywkowe
1993/1994	16 (spadek)
1994/1995	II liga
1995/1996	II liga
1996/1997	8
1997/1998	2
1998/1999	5
1999/2000	mistrzostwo
2000/2001	4
2001/2002	4
2002/2003	8
2003/2004	11
2004/2005	10
2005/2006	16 (spadek)

[edytuj] Herb klubu

Herb klubu składa się z tarczy w kolorze biało-czerwonym, która jest otoczona czarnym kołem. W kole znajdują się litery KSP. Koło otoczone jest wieńcem laurowym. Na górze znajduje się rok założenia klubu 1911, a na dole znajduje się nazwa klubu POLONIA.

[edytuj] Sukcesy

Pierwszym dużym osiągnięciem zespołu było zdobycie drugiego miejsca w lidze polskiej w 1921 roku, następnie trzecie miejsce w 1923 oraz ponownie drugie w roku 1926. Swoje pierwsze mistrzostwo zdobyła w roku 1946, a w 1951 zajęli po raz drugi trzecie miejsce. Pierwszy puchar w historii klubu został zdobyty w roku 1952. Na następne osiągnięcia klubu trzeba było długo czekać. Największe sukcesy Polonia Warszawa odniosła w roku 2000, gdy zespół zdobył Mistrzostwo Polski, Superpuchar Polski oraz Puchar Ligi. Rok później w 2001 klub zdobył drugi Puchar Polski.

• Mistrzostwa Polski:
  • 1. miejsce (2): 1946, 2000;
  • 2. miejsce (3): 1921, 1926, 1998;
  • 3. miejsce (2): 1923 (razem z Wartą Poznań), 1951 (razem z AKSem Chorzów);
• Puchar Polski:
  • Zdobywca (2): 1952, 2001;
• Superpuchar Polski:
  • Zdobywca: 2000;
• Puchar Ligi Polskiej:
  • Zdobywca: 2000;
• Europejskie Puchary:
  • 1/2 finału Pucharu Intertoto: 1999;
• Mistrzostwa Polski juniorów:
  • Mistrzostw Polski juniorów U-19: 1977;
  • Wicemistrzostwo Polski juniorów U-19: 2000, 2005, 2008;

[edytuj] Występy w europejskich pucharach

[edytuj] Puchar Intertoto

Drużyna trzykrotnie występowała w Pucharze Intertoto. Pierwszy raz w 1997 roku. Rozgrywki były prowadzone w systemie grupowym. Poloniści byli w jednej grupie z: AaB Aalborg, Dinamo-93 Mińsk, SC Heerenveen oraz MSV Duisburg. Zajęła oni ostatnie miejsce w grupie z dwoma punktami na koncie. Remisując dwa oraz przegrywając dwa mecze^[2]. Swój drugi występ w tym pucharze zaliczyli po odpadnięciu w drugiej rundzie Pucharu UEFA w 1999 roku. Wtedy rozgrywki prowadzone były systemem pucharowym. W pierwszej rundzie Polonia pokonała Tiligul-Tiras Tyraspol w pierwszym meczu 4:0, a w drugim zremisowała 0:0^[3]. W drugiej rundzie "Czarne Koszule" spotkały się z FC Kobenhavn, z którymi wygrały w pierwszym meczu 3:1, a w drugim zremisowali 1:1^[4]. Natomiast w trzeciej rundzie spotkali się z zespołem Vasas Budapeszt, który pokonali w pierwszym meczu 2:0, a w drugim 2:1^[5]. W pucharze tym doszli aż do półfinału. Jednak na przeszkodzie w wystąpieniu w finale stanął zespół FC Metz, który pokonał Polonię w pierwszym meczu 5:1, a w drugim zremisował 1:1^[6]. Natomiast swój ostatni występ w tym pucharze Polonia miała w 2003 roku. Jednak wystąpili oni jedynie w pierwszej rundzie grając z Toboł Kostanaj z, którym przegrała dwukrotnie 0:3 i 1:2^[7].

[edytuj] Puchar UEFA

Zespół Czarnych Koszul czterokrotnie brał udział w rozgrywkach o Pucharze UEFA: w roku 1998, 2001 oraz 2002.

W swoim pierwszym występie w pucharze UEFA zespół został wyeliminowany w drugiej rundzie kwalifikacji przez Dynamo Moskwa (dwukrotnie przegrali 0:1)^[8]. W swoim drugim występie w Pucharze UEFA (po odpadnięciu z kwalifikacji o Ligę Mistrzów) Poloniści trafili na włoski zespół Udinese Calcio z którym przegrali dwukrotnie 0:1 i 0:2^[9]. W trzecim występie zespół doszedł do pierwszej rundy pucharu jednak został pokonany w niej przez Twente Enschede 1:2^[10].

W czwartym występie w Pucharze UEFA zespół ponownie doszedł do pierwszej rundy pucharu jednak został pokonany w niej przez FC Porto (jak się okazało zwycięzcę turnieju) w pierwszym meczu 6:0, a w drugim Polonia wygrała 2:0^[11].

[edytuj] Liga Mistrzów

Polonia występowała również raz w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów UEFA w 2000 roku. Polonia wystartowała w drugiej rundzie kwalifikacyjnej, gdzie grała z zespołem Dinamo Bukareszt i z którą wygrała dwukrotnie. W pierwszym meczu 4:3, a w drugim 3:1^[12]. Natomiast w trzeciej rundzie kwalifikacyjnej Polonia trafiła na zespół Panathinaikos AO z którym przegrała zmagania o ligę mistrzów remisując w pierwszym meczu 2:2, a w drugim przegrywając 1:2^[13]. Odpadnięcie w trzeciej rundzie pozwoliło na grę w Pucharze UEFA w tym samym sezonie

[edytuj] Piłkarze Polonii jako królowie strzelców

W 1998 roku piłkarz Polonii Arkadiusz Bąk został razem z Sylwestrem Czereszewskim i Mariuszem Śrutwą królem strzelców polskiej ekstraklasy zdobywając 14 bramek^[14].

W 2007 roku Jacek Kosmalski został królem strzelców polskiej drugiej ligi zdobywając 19 bramek^[15].

[edytuj] Stadion

Stadion Warszawskiej Polonii im. generała Kazimierza Sosnkowskiego mieści się na warszawskim Śródmieściu przy ulicy Konwiktorskiej 6. Swoje mecze na tym stadionie Polonia rozgrywa od 1928 roku. Wcześniej grali na Dynasach lub Agrykoli, a do czasu odbudowania stadionu po wojnie Poloniści grali na stadionie Wojska Polskiego. Trybuny stadionu dzielą się na trzy części^[16]:

• Trybunę Główną - 3559 miejsc^[17]
• „Kamienną” - 1911 miejsc siedzących oraz 300 stojących
• Trybunę „Północną” (Sektor gości) - 500 miejsc

Stadion posiada oświetlenie o mocy 1600 luxów oraz podgrzewaną murawę. Posiada również dwie zadaszone trybuny: Główną i Kamienną. Dach nad trybuną Główną jest zawieszony na dwóch pylonach o wysokości 30 m.^[18] Na EURO 2012 stadion ten ma być bazą treningową.

[edytuj] Dojazd

Na stadion przy Konwiktorskiej można dojechać:

• metrem: stacje A-17 Dworzec Gdański lub A-15 Ratusz Arsenał
• autobusem: 116, 122, 127, 157, 170, 178, 195, 500, 503, 520, 527
  • w dni powszednie: 406, E-3
  • w soboty i święta: 100
• tramwajem: 1, 2, 6, 16, 18, 28, 35, 36

[edytuj] Modernizacja

3 kwietnia 2007 na konferencji prasowej w Ratuszu obwieszczono plany miasta Warszawy na modernizację stadionu piłkarskiego Polonii jako w pełni zadaszonego obiektu na 15 tys. miejsc siedzących jak i wybudowania przy nim hali sportowej dla koszykówki na 4,5 tys. widzów i krytego basenu 50-metrowego^[19]. Koszt modernizacji wyniesie około 180 mln. zł^[20].

[edytuj] Kibice

Średnia frekwencja na meczach Polonii wynosi ok. 3000 kibiców. Najzagorzalsi fani Czarnych Koszul zasiadają na trybunie "Kamiennej". Główne flagi to "Duma Stolicy", "Warszawska Ferajna", "Czarne Koszule", "Muranów", "Bielany", "Ochota", "Praga", "Polonia Warszawa", "Konwikorska 6", "Młode Pokolenia", "Polonia Restituta", "K6 on tour" ^[21]. Kibice warszawskiej Polonii przyjaźnią się wraz z kibicami klubów: Cracovia, Korona Kielce, Sandecja Nowy Sącz oraz z Ligallo Fondo Norte (grupą kibiców Realu Saragossa). Przyjaźń pomiędzy Polonią, a Cracovią istnieje od lat 20. XX wieku.

Kibice "Czarnych Koszul” mogą również pochwalić się wspaniałym zachowaniem na trybunach. Podczas meczów Polonii kibice nie używają wulgarnych słów oraz nie robią zadym.

Kibicami Polonii są między innymi: Jan Englert, Stanisław Tym, Marek Jurek, Grzegorz Jankowski, oraz Stefan Friedmann^[22].

[edytuj] Jaguarzyca Beata

W sierpniu 2004 roku kibice Polonii zaadoptowali czarną jaguarzycę Beatę, która znajduje się w Ogrodzie Zoologiczny w Warszawie i nazwali ją Beata Konwiktorska VI^[23]. Jest ona symbolem klubu oraz kibiców.

[edytuj] Sztab szkoleniowo-medyczny

• Trener: Jacek Zieliński
• Drugi trener: Marcin Popieluch
• Asystent: Jan Karaś
• Trener bramkarzy: Jarosław Bako
• Kierownik: Tadeusz Czerwiński
• Lekarz: Dariusz Rusek
• Fizjoterapeuta: Jarosław Stec
• Masażysta: Jacek Olejnik

[edytuj] Piłkarze

[edytuj] Kadra na sezon 2008/09

Nr		Gracz	Rok przyjścia	Poprzedni klub
Bramkarze
1		Kornel Protacki	2008	Chrobry Glogow
12		Sebastian Przyrowski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
99		Radosław Majdan	2007	Pogoń Szczecin
Obrońcy
2		Radek Mynář	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
4		Vlade Lazarevski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
5		Piotr Kulpaka	2007	Kania Gostyń
6		Tomasz Jodłowiec	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
13		Łukasz Skrzyński	2008	Cracovia
15		Błażej Telichowski	2006	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
18		Igor Kozioł	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
33		Saşa Yunisoğlu	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
Pomocnicy
3		Krzysztof Bąk	2002	wychowanek
7		Piotr Piechniak	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
9		Mariusz Zasada	2006	Tur Turek
11		Marek Sokołowski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
14		Łukasz Piątek	2005	wychowanek
17		Amadeusz Kłodawski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
19		Radosław Nolka	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
20		Jarosław Lato	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
22		Daniel Mąka	2006	Agrykola Warszawa
23		Radosław Majewski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
27		Michał Ciarkowski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
77		Piotr Świerczewski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
Napastnicy
8		Filip Ivanovski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
10		Jacek Kosmalski	2004	ŁKS Łódź
16		Szymon Kaźmierowski	2008	Dyskobolia Grodzisk Wielkopolski
21		Krzysztof Gajtkowski	2008	Korona Kielce

12. Przyrowski 6. Jodłowiec 2. Mynář 11. Sokołowski 4. Lazarevski 77. Świerczewski 23. Majewski 20. Lato 7. Piechniak 8. Ivanovski 22. Mąka

Ustawienie Polonii Warszawa na rundę jesienną sezonu 2008/09.

[edytuj] Polonia II Warszawa

Polonia Warszawa ma również swoją drużynę rezerw Polonia II Warszawa, która obecnie występuje w IV lidze w grupie mazowieckiej. Polonia II rozgrywa swoje mecze na bocznym boisku tzw. "Saharze" obok stadionu przy Konwiktorskiej. Obecnie trenerem zespołu jest Igor Gołaszewski.

[edytuj] Derby Warszawy

Derby Warszawy są jednymi z najważniejszych w Polsce, obok Krakowa, Trójmiasta i Łodzi. Stają w nich naprzeciw siebie Polonia i KP Legia Warszawa.

Mimo że kluby powstały dużo wcześniej (odpowiednio 1911 i 1916) pierwszy mecz pomiędzy nimi w I lidze odbył się dopiero 10 kwietnia 1927 na stadionie Legii. Mecz nie rozstrzygnął, która drużyna jest lepsza i zakończył się wynikiem 2:2.

W ostatecznym bilansie lepiej wypadają "Wojskowi", z 25 zwycięstwami. Jednak godny uwagi jest fakt, że "Czarne Koszule" prowadzą w bilansie meczów rozgrywanych w Pucharze Ligi (jedno zwycięstwo).

stan na 31 października 2007

Wszystkie mecze[24]
Mecze	Zwycięstwa Polonii	Remisy	Zwycięstwa Legii
63	22	15	26

Na górę strony | Początek wątku

[edytuj] Ciekawostki

• 7 sierpnia 1927 w barwach Polonii w meczu z Ruch Hajduki Wielkie swój pierwszy mecz w lidze rozegrał Zygmunt Biedrzycki mając wtedy zaledwie 15 lat.
• Swoje najwyższe zwycięstwo Polonia odniosła w 1916 z Zamoyszczanką (istniała tylko 1 rok) wygrywając 23:0.^[25]
• Swoją najwyższą porażkę Polonia poniosła z Cracovią Kraków w lipcu 1917 przegrywając 1:10.
• W czerwcu 1921 roku na meczu Polonia Warszawa - Cracovia Kraków obecny był Józef Piłsudski.
• 15 stycznia 2005 roku w plebiscycie Gazety Wyborczej na "Najważniejsze wydarzenie dla Warszawy ostaniego 15-lecia" zwycięzyło zdobycie przez Polonię Warszawa Mistrzostwa Polski w piłce nożnej po 54 latach (26,93% głosów)^[26].

[edytuj] Zobacz też

• Kategoria:Piłkarze Polonii Warszawa
• Kategoria:Trenerzy piłkarscy Polonii Warszawa

[edytuj] Bibliografia

• Gowarzewski, Andrzej: Encyklopedia piłkarska FUJI. GiA, 2003. ISBN 83-88232-13-4. 
• Gawkowski, Robert: Warszawska Polonia : piłkarze "Czarnych Koszul" 1911-2001. Art - Syrenka, 2001. ISBN 83-91541-30-4. 
• Gowarzewski, Andrzej: Polonia, Warszawianka, Gwardia : prawdziwa historia trzech klubów. GiA, 2003. ISBN 83-88232-06-1. 
• Sieniarski, Stefan: Kolejowy Klub Sportowy "Polonia": 70 lat "Czarnych Koszul". KKS "Polonia", 1984. 
• Morawski, Tadeusz; Krakowia, Zbigniew: Piłkarze z Konwiktorskiej : KS Polonia Warszawa 1942-1952. Typografika, 1992. ISBN 83-86417-00-5. 

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona klubu