Z Wikipedii

Jeremy "Jaz" Coleman (ur. 26 lutego 1960 w Cheltenham) - muzyk, kompozytor, piosenkarz, autor piosenek i producent. Lider post-punkowo-metalowo-industrialnego zespołu Killing Joke.

Jaz Coleman
Jaz Coleman w czasie tournée z Killing Joke w Australii, 2005
Imię i nazwisko	Jeremy "Jaz" Coleman
Data i miejsce urodzenia	26 lutego 1960 Cheltenham, hrabstwo Gloucestershire
Pochodzenie	Anglia
Instrument	multiinstrumentalista
Gatunek	punk, industrial, muzyka poważna, folk
Zawód	piosenkarz, kompozytor, muzyk, dyrygent
Zespół
Killing Joke

[edytuj] Biografia

Coleman urodził się w Cheltenham w Anglii. Jego ojciec był Anglikiem a matka jest Hinduską, oboje byli nauczycielami. W wieku sześciu lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach i na pianinie. Wystepował także w kilku chórach kościelnych w Anglii. W 1982 roku rozpoczął studia muzyczne w Anglii, studiował kompozycję, po pięciu latach kontynuował naukę w Mińsku i w Lipsku. W 1989 rozpoczął studia z zakresu muzyki arabskiej w Konserwatorium Kairskim. Studiował także bankowość w Szwajcarii. Był dwukrotnie żonaty, ma dzieci.

[edytuj] Killing Joke

Zobacz więcej w osobnym artykule: Killing Joke.

W 1979 roku założył razem z perkusistą Paulem Fergusonem zespół Killing Joke. Zwerbowali do zespołu także gitarzystę Geordie Walkera i basistę Martina Glovera (alias Youth). Pierwszy singel nagrali w październiku 1979 roku, a cały album ukazał się w 1980. Coleman został wokalistą i klawiszowcem zespołu. Dzięki jego talentowi scenicznemu i umiejętności gry na gitarze Walkera grupa szybko stała się pionierem ciężkiego post-punkowego grania, które zainspirowało późniejszy industrial i metal. Na wizerunek grupy nałożyły się kontrowersyjne poglądy społeczne i polityczne Colemana, oraz jego zainteresowanie okultyzmem.

[edytuj] Kariera solowa

Coleman studiował i grał muzykę z różnych obszarów kulturowych. Jego pasją jest m.in. kultura ludowa Czech i kultura maoryska. Jeden z jego projektów związanych z Maorysami to Druga Symfonia na głos maoryski i orkiestrę (ang. Second Symphony for Māori Voice and Orchestra). Był zamieszany w dodanie jednego wersu w języku maoryskim do hymnu Nowej Zelandii, zaśpiewanego przez sopranistkę i aktywistkę (pół Europejkę, pół Maoryskę) Hinewehi Mohi w czasie meczu na Rugby World Cup w 1999 roku.

Wspólnie z Anne Dudley w 1990 Coleman współtworzył muzykę do albumu składającego się z instrumentalnych aranżacji muzyki bliskowschodniej: Songs From the Victorious City (Piosenki ze zwycięskiego miasta), album zadedykowano Kairowi. W 1991 współpracował z grupą The Mission przy albumie Masque. Od 1995 roku realizuje albumy z symfoniczną muzyką rockową. Us and Them: Symphonic Pink Floyd i Kashmir: The Symphonic Led Zeppelin były napisane i wyprodukowane przez Colemana razem z Peterem Scholesem, który dyrygował orkiestrą Filharmonii Londyńskiej. W 1999 roku, wspólnie z Nigelem Kennedym zajął się aranżacją piosenek zespołu The Doors, w nagraniach uczestniczyła także Praska Orkiestra Symfoniczna. Album wydano pod tytułem Riders on the Storm: The Doors Concerto w 2000 roku. W 2003 zajął się produkcją albumu East Meets East Nigela Kennedy'ego i grupy Kroke. Pracował także z Nowozelandzką Orkiestrą Symfoniczną, z którą nagrał swoją Symfonię Nr 1 Idavoll, z Filharmonią w Auckland i jako kompozytor-rezydent z Praską Orkiestrą Symfoniczną. Pracował także przy albumach: Halim (1997) Natachy Atlas oraz Harem (2003) Sary Brightman.

Contemporary Youth Orchestra wykonała na koncercie 8 czerwca 2001 utwory z Riders on the Storm: The Doors Concerto, a 9 czerwca 2002 i 8 czerwca 2007 roku utwory z Kashmir: Symphonic Led Zeppelin.

[edytuj] Film

W 2002 roku Coleman, razem z Jaromirem Nohavicą i czeską grupą folkową Čechomor zagrał w wielokrotnie nagradzanym filmie Petra Zelenki Rok diabła (cz. Rok ďábla). Jaz jest także współreżyserem (fabularyzowanego) dokumentu o nim samym i grupie Killing Joke, zatytułowanego The Death And Resurrection Show (Przedstawienie Śmierci i Zmartwychwstania), którego premiera DVD planowana jest na czerwiec 2009 roku. Powstanie filmu zostało zainspirowane Rokiem diabła, a tytuł zapożyczony jest od tytułu piosenki otwierającej album Killing Joke (2003).

[edytuj] Dyskografia

• Songs From the Victorious City - 1990, wspólnie z Anne Dudley
• Symphonic Music of the Rolling Stones - 1994, wspólnie z dwoma innymi aranżerami, na albumie pojawili się m.in. Michael Hutchence i Marianne Faithfull
• Us and Them: Symphonic Pink Floyd - 1995
• Pacifica - Ambient Sketches - 1996, wraz z New Zealand String Quartet
• Fanfare For The Millennium (Symphony No. 1 "Idavoll") - 1996
• Kashmir: The Symphonic Led Zeppelin - 1997
• Who's Serious: The Symphonic Music of The Who - 1998
• Oceania - 1999, projekt utworzony wraz z Hinewehi Mohi
• Riders on the Storm: The Doors Concerto - 2000, wspólnie z Nigelem Kennedym
• Proměny (Transformations) - 2001, wspólnie z grupą Čechomor

[edytuj] Nieprawdziwe informacje

Jaz Coleman słynie z opowiadania prasie naciąganych bądź całkowicie zmyślonych historii na temat jego osoby oraz zespołu Killing Joke.

W wywiadzie udzielonym magazynowi Word Magazine (numer październik 2008) Coleman przyznał, że nieprawdą jest, iż w październiku 2006 roku został on kompozytorem-rezydentem w Unii Europejskiej. Nie istnieje nawet takie stanowisko.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Strona oficjalna zespołu Killing Joke
• Prague-tv Wywiad z Jazem Colemanem (ang.)
• Rockdetector.com Wywiad z Jazem Colemanem (ang.)