Z Wikipedii

Jacek Zieliński
Imię i nazwisko	Jacek Marek Zieliński
Data i miejsce urodzenia	10 października 1967 Wierzbica, Polska
Pozycja	obrońca
Kariera piłkarska
Lata	Klub	M (G)
1979-1985 1985-1991 1992-2004	Orzeł Wierzbica Igloopol Dębica Legia Warszawa	34 (1) 329 (7)
Reprezentacja narodowa
Lata	Reprezentacja
1995-2003	Polska	60 (1)
Kariera trenerska
Lata	Klub/Reprezentacja
2004–2005 2007 2007–2008 2008-	Legia Warszawa Legia Warszawa – asystent Legia Warszawa Kolporter Korona Kielce Lechia Gdańsk

Jacek Marek Zieliński, pseud. Zielek, Zielu (ur. 10 października 1967 w Wierzbicy), polski piłkarz i trener. Jako piłkarz reprezentant Polski, uczestnik Mundialu 2002, w barwach Legii Warszawa trzykrotny Mistrz Polski i trzykrotny zdobywca Pucharu Polski, obecnie trener Lechii Gdańsk

[edytuj] Kariera piłkarska

Występował na pozycji obrońcy, najczęściej jako stoper. Karierę piłkarską rozpoczął w 1979 w drużynie juniorów Orła Wierzbica. W latach 1983-1985 był zawodnikiem pierwszego zespołu Orła, który występował wówczas w lidze okręgowej.

[edytuj] Igloopol Dębica

W 1985 został zawodnikiem Igloopolu Dębica, grającego w II lidze i aspirującego do awansu do ekstraklasy. Spełnienie tych ambicji nastąpiło dopiero w sezonie 1989-1990. Zieliński zaliczał się już wtedy do najważniejszych graczy dębickiej drużyny. 28 lipca 1990, zremisowanym 0:0 meczem z Zagłębiem Lubin Igloopol rozpoczął występy w I lidze. Był to także pierwszoligowy debiut Zielińskiego, który przez niemal cały sezon 1990-1991 pozostawał filarem obrony dębickiego zespołu. Pierwszą bramkę w ekstraklasie strzelił 23 marca 1991 w zremisowanym 2:2 wyjazdowym meczu z Olimpią Poznań. Strzelcem drugiej bramki był Jerzy Podbrożny, późniejszy partner Zielińskiego w Legii. Występy w zespole z Dębicy, który w międzyczasie zmienił nazwę na Pegrotour, Zieliński kontynuował w rundzie jesiennej sezonu 1991-1992. Sezon ten, znacznie mniej udany dla dębickiego klubu, zakończył się zajęciem ostatniego miejsca w tabeli i degradacją do II ligi. Zieliński uniknął jednak spadku z ekstraklasy - solidną postawą w rundzie jesiennej zwrócił na siebie uwagę warszawskiej Legii, do której przeniósł się w połowie sezonu. W barwach Igloopolu zaliczył ogółem 34 mecze pierwszoligowe i 1 bramkę.

[edytuj] Legia Warszawa

W przerwie zimowej sezonu 1991-1992 Zieliński dołączył do przeżywającego kryzys zespołu Legii. Warszawska drużyna, mająca za sobą udział w półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów rok wcześniej, tym razem walczyła o miejsce w środku tabeli. Zieliński pierwszy raz w koszulce Legii wystąpił 14 marca 1992 w wygranym 2:1 wyjazdowym meczu z Hutnikiem Kraków. Szybko zdobył zaufanie trenera Krzysztofa Etmanowicza i stał się podstawowym graczem zespołu. Na początku sezonu 1992-1993 Etmanowicza zastąpił były trener olimpijskiej reprezentacji Polski i zdobywca srebrnego medalu na Igrzyskach w Barcelonie Janusz Wójcik, który również zaufał Zielińskiemu. W warszawskim zespole spotkał także Leszka Pisza, z którym kilka lat wcześniej występował w Igloopolu. Sezon 1992-1993 zakończył się dla Legii nieszczęśliwie - drużyna zajęła pierwsze miejsce, jednak po weryfikacji wyników ostatniej kolejki władze PZPN postanowiły odebrać jej tytuł mistrzowski.

Bardziej udane były dla Zielińskiego dwa kolejne sezony, w których zespół wojskowych prowadzony był przez Pawła Janasa. Pozostając przez cały czas filarem obrony zdobył dwa tytuły Mistrza Polski oraz dwukrotnie sięgnął po Puchar Polski. W rozgrywanym 27 marca 1994 meczu z Siarką Tarnobrzeg strzelił swą pierwszą bramkę w Legii. W sezonie 1995-1996 zdobył Wicemistrzostwo Polski i osiągnął ćwierćfinał Ligi Mistrzów. W kolejnym sezonie raz jeszcze wywalczył Wicemistrzostwo Polski i Puchar Polski. W późniejszych latach warszawskiej drużynie, mimo mistrzowskich ambicji, nie udawało się zająć pierwszego miejsca w lidze. Kilkakrotnie zmieniali się trenerzy a skład Legii był wiele razy przebudowywany. Mimo to Zieliński przez cały czas był podstawowym zawodnikiem drużyny, obdarzanym zaufaniem przez szkoleniowców. Cieszył się także dużym szacunkiem kolegów z drużyny i kibiców. Wielokrotnie zakładał opaskę kapitańską. Kolejny tytuł Mistrza Polski zdobył dopiero w sezonie 2001-2002, w którym z powodu kontuzji rozegrał zaledwie 12 meczów. Przez cały okres gry w Legii konsekwentnie odrzucał także oferty transferów do klubów zagranicznych. W latach 2003-2004 był jeszcze podstawowym graczem obrony, ale problemy zdrowotne zmusiły go do ograniczenia występów. Karierę zawodniczą zakończył z powodu kontuzji na początku sezonu 2004-2005.

• 1979-85 – Orzeł Wierzbica
• 1985-91 – Igloopol Dębica
• 1992-04 – Legia Warszawa

[edytuj] Reprezentacja

Bardzo dobrą grę w drużynie Legii łączył z występami w reprezentacji Polski. W drużynie narodowej zadebiutował 7 czerwca 1995 w meczu ze Słowacją. Ostatnim występem w reprezentacji był mecz z Włochami rozegrany 12 listopada 2003. Ogółem w reprezentacji Polski rozegrał 60 meczów. Jedyną bramkę strzelił w meczu z Czechami rozegranym 12 marca 1997. Wielokrotnie pełnił również funkcję kapitana drużyny narodowej. W 2002 uczestniczył w Mistrzostwach Świata w Japonii i Korei Południowej (zagrał w ostatnim meczu z reprezentacją USA wygranym przez Polskę 3:1).

p • d • e

Skład reprezentacji Polski na Mundialu 2002

1 Dudek  •  2 Kłos  •  3 Zieliński  •  4 Michał Żewłakow  •  5 Rząsa  •  6 Hajto  •  7 Świerczewski  •  8 Kucharski  •  9 Kryszałowicz  •  10 Kałużny  •  11 Olisadebe  •  12 Majdan  •  13 Głowacki  •  14 Marcin Żewłakow  •  15 Wałdoch  •  16 Murawski  •  17 A. Bąk  •  18 Krzynówek  •  19 Żurawski  •  20 J. Bąk  •  21 Koźmiński  •  22 Matysek  •  23 Sibik  •  Trener: Engel

 

[edytuj] Sukcesy

• awans do I ligi w 1990 z Igloopolem Dębica
• Mistrzostwo Polski w 1994, 1995 i 2002 z Legią Warszawa
• Puchar Polski w 1994, 1995 i 1997 z Legią

Uważany za jednego z najwybitniejszych obrońców w historii polskiej piłki nożnej, należał również do najlepszych zawodników polskich lat 90. i początku XXI wieku. Wielokrotnie nagradzany i wyróżniany (m. in. Piłkarz Roku wg Piłki Nożnej w 1999). Członek Klubu Wybitnego Reprezentanta.

[edytuj] Kariera trenerska

Po zwolnieniu Dariusza Kubickiego jesienią 2004 wszedł, obok Lucjana Brychczego i Krzysztofa Gawary, w skład tymczasowego zespołu trenerów Legii. Następnie, kiedy nie udało się zatrudnić w Legii czeskiego szkoleniowca Jozefa Chovanca, na stałe objął obowiązki trenera, które pełnił do września 2005. W pierwszym sezonie pracy z Legią zajął z nią 3. miejsce w lidze oraz dotarł do półfinału Pucharu Polski. Później był asystentem trenera Legii Dariusza Wdowczyka. 13 kwietnia 2007 po dymisji Wdowczyka ponownie objął funkcję pierwszego trenera Legii. 3 czerwca został zastąpiony przez Jana Urbana. W kolejnym sezonie prowadził drużynę Korony Kielce. Od 23 lipca 2008 jest trenerem Lechii Gdańsk.

• 2004-05 – Legia Warszawa
• 2005-07 – Legia Warszawa, asystent Dariusza Wdowczyka
• 2007-07 – Legia Warszawa
• 2007-08 – Korona Kielce
• od 2008 - Lechia Gdańsk

[edytuj] Linki zewnętrzne

• 90minut.pl
• legia.net