Z Wikipedii

Jacek Fedorowicz
Data i miejsce urodzenia	18 lipca 1937 Gdynia, Polska
Profil w bazie IMDb
Profil w bazie filmpolski.pl
Profil w bazie Filmweb.pl

Jacek Fedorowicz (ur. 18 lipca 1937 w Gdyni) – polski satyryk i aktor. Z wykształcenia plastyk.

[edytuj] Życiorys

Urodził się w przedwojennej Gdyni, w rodzinie warszawiaków zasłużonych dla polskiej gospodarki morskiej. Jako siedmioletnie dziecko przeżył powstanie warszawskie. Ukończył Wydział Malarstwa Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku (dyplom w 1960). Był jednym z założycieli (m.in ze Zbigniewem Cybulskim i Bogumiłem Kobielą) gdańskiego, studenckiego teatru Bim-Bom (w latach 1954–1960) i należał do składu aktorskiego tego teatru (główna rola „Dobrego Ducha” w pierwszym programie p.t. „Achaaa”). Jeszcze w czasie studiów rozpoczął współpracę z gdańskim radiem jako autor i aktor, zaś jako autor i rysownik-karykaturzysta z prasą w całym kraju (m.in. „Dookoła świata”, „Po prostu”, „Dziennik Bałtycki”, „Szpilki”, „ITD”). W drugiej połowie lat 60. występował w Telewizji Polskiej, gdzie współtworzył m.in. wraz z Jerzym Gruzą programy rozrywkowe Poznajmy się, Małżeństwo doskonałe, Kariera i Runda. Współtworzył w latach 70. radiowy (Program III) magazyn satyryczny 60 minut na godzinę, gdzie występował w kilkunastu rolach, tworząc m.in. słynne postacie Kolegi Kierownika i Kolegi Kuchmistrza. Prowadził też w radiu poranne pogadanki. Wraz z Piotrem Skrzyneckim prowadził pierwszy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 60. i 70. często występował na estradzie, najpierw w Teatrze „Wagabunda” (m.in. z Marią Koterbską, Mieczysławem Czechowiczem i Bogumiłem Kobielą), potem w programie Popierajmy się wraz z Bohdanem Łazuką, Tadeuszem Rossem, Piotrem Szczepanikiem i Ryszardem Markowskim, a później, do stanu wojennego, w indywidualnych wieczorach autorskich.

Od początku stanu wojennego zerwał wszelkie kontakty z państwowymi środkami przekazu. Występował głównie na terenach kościelnych, tam urządzał też wystawy swoich karykatur i prosolidarnościowych rysunków, występował z odczytami w ramach „Tygodni Kultury Chrześcijańskiej”. Wtedy powstały audycje zarówno audio jak i video rozprowadzane na kasetach w tzw. drugim obiegu (emitowało je także Radio Wolna Europa). Jednym z jego pomysłów z tamtych czasów było ośmieszanie reżimowego dziennika telewizyjnego, co Fedorowicz kontynuował po 1995 prowadząc w TVP kontrowersyjny program Dziennik Telewizyjny, który nastepnie przeszedł metamorfozę z programu o charakterze politycznym na program rozrywkowy. W roku 2005 program ten na kilka miesięcy zmienił nazwę na SEJF (Subiektywny Ekspres Jacka Fedorowicza); w styczniu 2006 satyryk odszedł z TVP.

Od roku 1989 kontynuuje występy na wieczorach autorskich w różnych miastach i miejscowościach. Od kwietnia 2006 był przez pewien czas gospodarzem seansów Z przymrużeniem kamery pokazywanych w telewizji Kino Polska TV. W cyklu tym prezentowane są klasyczne polskie komedie. Od roku 1999 publikuje cotygodniowe felietony satyryczne – do kwietnia 2008 w „Gazecie Telewizyjnej” – dodatku Gazety Wyborczej, od tego czasu w srodowym dodatku kulturalnym GW.

Żonaty, ma jedną córkę, trójkę wnuków i prawnuka. Hobby: startuje amatorsko w biegach długodystansowych.

[edytuj] Nagrody

Jacek Fedorowicz jest laureatem Nagrody Kisiela za 1994 w kategorii publicystyki.

Inne jego nagrody i wyróżnienia:

• 1968 – Złoty Ekran (wspólnie z Jerzym Gruzą)
• 1968 – Nagroda Komitetu ds. Radia i Telewizji (wspólnie z Jerzym Gruzą)
• 1975 – Złoty Mikrofon za radiowe programy rozrywkowe
• 1976 – Nagroda Komitetu ds. Radia i Telewizji dla zespołu przygotowującego program „60 minut na godzinę”
• 1987 – Nagroda „Solidarności” za programy satyryczne rozprowadzane w drugim obiegu na kasetach video
• 1996 – Wiktor '95
• 2000 – Grand Prix I Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku i nagroda za najlepszy program satyryczny („Dziennik Telewizyjny”).
• 2001 – Wiktor 2000 w kategorii: osobowość telewizyjna roku
• 2002 – Gwiazda Telewizji Polskiej statuetka wręczona z okazji 50-lecia TVP „za oryginalne rozrywkowe programy telewizyjne”
• 2002, 2003, 2004 – trzy kolejne nagrody na III,IV i V Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku za programy telewizyjne („DTV” i jego wydania specjalne z publicznością)
• 2005 – Superwiktor
• 2005 – „Gwiazda Uśmiechu” – nagroda telewidzów na VI Fest. Dobrego Humoru w Gdańsku
• 2006 – Nagroda za całokształt pracy artystycznej przyznana na VII Fest. Dobrego Humoru w Gdańsku

[edytuj] Wybrana filmografia

• Do widzenia, do jutra (1960)
• Małżeństwo z rozsądku (1966)
• Lekarstwo na miłość (1966)
• Kochajmy Syrenki (1967), scenariusz i jedna z głównych ról
• Polowanie na muchy (1969)
• Motodrama (1971) rola główna
• Poszukiwany, poszukiwana (1972), scenariusz (ze Stanisławem Bareją) i dialogi
• Nie ma róży bez ognia (1974), scenariusz (ze Stanisławem Bareją) i rola główna

[edytuj] Książki

• Porady estradowca dla kolegów dramatycznych (1974)
• W zasadzie tak
• W zasadzie ciąg dalszy
• 60 minut na godzinę (współautor)
• Felietony i dialogi (wydane poza cenzurą w kraju i przez wydawnictwo „Kontakt” w Paryżu)
• Dziełka wybrane (wydane poza cenzurą w Chicago 1988)
• Wielka encyklopedia kapitalizmu (wyd. Centrum im.Adama Smitha 1997)
• PasTVisko (na 70 urodziny, Wydawnictwo Literackie Kraków)

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Wywiad dla Przekroju