Z Wikipedii

Języki indyjskie (indoaryjskie) - podrodzina języków indoeuropejskich, które wraz z językami irańskimi oraz dardyjskimi tworzyły przed 1500 r. p.n.e. jedną wspólnotę językowo-kulturową (zobacz: języki indoirańskie).

Języki indyjskie wyodrębniły się około 1500 r. p.n.e., a ich zasięg pokrywał się z zasięgiem dorzecza Indusu. Z tego okresu pochodzą najstarsze zabytki okresu staroindyjskiego (1500-500 r. p.n.e.) - Wedy spisane językiem wedyjskim. W okresie średnioindyjskim (500 r. p.n.e. - 1000 r. n.e.) język wedyjski przekształcił się w sanskryt klasyczny i jego potoczne warianty pali i prakryty. W okresie nowoindyjskim (po 1000 r.) ukształtowały się współczesne języki indyjskie, z których najważniejsze to język hindi, urdu, bengalski i pendżabski. Ogółem językami z tej grupy posługuje się ponad 700 mln osób.

[edytuj] Klasyfikacja języków indyjskich:

• języki indoeuropejskie
  • języki indoirańskie
    • języki indyjskie (języki indoaryjskie) (850 mln)
      • wedyjski †
      • sanskryt klasyczny (średnioindyjski) †*
      • pali †*
      • prakryty †
      • mitanni †
      • assamski (asami) (12 mln)
      • beludżi
      • bengalski (bengali) (185 mln)
      • bhili (3 mln)
      • bhodźpuri (35 mln)
      • bisznuprija-manipuri (450 tys.)
      • gudźarati (35 mln)
      • hindi (250 mln)
      • katchi (800 tys.)
      • konkani (goański) (2 mln)
      • magahi (12 mln)
      • maithili (25 mln)
      • malediwski (200 tys.)
      • marathi (60 mln)
      • marwari (10 mln)
      • orija (odri, utkali) (30 mln)
      • pendżabski (wraz z lahnda - 90 mln)
      • romski (4 mln)
      • sindhi (15 mln)
      • syngaleski (13 mln)
      • urdu (45 mln)
      • języki pahari (17,5 mln)
        • garhwali (1,5 mln)
        • kumauni (1,5 mln)
        • mandeali (250 tys.)
        • nepali (14 mln)
      • języki dardyjskie (4 mln)
        • kaszmirski (3 mln)
        • khowar (250 tys.)
        • kohistani (250 tys.)
        • pashai (100 tys.)
        • shina (100 tys.)