Z Wikipedii

Języki anatolijskie (hetyckie) - podrodzina języków indoeuropejskich, którymi posługiwała się ludność zamieszkująca współczesną Anatolię w okresie od ok. 2000 r. p.n.e. do początków naszej ery.

Językoznawcy wciąż nie są pewni czy języki anatolijskie oderwały się od języka praindoeuropejskiego i rozwijały samodzielnie czy też były po prostu jednymi z pierwszych, które ten proces rozpoczęły. Właśnie na rok 2000 p.n.e. datuje się występowania prajęzyka tej grupy. W XVIII-XVI w. p.n.e. w użyciu jest język starohetycki, którego najstarsze zapisy na glinianych tabliczkach spisane pismem klinowym są jednocześnie najstarszymi zapisami języków indoeuropejskich. Na późniejszy okres XV-VIII w. p.n.e. datuje się zabytki języka nowohetyckiego, luwijskiego i palajskiego spisanych pismem hieroglificznym. Z drugiej połowy I tysiąclecia p.n.e. (VII-I w. p.n.e.) pochodzą zabytki najmłodszych języków anatolijskich: lidyjskiego, licyjskiego, milyjskiego i karyjskiego, spisanych alfabetem greckim. Na przełomie er języki anatolijskie wyszły już z użycia.

[edytuj] Klasyfikacja języków anatolijskich

języki indoeuropejskie > języki anatolijskie

języki anatolijskie (hetyckie) †:

• języki hetycko-palajskie
  • hetycki †
  • palajski †
• języki luwijskie lub południowo-zachodnie
  • luwijski †
  • licyjski (likijski) †
  • milyjski †
  • karyjski †
  • pizydyjski †
  • sydetyjski †
• lidyjski † (zazwyczaj wliczany do luwijskich)
• inne języki Myzji, Kapadocji i Paflagonii †

[edytuj] Bibliografia

• James P. Mallory, Douglas Q. Adams; Encyclopedia of Indo-European Culture; 1997 Taylor & Francis

[edytuj] Zobacz też