Z Wikipedii

Jürgen Klinsmann
Imię i nazwisko	Jürgen Klinsmann
Data i miejsce urodzenia	30 lipca 1964 Göppingen, Niemcy
Pseudonim	Klinsi
Pozycja	napastnik
Wzrost	182 cm
Kariera piłkarska
Lata	Klub	M (G)
1981–1984 1984–1989 1989–1992 1992–1994 1994–1995 1995–1997 1997–1998 1997–1998 2003	Stuttgarter Kickers VfB Stuttgart Inter Mediolan AS Monaco Tottenham Hotspur Bayern Monachium Sampdoria Genua → Tottenham Hotspur (w) Orange County Blue Star Łącznie	61 (22) 156 (79) 123 (40) 65 (29) 41 (21) 65 (31) 8 (2) 15 (9) 8 (5) 542 (238)
Reprezentacja narodowa
Lata	Reprezentacja
1987–1998	Niemcy	108 (47)
Kariera trenerska
Lata	Klub/Reprezentacja
2004-2006 2008-	Niemcy Bayern Monachium

Jürgen Klinsmann (ur. 30 lipca 1964 w Göppingen) – niemiecki piłkarz i trener piłkarski. Był jednym z najskuteczniejszych napastników Starego Kontynentu w latach 90., dwukrotnie zdobył Puchar UEFA oraz – z drużyną narodową – mistrzostwo świata i Europy. Od 26 lipca 2004 do 12 lipca 2006 roku był selekcjonerem reprezentacji Niemiec, którą doprowadził do trzeciego miejsca na Mundialu 2006.

[edytuj] Kariera piłkarska

Wychował się w rodzinie piekarzy w Göppingen w Szwabii.

Zaczynał karierę w małym klubie w Giengen, gdzie oprócz futbolu uprawiał także gimnastykę i siatkówkę. Wkrótce rodzina Klinsmannów przeprowadziła się do Stuttgartu. W wieku 17 lat Jürgen podpisał pierwszy zawodowy kontrakt, z Stuttgarter Kickers, a trzy lata później otrzymał powołanie do młodzieżowej drużyny narodowej RFN.

12 grudnia 1987 zadebiutował w dorosłej drużynie narodowej w meczu z Brazylią. Kilka miesięcy później miał już na swoim koncie brązowe medale mistrzostw Europy i Igrzysk Olimpijskich. Pod koniec 1988 r. został wybrany na najlepszego piłkarza w RFN. Po przegranym z SSC Napoli finale Pucharu UEFA w maju 1989 r. za 2 miliony dolarów przeszedł do Interu Mediolan.

W Mediolanie grał trzy lata (w żadnym innym klubie nie występował tak długo) i właśnie w tym czasie odniósł największe sukcesy w swojej karierze. W 1990 r. reprezentacja prowadzona przez Franza Beckenbauera zdobyła mistrzostwo świata, a Klinsmann tworzył wraz z Rudim Völlerem podstawowy duet napastników. W czasie włoskiego Mundialu zdobył trzy gole, w tym jednego w spotkaniu z Holandią, który zadecydował o awansie do ćwierćfinału. W 1991 r. w barwach Interu świętował zwycięstwo w Pucharze UEFA, a rok później został wicemistrzem Europy z drużyną narodową, która w finale Euro 1992 uległa Danii.

Po tym turnieju występował w AS Monaco, gdzie zarabiał 1,7 miliona dolarów rocznie. W 1994 r. przeniósł się do Tottenhamu Hotspur. W Londynie odzyskał formę (w ciągu jednego sezonu zdobył 29 goli) i pod koniec rozgrywek 1994-1995 uznany został za najlepszego zawodnika ligi. Angielscy dziennikarze nadali mu wówczas pseudonim "Nurek", od efektownego padania w polu karnym rywali.

Latem 1995 podjął decyzję o powrocie do Niemiec, do Bayernu Monachium. W swoim pierwszym sezonie w barwach monachijskiego klubu strzelił w Pucharze UEFA 15 bramek. Zespół zdobył to trofeum, a w kolejnym sezonie wywalczył mistrzostwo kraju.

Z drużyną narodową brał udział w Mistrzostwach Świata 1994 i 1998, jednak z obu turniejów reprezentacja odpadała w ćwierćfinale. W 1996 r. Niemcy triumfowali w mistrzostwach Europy, a Klinsmann, mimo iż nie grał w dwóch pierwszych meczach (w pierwszym pauzował za kartki z eliminacji, w drugim z powodu kontuzji), strzelił podczas Euro trzy gole i przyczynił się do zdobycia złotego medalu.

W maju 1997 zdecydował się opuścić Bayern. Wybrał Sampdorię Genua, ale szybko odszedł po konflikcie z trenerem Vujadinem Boškovem. Przez krótki czas grał ponownie w Tottenhamie, a po Mundialu 1998 zakończył piłkarską karierę i wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych.

• 1970-1974 – TB Giengen
• 1974-1978 – SC Geislingen
• 1978-1984 – Stuttgarter Kickers
• 1984-1989 – VfB Stuttgart
• 1989-1992 – Inter Mediolan
• 1992-1994 – AS Monaco
• 1994-1995 – Tottenham Hotspur F.C.
• 1995-1997 – Bayern Monachium
• 1997-1997 – Sampdoria Genua
• 1998-1998 – Tottenham Hotspur F.C.
• 2002-2003 – Orange County Blue Star (pod nazwiskiem Jay Goppingen)

[edytuj] Sukcesy piłkarskie

• finał Pucharu UEFA 1989 z VfB Stuttgart
• Puchar UEFA 1991 z Interem Mediolan
• mistrzostwo Niemiec 1997, Puchar Ligi 1997 oraz Puchar UEFA 1996 z Bayernem Monachium
• brązowy medal Igrzysk Olimpijskich 1988 z olimpijską reprezentacją RFN

• W 1988 roku został królem strzelców Bundesligi.
• Piłkarz roku 1988 i 1994 w Niemczech
• Piłkarz roku 1995 w Anglii

W reprezentacji Niemiec od 1987 do 1998 roku rozegrał 108 meczów i strzelił 47 goli – mistrzostwo świata 1990, mistrzostwo Europy 1996, wicemistrzostwo Europy 1992, brązowy medal mistrzostw Europy 1988 oraz starty na Mundialach 1994 (ćwierćfinał) i 1998 (ćwierćfinał).

W Bundeslidze rozegrał 221 meczów i strzelił 120 goli. W Serie A rozegrał 103 mecze i strzelił 36 goli. W Ligue 1 rozegrał 65 meczów i strzelił 29 goli. W Premiership rozegrał 56 meczów i strzelił 29 goli.

p • d • e

Skład reprezentacji RFN na Euro 1988

1 Immel •  2 Buchwald •  3 Brehme •  4 Kohler •  5 Herget •  6 Borowka •  7 Littbarski •  8 Matthäus •  9 Völler •  10 Thon •  11 Mill •  12 Illgner •  13 Wuttke •  14 Berthold •  15 Pflügler •  16 Eckstein •  17 Dorfner •  18 Klinsmann •  19 Sauer •  20 Rolff •  Trener: Beckenbauer

 

p • d • e

Skład reprezentacji RFN na Mundialu 1990

1 Illgner •  2 Reuter •  3 Brehme •  4 Kohler •  5 Augenthaler •  6 Buchwald •  7 Littbarski •  8 Häßler •  9 Völler •  10 Matthäus •  11 Mill •  12 Aumann •  13 Riedle •  14 Berthold •  15 Bein •  16 Steiner •  17 Möller •  18 Klinsmann •  19 Pflügler •  20 Thon •  21 Hermann •  22 Köpke • Trener: Beckenbauer

O występie Niemców na Mistrzostwach Świata 1990 czytaj tutaj.

 

p • d • e

Skład reprezentacji Niemiec na Euro 1992

1 Illgner •  2 Reuter •  3 Brehme •  4 Kohler  •  5 Binz •  6 Buchwald •  7 Möller •  8 Häßler •  9 Völler •  10 Doll •  11 Riedle •  12 Köpke •  13 Thom •  14 Helmer •  15 Frontzeck •  16 Sammer •  17 Effenberg •  18 Klinsmann •  19 Schulz •  20 Wörns •  trener: Vogts

 

p • d • e

Skład reprezentacji Niemiec na Mundialu 1994

1 Illgner •  2 Strunz •  3 Brehme •  4 Kohler •  5 Helmer •  6 Buchwald •  7 Möller •  8 Häßler •  9 Riedle •  10 Matthäus •  11 Kuntz •  12 Köpke •  13 Völler •  14 Berthold •  15 Gaudino •  16 Sammer •  17 Wagner •  18 Klinsmann •  19 Kirsten •  20 Effenberg •  21 Basler •  22 Kahn • Trener: Vogts

O występie Niemców na Mistrzostwach Świata 1994 czytaj tutaj.

 

p • d • e

Skład reprezentacji Niemiec na Euro 1996

1 Köpke  •  2 Reuter •  3 Bode •  4 Freund •  5 Helmer •  6 Sammer •  7 Möller •  8 Scholl •  9 Bobic •  10 Häßler •  11 Kuntz •  12 Kahn •  13 Basler •  14 Babbel •  15 Kohler •  16 Schneider •  17 Ziege •  18 Klinsmann •  19 Strunz •  20 Bierhoff •  21 Eilts •  22 Reck • Trener: Vogts

O występie Niemców na Mistrzostwach Europy 1996 czytaj tutaj.

 

p • d • e

Skład reprezentacji Niemiec na Mundialu 1998

1 Köpke  •  2 Wörns •  3 Heinrich •  4 Kohler •  5 Helmer •  6 Thon •  7 Möller •  8 Matthäus •  9 Kirsten •  10 Häßler •  11 Marschall •  12 Kahn •  13 Jeremies •  14 Babbel •  15 Freund •  16 Hamann •  17 Ziege •  18 Klinsmann •  19 Reuter •  20 Bierhoff •  21 Tarnat •  22 Lehmann • Trener: Vogts

O występie Niemców na Mistrzostwach Świata 1998 czytaj tutaj.

 

[edytuj] Kariera szkoleniowa

26 lipca 2004, bez żadnego wcześniejszego doświadczenia w pracy szkoleniowej, został powołany na stanowisko selekcjonera reprezentacji Niemiec.

Do kadry wprowadził większą dyscyplinę i znacznie ją odmłodził. W obronie grali najczęściej zawodnicy, którzy niedawno przekroczyli dwudziesty rok życia, jak Philipp Lahm czy Per Mertesacker. Liderem drugiej linii ciągle był doświadczony kapitan Michael Ballack, ale tuż obok niego występował 22-letni Bastian Schweinsteiger. W ataku pewne miejsce miał ktoś z kwartetu Kevin Kurányi (24 lata, zabrakło go w kadrze na Mundial), Lukas Podolski (21), Miroslav Klose (28) i Mike Hanke (23).

Wielokrotnie decyzje Klinsmanna i styl prowadzenia kadry były przedmiotem krytyki niemieckich dziennikarzy. Prasa zarzucała mu, że nie mieszka na stałe w Niemczech, tylko w Kalifornii, że szefem banku reprezentacji jest Szwajcar, a za przygotowanie fizyczne odpowiada Amerykanin. Kontrowersje wywołał jego pomysł, aby funkcję dyrektora sportowego powierzyć Bernhardowi Petersowi, byłemu selekcjonerowi reprezentacji w hokeju na trawie (ostatecznie ta funkcja przypadła Matthiasowi Sammerowi) oraz kilka decyzji kadrowych, jak dyscyplinarne wyrzucenie z kadry Christiana Wörnsa, czy ogłoszenie, że pierwszym bramkarzem na Mundialu 2006 będzie nie Oliver Kahn, ale Jens Lehmann. Z inicjatywy Klinsmanna doszło także do zmiany koloru koszulek reprezentacji.

W czasie mistrzostw świata większość niemieckich kibiców i dziennikarzy chwaliła selekcjonera, szczególnie za wprowadzenie ofensywnego, efektownego stylu gry. Niemcy, którzy byli głównymi faworytami do zwycięstwa w turnieju, w półfinale ulegli po dogrywce przyszłym triumfatorom Włochom. 12 lipca 2006 roku, kilka dni po zdobyciu brązowego medalu, Klinsmann wbrew opinii publicznej podał się do dymisji.Od lipca 2008 r. jest trenerem Bayernu Monachium.

• 2004-06 – reprezentacja Niemiec
• od lipca 2008 - Bayern Monachium

p • d • e

Skład reprezentacji Niemiec na Mundialu 2006

1 Lehmann •  2 Jansen •  3 Friedrich •  4 Huth •  5 Kehl •  6 Nowotny •  7 Schweinsteiger  •  8 Frings  •  9 Hanke  •  10 Neuville  •  11 Klose  •  12 Kahn •  13 Ballack •  14 Asamoah •  15 Hitzlsperger  •  16 Lahm  •  17 Mertesacker  •  18 Borowski  •  19 Schneider  •  20 Podolski  •  21 Metzelder  •  22 Odonkor  •  23 Hildebrand  • Trener: Klinsmann

O występie Niemców na Mistrzostwach Świata 2006 czytaj tutaj.

 

[edytuj] Sukcesy szkoleniowe

• trzecie miejsce w rozgrywkach o Puchar Konfederacji 2005 oraz trzecie miejsce w Mistrzostwach Świata 2006 z reprezentacją Niemiec

p • d • e

Selekcjonerzy reprezentacji Niemiec

Otto Nerz •  Sepp Herberger •  Helmut Schön •  Jupp Derwall •  Franz Beckenbauer •  Berti Vogts •  Erich Ribbeck •  Rudi Völler •  Jürgen Klinsmann •  Joachim Löw