Z Wikipedii

Izabela Jaruga-Nowacka
Data i miejsce urodzenia	23 sierpnia 1950 Gdańsk
Przewodnicząca Unii Pracy
Okres urzędowania	od 24 kwietnia 2004 do 19 kwietnia 2005
Przynależność polityczna	Unia Pracy
Poprzednik	Marek Pol
Wicepremier
Przynależność polityczna	Unia Lewicy
Okres urzędowania	od 2 maja 2004 do 31 października 2005
Minister Polityki Społecznej
Przynależność polityczna	Unia Pracy, Unia Lewicy
Okres urzędowania	od 24 listopada 2004 do 31 października 2005
Poprzednik	Krzysztof Pater
Następca	Krzysztof Michałkiewicz
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	KP Lewica
Okres urzędowania	od 5 listopada 2007
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Izabela Walentyna Jaruga-Nowacka (ur. 23 sierpnia 1950 w Gdańsku) – polska polityk, posłanka na Sejm II, IV, V i VI kadencji, była przewodnicząca Unii Pracy i Unii Lewicy, wicepremier w rządach Marka Belki.

[edytuj] Życiorys

Ukończyła studia etnograficzne na Uniwersytecie Warszawskim, później pracowała w Instytucie Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego (1974-1976) i Polskiej Akademii Nauk (Instytut Krajów Socjalistycznych, 1976-1986). Feministka. Była wśród założycieli, od kwietnia 2004 przewodniczyła Unii Pracy. Pełniła funkcję wicepremiera ds. komunikacji społecznej od 2 maja 2004 oraz minister polityki społecznej od 24 listopada 2004 do 19 października 2005 w rządach Marka Belki.

Jest matką dwóch córek Barbary i Katarzyny oraz żoną profesora Jerzego Nowackiego, rektora Polsko-Japońskiej Wyższej Szkoły Technik Komputerowych w Warszawie.

[edytuj] Kariera polityczna

W okresie PRL nie należała do organizacji politycznych. Aktywność polityczną rozpoczęła od działań związanych z obroną praw człowieka, w tym szczególnie praw kobiet. Od połowy lat 80. działa w Lidze Kobiet Polskich. Przez dwie kadencje pełniła funkcję przewodniczącej Zarządu Głównego tej organizacji. W 1991 przystąpiła do Ruchu-Demokratyczno Społecznego, z którego listy wyborczej bezskutecznie kandydowała w wyborach parlamentarnych w 1991.

W 1993 została z listy Unii Pracy posłem II kadencji. Pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Postępu Technicznego. Była jedną z dwóch posłanek wchodzących w skład delegacji Sejmu RP do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Przewodniczyła też polsko-mongolskiej grupie parlamentarnej (Mongolią zajmowała się naukowo pracując w Polskiej Akademii Nauk).

Do Sejmu ponownie została wybrana w 2001, uzyskując mandat w okręgu gdyńsko-słupskim z listy SLD – UP liczbą 23 666 głosów. Przez dwa miesiące była członkiem Komisji Kultury i Środków Przekazu. 29 listopada 2001 została sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, miesiąc później objęła stanowisko Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn. Pracowała nad przyjęciem przez rząd w 2002 II Krajowego Programu Działań na Rzecz Kobiet.

W rządzie Marka Belki została tzw. ministrem bez teki oraz drugim, obok Jerzego Hausnera, wicepremierem ds. komunikacji społecznej. Zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 11 maja 2004 do jej zadań należała m.in. koordynacja prac Rady Ministrów w zakresie polityki społecznej, równego statusu kobiet i mężczyzn oraz przeciwdziałania dyskryminacji, sprawowanie nadzoru, w zakresie wyznaczonym przez Prezesa Rady Ministrów, nad działalnością Rządowego Centrum Studiów Strategicznych oraz Pełnomocnika Rządu ds. Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn.

Z Unii Pracy odeszła 19 kwietnia 2005, przystępując do założonej przez siebie partii o nazwie Unia Lewicy. Była członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w 2005. W wyborach do Sejmu w 2005, po raz trzeci została posłem, kandydując z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W grudniu 2005 wystąpiła z Unii Lewicy.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty uzyskała mandat poselski, kandydując z listy koalicji Lewica i Demokraci i otrzymując 14 827 głosy.

Od 22 kwietnia 2008 posłanka w klubie Lewica.

[edytuj] Działalność i poglądy

Działa na rzecz równego statusu kobiet i mężczyzn, państwa neutralnego światopoglądowo oraz zapewnienia równych szans startu życiowego młodzieży poprzez dostępność edukacji. Wraz ze Zbigniewem Bujakiem prowadziła w 1991 akcję na rzecz referendum w sprawie karalności przerywania ciąży. W 1996 zaproponowała projekt ustawy liberalizujący przepisy o planowaniu rodziny, przerywaniu ciąży, ochronie płodu ludzkiego. Uczestniczy w demonstracjach osób LGBT.

[edytuj] Źródła

• Strona sejmowa posła VI kadencji

p • d • e

Pierwszy rząd Marka Belki

W dniu zaprzysiężenia

Marek Belka • Jerzy Hausner • Izabela Jaruga-Nowacka • Włodzimierz Cimoszewicz • Sławomir Cytrycki • Waldemar Dąbrowski • Ryszard Kalisz • Michał Kleiber • Wojciech Olejniczak • Krzysztof Opawski • Krzysztof Pater • Andrzej Raczko • Wojciech Rudnicki • Mirosław Sawicki • Jacek Socha • Jerzy Swatoń • Jerzy Szmajdziński

 

p • d • e

Drugi rząd Marka Belki

W dniu zaprzysiężenia	Marek Belka (SLD) • Jerzy Hausner (SLD) • Izabela Jaruga-Nowacka (UP) • Włodzimierz Cimoszewicz (SLD) • Sławomir Cytrycki (SLD) • Marian Czakański (bezp.) • Waldemar Dąbrowski (bezp.) • Ryszard Kalisz (SLD) • Michał Kleiber (bezp.) • Wojciech Olejniczak (SLD) • Krzysztof Opawski (bezp.) • Krzysztof Pater (SLD) • Andrzej Raczko (bezp.) • Mirosław Sawicki (bezp.) • Jacek Socha (bezp.) • Jerzy Swatoń (bezp.) • Jerzy Szmajdziński (SLD)
Późniejsi członkowie rządu	Marek Balicki (SdPl) • Mirosław Gronicki (bezp.) • Andrzej Kalwas (bezp.) • Jacek Piechota (SLD) • Jerzy Józef Pilarczyk (SLD) • Tomasz Podgajniak (SLD) • Adam Rotfeld (bezp.)

 

p • d • e

Ministrowie Polityki Społecznej III Rzeczypospolitej

Krzysztof Pater • Izabela Jaruga-Nowacka

 

p • d • e

Pełnomocnicy rządu ds. równego statusu kobiet i mężczyzn

Izabela Jaruga-Nowacka | Magdalena Środa