Z Wikipedii

Iskander (NATO: SS-N-26 Stone) lądowy, pocisk balistyczny krótkiego zasięgu (SRBM) na mobilnej platformie samochodowej z wyrzutnią typu TEL. Iskander przeznaczony do wykonywania uderzeń na ważne cele lądowe znajdujące się w strefie operacyjno-taktycznej ugrupowania wojsk przeciwnika (środki ogniowe, samoloty i śmigłowce na lotniskach, węzły łączności, stanowiska dowodzenia, itp) oraz obiekty infrastruktury cywilnej.

[edytuj] Geneza

Na skutek wprowadzenia przez zawarty 8 grudnia 1987 traktat INF zakazu posiadania i używania przez Stany Zjednoczone i Związek Radziecki pocisków balistycznych o zasięgu 500 do 5500 km (średniego MRBM oraz pośredniego zasięgu IRBM), Związek Radziecki zmuszony został do likwidacji najnowszego typu pocisku balistycznego Oka SS-23 Spider stanowiącego pierwszą ówcześnie próbę zastąpienia przestarzałych pocisków Scud. Ustami najwyższych przedstawicieli Ministerstwa Obrony i armii, zwłaszcza w świetle narastającej niepewności politycznej i militarnej u południowych granic Rosji i na terenie Bliskiego Wschodu, Rosja wielokrotnie wyrażała opinię, że likwidacja pocisków Oka SS-23 Spider była błędem, zaś wraz ze Stanami Zjednoczonymi są jedynymi państwami na świecie objętymi zakazem posiadania pocisków średniego zasięgu. Spowodowało to z jednej strony aktualne dziś dążenie Rosji do wycofania się z traktatu INF (co spotyka się z niezbyt stanowczym, oficjalnym jedynie, sprzeciwem Stanów Zjednoczonych, a nieoficjalne natomiast nawet ze zrozumieniem), z drugiej zaś strony spowodowało podjęcie kolejnej próby zastąpienia pocisków Scud, tym razem za pomocą pocisków krótkiego zasięgu Iskander.

Pierwsze próby pojedynczych elementów nowego systemu przeprowadzono w latach 1989-1990 na poligonie nr 4 pod Kapustin Jarem, pierwszy start technologiczny prototypu pocisku wykonano w 1991 r., zaś pierwszy start doświadczalny pocisku systemu Iskander miał miejsce 25 października 1995 roku. Pierwotnie, system ten nazywano na Zachodzie SS-21 Scarab mod.C, czyli jako kolejną wersję Toczki, dopiero po pewnym czasie przypisano mu nowe oznaczenie SS-X-26 Stone. Próby państwowe zostały zakończone w 2004 roku i w 2007 formalnie weszedł na uzbrojenie rosyjskich sił zbrojnych. Do 2015 Rosja planuje wyprodukować 60 seryjnych wyrzutni Iskander

[edytuj] Charakterystyka systemu Iskander

Iskander jest pociskiem balistycznym o długość 7,3 m średnicy 0,92m i masie startowej od 3800kg do 4020kg w zalerzności od ładunku. Wysoka prędkość pozwala mu przełamywać obrony antyrakietowej. Iskander porusza się po spłaszczonej trajektorii lotu poniżej wysokości 50km. Potrafi wykonywać manewry z przeciążenia 30g w czasie fazy powrotnej (terminal phase) utrudniając przechwycenie przez systemy obronne. Iskander może przenosić konwencjonalne głowice o masie od 480 do 720kg. Może też prawdopodobnie przenosić głowice jądrowe, choć oficjalnie nie zostało to potwierdzone - Rosja jednakże nigdy oficjalnie nie wykluczyła takiej mozliwości. System naprowadzania zapewnia mu celność CEP: 30 metrów. Pocisk przewożony jest i wystrzeliwany z samochodowej dwuprowadnicowej wyrzutni typu TEL 9P78, zaprojektowanej przez Centralne Biuro Konstrukcyjne Titan w Wołdogradzie.

[edytuj] Wersje

• Iskander-M - wersja dla rosyjskich sił zbrojnych z pociskiem 9K723 o zasięgu 380 do 500 km
• Iskander-E - wersja eksportowa z pociskiem 9M720-E o zasięgu 280 km.
• Iskander-K - wersja z pociskiem pociskiem manewrującym R-500 o zasięgu co najmniej 500 km, która znajduje się w fazie testów. Program ten prowadzony jest w celu obejścia ograniczeń zasięgu wynikających z traktatu INF.

[edytuj] Źródła

• Weapons of Mass Destruction (WMD): Iskander / SS-26 (en)
• Aleksandr Karpenko. Operacyjno-taktyczny system rakietowy Iskander. Nowa Technika Wojskowa. Październik 2007. 10/2007. 
• http://mdb.cast.ru/mdb/4-2008/item1/article1/

Przypisy