Z Wikipedii

Ireneusz Ludwik Sekuła (ur. 22 stycznia 1943 w Sosnowcu, zm. 29 kwietnia 2000 w Warszawie) – polski polityk, były minister, poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej X, I i II kadencji.

[edytuj] Życiorys

Ukończył w 1965 psychologię na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskał następnie stopień doktor nauk politycznych. Od 1966 należał do PZPR, później był członkiem SdRP.

W 1964 rozpoczął pracę w Głównej Kwaterze ZHP jako instruktor wydziału, a następnie jego kierownik. Kierował harcerską akcją odbudowy Fromborka, tzw. akcją "Operacja 1001 Frombork".

Od 1966 do 1972 pracował jako starszy inspektor w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego. Od 1972 do 1974 był zatrudniony w Ministerstwie Pracy, Płac i Spraw Socjalnych jako pełnomocnik ministra ds. zatrudnienia absolwentów szkół wyższych. Od 1977 zajmował stanowisko dyrektora Departamentu Dokształcania Kadr w tym resorcie, a od 1981 dyrektora Departamentu Zatrudnienia w tym samym ministerstwie. W latach 1974-1977 był inspektorem w Wydziale Nauki i Oświaty KC PZPR. Od grudnia 1983 do lutego 1988 zajmował stanowisko prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. 11 lutego 1988 został ministrem pracy i polityki socjalnej w rządzie Zbigniewa Messnera. 14 października 1988 objął tekę wicepremiera i przewodniczącego Komitetu Ekonomicznego RM w rządzie Mieczysława Rakowskiego.

W latach 1989-1997 sprawował mandat posła na Sejm z ramienia PZPR (na Sejm kontraktowy) i SLD (na Sejm I i II kadencji). W latach 90. zajmował się również działalnością gospodarczą.

Od grudnia 1993 do marca 1995 pełnił funkcję prezesa Głównego Urzędu Ceł. Został odwołany ze stanowiska przez premiera Józefa Oleksego. W tym czasie prokuratura prowadziła śledztwo związane z jego interesami w "Polnipponie". Pierwsza próba uchylenia immunitetu w czerwcu 1995 (na wniosek prokuratora generalnego Włodzimierza Cimoszewicza) nie powiodła się, Ireneusza Sekułę obronili posłowie z SLD i PSL. Ostatecznie jego immunitet uchylono w listopadzie 1996, a sam zainteresowany poparł wniosek.

W lutym 1998 wrocławska prokuratura oskarżyła go o popełnienie czterech przestępstw, m.in. o działanie na szkodę Głównego Urzędu Ceł i spółki "Polnippon", której był prezesem. W wyborach parlamentarnych w 1997 SLD nie wystawił go na swoich listach.

W nocy z 22 na 23 marca 2000 znaleziono go nieprzytomnego w jego biurze przy ul. Brackiej w Warszawie. Wedle ustaleń Policji było to samobójstwo, Ireneusz Sekuła strzelił sobie trzy razy w brzuch, raz nie trafiając. W ciężkim stanie został przewieziony do szpitala MON na ul. Szaserów, gdzie zmarł 29 kwietnia. Został pochowany na cmentarzu w Wilanowie.

[edytuj] Współpraca z AWO

W 1969 został pozyskany do współpracy z Agenturalny Wywiad Operacyjny przez oficera typowniczo-werbunkowego AWO ppłk Janusza Urbanika. Zgodził się na współpracę, wybierając sobie ps. "Artur". Po werbunku został skierowany na przeszkolenie wywiadowcze. Uczestniczył w praktycznym szkoleniu kompleksowym "Zarys 73", obejmującym działanie AWO w terenie zurbanizowanym. W czasie ćwiczenia pełnił funkcję radiotelegrafisty. Przez kolejne lata wykonywał zadania pomocnicze. Podczas wyjazdów zagranicznych zbierał drobiazgowe informacje dotyczące danego kraju, m.in. procedur kontroli paszportowych. Ostatecznie przekwalifikowano go na tzw. telefon konspiracyjny. Oznaczało to, że pośredniczył lub potencjalnie miał pośredniczyć w kontaktach między oficerem AWO a wybranym jego agentem. Współpracę z nim zakończono w 1989^[1].

Przypisy

[edytuj] Źródła

• "Życie Warszawy" z 15 października 1988
• Strona sejmowa posła II kadencji

p • d • e Rząd Zbigniewa Messnera W dniu zaprzysiężenia Zbigniew Messner • Zbigniew Gertych • Manfred Gorywoda • Władysław Gwiazda • Józef Kozioł • Zbigniew Szałajda • Mirosław Cybulko • Lech Domeradzki • Stanisław Gębala • Edward Grzywa • Stefan Jarzębski • Jerzy Jóźwiak • Janusz Kamiński • Czesław Kiszczak • Aleksander Kwaśniewski • Adam Łopatka • Janusz Maciejewicz • Władysław Majewski • Joanna Michałowska-Gumowska • Benon Miśkiewicz • Stanisław Nieckarz • Józef Niewiadomski • Adam Nowotnik • Marian Orzechowski • Czesław Piotrowski • Florian Siwicki • Konrad Tott • Jerzy Woźniak • Andrzej Wójcik • Stanisław Zięba • Kazimierz Żygulski Późniejsi członkowie rządu Jerzy Bajszczak • Henryk Bednarski • Jerzy Bilip • Bogumił Ferensztajn • Janusz Komender • Aleksander Krawczuk • Władysław Loranc • Waldemar Michna • Tadeusz Olechowski • Janusz Pawłowski • Zdzisław Sadowski • Bazyli Samojlik • Ireneusz Sekuła • Jan Szlachta

p • d • e Rząd Mieczysława Rakowskiego W dniu zaprzysiężenia Mieczysław Rakowski • Kazimierz Olesiak • Janusz Patorski • Ireneusz Sekuła • Łukasz Balcer • Stanisław Długosz • Bogumił Ferensztajn • Jacek Fisiak • Zbigniew Grabowski • Michał Janiszewski • Dominik Jastrzębski • Janusz Kamiński • Czesław Kiszczak • Józef Kozioł • Aleksander Krawczuk • Aleksander Kwaśniewski • Władysław Loranc • Marcin Nurowski • Tadeusz Olechowski • Izabela Płaneta-Małecka • Florian Siwicki • Jerzy Szreter • Mieczysław Wilczek • Andrzej Wróblewski Późniejsi członkowie rządu Michał Czarski • Franciszek Gaik • Józef Oleksy • Jerzy Urban