Z Wikipedii

Instrument smyczkowy – instrument muzyczny z grupy chordofonów strunowych, w których struna wprowadzana jest w stan wibracji za pomocą smyczka, przesuwanego po strunie – legato, detaché, lub uderzając w nią włosiem – spiccato. Inną metodą wydobycia dźwięku z instrumentu smyczkowego jest col legno - czyli uderzenie struny drzewcem smyczka lub pizzicato, czyli szarpniecie struny palcem oraz klang (pizzicato bartokowskie, pizzicato à la Bartók) – szarpnięcie struny tak silne, by uderzyła o gryf.

Instrumenty smyczkowe składają się z następujących elementów:

pudło rezonansowe 

przestrzeń gdzie wzmacniany jest dźwięk produkowany przez drgające struny

struny (najczęściej cztery)  

strojone do odpowiednich częstotliwości, oparte na podstawku.

gryf z podstrunnicą 

do której przyciskane, są struny tak by zmienić ich długość, a co za tym idzie częstotliwość drgań. Gryf zakończony jest śrubami pozwalającymi stroić instrument, zapewniając odpowiednie napięcie strun.

We wszystkich instrumentach smyczkowych grający na nim jedną ręką (prawą u osób praworęcznych) operuje smyczkiem lub w inny sposób pobudza struny, a drugą ręką przyciska struny do podstrunnicy tak je skracając, by wydawały dźwięk o odpowiedniej częstotliwości.

Do instrumentów smyczkowych należą:

• Klasyczne instrumenty smyczkowe:
  • skrzypce
  • altówka
  • wiolonczela
  • kontrabas

• Dawne isntrumenty smyczkowe
• Rebec
• Lira da braccio
• skrzypki renesansowe
• viola da gamba
• viola d’amore
• skrzypce barokowe

• Regionalne instrumenty smyczkowe
• gęśle
• basetla

• Elektryczne instrumenty smyczkowe
• skrzypce elektryczne
• kontrabas elektryczny

[edytuj] Zobacz też

• Skale instrumentów muzycznych