Indyjski Kongres Narodowy - Kazimierz Górski

Indyjski Kongres Narodowy

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Indyjski Kongres Narodowy
Przewodniczący: Sonia Gandhi
Założona: 1885
Siedziba:

24, Akbar Road,
New Delhi - 110011
Indie
Ideologia: socjaldemokracja
Strona internetowa: Indyjski Kongres Narodowy
Indie
Godło Indii

Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Indii

Indyjski Kongres Narodowy (znany też jako Partia Kongresowa) – największa partia polityczna Indii.

Spis treści

[edytuj] Początki działalności

Powstały w 1885 r., początkowo partia za cel stawiała sobie zapewnienie większego wpływu na sytuację polityczną wyedukowanych Hindusów. Początkowo INC nie był przeciwny brytyjskim rządom. Pierwsze spotkanie zorganizował Szkot, brytyjski polityk i urzędnik korpusu cywilnego Allan Octavian Hume. Odbyło się ono w Bombaju, za zgodą ówczesnego wicekróla.

Jawaharlal Nehru i Mahatma Gandhi podczas uroczystości partyjnych INC w 1937 roku.

Później jednak żądania stały się bardziej radykalne, a organizacja zaczęła brać udział w ruchu niepodległościowym. W tym czasie powstały w INC dwa obozy:

  • Garam Dal - ekstremistyczna (dosł. "Gorąca Frakcja")
  • Naram Dal - umiarkowana (dosł. "Miękka Frakcja").

Po I wojnie światowej nieformalnym przywódcą INC stał się Mahatma Gandhi. W tym czasie Kongres stał się organizacją zrzeszającą ludzi o bardzo różnych poglądach - radykalnych socjalistów, tradycjonalistów, a nawet hinduskich i muzułmańskich konserwatystów. INC stał się pierwszą organizacją zrzeszającą miliony ludzi, w różny sposób walczących z kastowością, biedą, religijnymi i etnicznymi różnicami. W krótkim czasie Kongres przerodził się z elitarnej grupy zanglicyzowanych Hindusów w organizację rewolucyjną liczącą sobie 15 milionów członków.

[edytuj] Okres przywództwa Nehru

Po uzyskaniu niepodległości pojawiły się pewne problemy. Gandhi oraz inny lider, Sardar Patel twierdzili, że po tym wydarzeniu INC powinien zostać rozwiązany. Po zabójstwie Gandhiego w 1948 roku i śmierci Patela w 1950 roku, nowy przywódca, Jawaharlal Nehru stał się nową ikoną INC. Rozpoczął okres prowadzenia polityki cechującej się sekularyzacją, ekonomiką socjalną i niezaangażowaną polityką zagraniczną. To stało się główną linią programową INC, który sprawował niezachwiane rządy aż do 1977 roku.

Za sprawą polityki Nehru zmniejszyło się znaczenie klasy posiadaczy ziemskich i biznesmanów, a poprawie uległa sytuacja mniejszości religijnych i Hindusów pochodzących z niższych kast. Generacja przywódców pochodzących z czasów walk o niepodległość została szybko zastąpiona przez osoby pozostające w cieniu Nehru. Poprowadził on INC do spektakularnych zwycięstw w wyborach w 1952, 1957 i 1962 roku.

[edytuj] Przywództwo Indiry Gandhi

Kiedy Nehru zmarł w 1964 roku, przyszłość partii stanęła pod dużym znakiem zapytania. Żaden z przywódców nie miał cech wystarczających chociażby do dorównaniu mu w wielu kwestiach. Kompromisowym kandydatem na lidera stał się umiarkowany i delikatny w wypowiedziach zwolennik Nehru, Lal Bahadur Shastri. Był on premierem Indii aż do swojej śmierci w 1966 roku.

Po jego śmierci, w wewnętrznych partyjnych wyborach na lidera, zwyciężyła córka Nehru, Indira Gandhi (nie spokrewniona z Mahatmą Gandhim). Pierwszym zagrożeniem dla hegemonii partii, jakie się pojawiło, było zjednoczenie opozycji, o nazwie Samyukt Vidhamayak Dal, które zwyciężyło w wyborach do parlamentów kilku nadoceanicznych stanów. Wywołało to w INC konflikt, który doprowadził do oskarżeń pod adresem I. Gandhi o nieudolną politykę, rzucanych przez innych przywódców partyjnych. W efekcie w INC doszło do rozłamu na:

  • grupę I. Gandhi - nazywanych Nowym Kongresem, uznana jednak przez Indyjską Komisję Wyborczą za "prawdziwe" INC, pomimo że to ona odłączyła się,
  • członków, którzy pozostali - nazywanych Starym Kongresem, lub INC-Organizacją.

Powyższy podział postrzegany był także jako podział na osi prawicowość-lewicowość. Indira chciała zmobilizować swój elektorat poprzez używanie haseł populistycznych i lewicujących. Główne hasło wyborcze brzmiało "Garibi hatao (Usunąć biedę)!". Pragnęła także zbliżenia ze Związkiem Radzieckim. Tymczasem INC(O) zapatrywało się na politykę bardziej prawicowo, nie ufając radzieckiej pomocy. Wkrótce potem INC(O) zjednoczyło się z Janata Party.

Stopniowo, rządy I. Gandhi stawały się coraz bardziej "autorytarne", co spowodowało zwiększanie się opozycji. Oskarżała ona Indirę o sfałszowanie wyników wyborów w 1971 roku. Gandyjski socjalista, Jayaprakash Narayan wzywał do zmian w rządzie stanu Bihar i w krótkim czasie stał się jednym z inicjatorów ruchu studentów, wieśniaków i pracowników fizycznych, wykorzystującym satyagrahę. Dodatkowo, partia Indiry została pokonana w wyborach parlamentarnych w stanie Gujarat przez partię Janata (Partię Ludową).

21 czerwca 1975 roku, sędzia Jagmohanlal Sinha sądu najwyższego Allahabadu uznał premier I. Gandhi za winną używania instytucji rządowych dla zmiany wyników wyborów. Żądał usunięcia jej ze stanowiska premiera i zakazu startowania w wyborach na 6 lat. Jej oskarżenie oparto na technicznym szczególe - urzędnik z biura premiera nie złożył rezygnacji przed wyborami, pracując potem przy kampanii Indiry w 1971 roku. Powyższe wydarzenia doprowadziły do strajków robotników i związków zawodowych na terenie całego kraju.

Spowodowało to wprowadzenie stanu wyjątkowego, dokonane przez prezydenta Fakhruddina Ali Ahmeda, na żądanie pani premier. Został on proklamowany na mocy art. 352 konstytucji, umożliwiając jej sprawowanie rządów za pomocą dekretów, odwołując wybory i zawieszając niektóre prawa obywatelskie. Stan wyjątkowy trwał 19 miesięcy, aż do decyzji I.Gandi o nowych wyborach. Podczas niego aresztowano tysiące protestujących i przywódców strajków. Działalność partii opozycyjnych została zakazana. Premier ogłosiła 20-punktowy program mający zapewnić wzrost rolniczej i przemysłowej produkcji, poprawę usług publicznych i zwalczanie biedy oraz analfabetyzmu. Dodatkowo wprowadzono bezpośrednie rządy prezydenta w stanach Gujarat i Tamil Nadu, gdzie przedtem rządziły partie przeciwne Indirze.

W styczniu 1977 roku I. Gandhi zarządziła nowe wybory i wypuściła wszystkich więźniów politycznych. Stało się tak pod naciskiem dowództwa wojskowego, jak również pod wpływem doniesień wywiadu, iż jej administracja jest popularna w całym kraju i zwycięży w wyborach. Jednak zwyciężyła partia Janata. Wielu członków INC opuściło Indirę, która sama utraciła mandat. Morarji Desai został pierwszym premierem Indii spoza INC.

Grafiti z Kalkuty. Z prawej symbol INC (dłoń).

Po przegranej w wyborach 1977 roku INC rozpadł się na więcej frakcji. Ugrupowanie lojalne wobec byłej premier stało się popularne jako Kongres(I). Partia ta powróciła do rządów w wyniku wyborów w 1980 roku, a Indira została ponownie premierem. W 1984 roku została ona jednak zamordowana przez dwóch jej ochroniarzy - Sikhów, w odwecie za antysikhijską "Operację Błękitna Gwiazda". W efekcie miały miejsce zamieszki, w których zginęły tysiące Sikhów.

[edytuj] Ostatnie 20 lat

Pochód zwolenników INC w Delhi.
Manmohan Singh z Condoleezzą Rice.

Schedę po Indirze przejął jej syn, Rajiv Gandhi, który został przywódcą partii i poprowadził ją do zwycięstwa w wyborach z 1984 roku. W następnych jednak odniósł porażkę, a sam Rajiv został zamordowany w 1991 roku. Zastąpił go Nasrimha Rao, którego przywództwo było okresem głębokiego kryzysu INC. Partia stopniowo traciła poparcie, Rao był premierem w latach 1991-1996, ale już jego następca na stanowisku lidera partii, Sitaram Kesri, doprowadził do rekordowo niskiego wyniku wyborczego w 1998 roku.

W efekcie zdecydowano się powierzyć przewodnictwo w partii wdowie po Rajivie Gandhim, urodzonej we Włoszech Sonii Gandhi. Pod wpływem tego wyboru, od partii odłączyła się grupa nacjonalistów i utworzyła Kongres Nacjonalistyczny. Z tego powodu powrócono do używania nazwy Kongres(I), w celu podkreślenia przywiązania jego członków do politycznej tradycji dynastii Nehru-Gandhi.

W wyborach z 2004 roku INC otrzymał największą liczbę miejsc, a przewodzony przez niego sojusz 19 partii zwyciężył w wyborach. Sonię Gandhi nominowano na premiera, ale ta nie zdecydowała się na podjęcie tego urzędu i wsparła byłego ministra finansów, Manmohana Singha, który jest premierem Indii od 22 maja 2004 roku. Sonia Gandhi pozostała przewodniczącą partii.

INC obecnie posiada 145 miejsc w Lok Sabha (izba niższa parlamentu indyjskiego) i jest siłą przewodnią rządzącej koalicji Zjednoczony Sojusz Progresywny, wspieranego przez Front Lewicowy.

[edytuj] Premierzy Indii z ramienia INC

[edytuj] Liderzy partii

[edytuj] Linki zewnętrzne

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Indyjski Kongres Narodowy





Donosił tej samej osobie co ojciec Hejmo
Dzisiejszy nuncjusz apostolski w Polsce apb Józef Kowalczyk, którego tajne służby PRL zarejestrowały bez jego wiedzy jako kontakt informacyjny, przekazywał informacje temu samemu rezydentowi wywiadu co ojciec Konrad Hejmo - donosi "Rzeczpospolita".
Strzelanina w szkole w Budapeszcie
Zamaskowany mężczyzna zastrzelił w środę wieczorem dyrektora i jednego z nauczycieli szkoły w przemysłowej dzielnicy Csepel, w Budapeszcie - poinformowała węgierska policja.
Kalisz: Kaczyńskiego i Ziobrę wezwę na końcu
Szefa PiS Jarosława Kaczyńskiego i byłego ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę wezwę na końcu. Będą się odnosili do materiału zebranego w sprawie, a nie wygłaszali "tyrady ziobrotokowe" - mówi w wywiadzie dla "Rzeczpospolitej" szef sejmowej komisji śledczej badającej okoliczności śmierci Barbary Blidy Ryszard Kalisz.
Izrael nasilił działania zbrojne w Strefie Gazy
Dzisiaj nad ranem Izrael nasilił ofensywę swych wojsk na południu Strefy Gazy. Według relacji świadków, granicę Strefy przekroczyły dziesiątki izraelskich czołgów kierując się w stronę miasta Rafah, położonego w pobliżu granicy z Egiptem.
Prasa o kryzysie gazowym
Koniec rosyjsko-ukraińskiego sporu o gaz jest blisko. Szefowie Gazpromu i Naftogazu będą dzisiaj w Brukseli gotowi do zawarcia porozumienia - donosi "Rzeczpospolita". Większość polskich gazet informuje o kryzysie gazowym.

ksiazki ksiazki murphy gramatyka paznokcie ksiazki ---------