Oi maamme, Suomi, synnyinmaa!
Soi sana kultainen!
Ei laaksoa, ei kukkulaa,
ei vettä rantaa rakkaampaa
kuin kotimaa tää pohjoinen.
Maa kallis isien.
Sun kukoistukses kuorestaan
kerrankin puhkeaa;
viel' lempemme saa nousemaan
sun toivos, riemus loistossaan,
ja kerran laulus, synnyinmaa
korkeemman kaiun saa.

Mój kraju, mój kraju, nasza ojczyzno!
Brzmi pięknie twe cenne imię!
Żadne góry, które stykają się z niebios wstęgą,
żadne ukryte doliny, żadne falami spłukane plaże
nie są tak ukochane jak nasz północny kraj.
Naszych przodków ziemio,
twój kwiat w pączku długo pozostawał,
teraz dojrzały w górę wystrzela.
Spójrz! Od naszej miłości bardziej rośnie
jego blask, radość, nadzieja, zapał!
I jaśniejsze nastaną czasy -
tę pieśń niech śpiewa nasz kraj.

Vårt land, vårt land, vårt fosterland,
ljud högt, o dyra ord!
Ej lyfts en höjd mot himlens rand,
ej sänks en dal, ej sköljs en strand,
mer älskad än vår bygd i nord,
än våra fäders jord!
Din blomning , sluten än i knopp,
Skall mogna ur sitt tvång;
Se, ur var kärlek skall gå opp
Ditt ljus, din glans, din fröjd, ditt hopp.
Och högre klinga skall en gång
Vår fosterländska sång.