Z Wikipedii

Henryk Miłoszewicz
Imię i nazwisko	Henryk Miłoszewicz
Data i miejsce urodzenia	27 stycznia 1956 Wilno, Litwa
Pozycja	pomocnik
Wzrost	175 cm
Masa ciała	72 kg
Kariera piłkarska
Lata	Klub	M (G)
1967-1975 1976-1980 1980-1983 1983-1984 1984-1986 1986-1987 1988-1991 1993	Zawisza Bydgoszcz ŁKS Łódź Legia Warszawa Lech Poznań AC Le Havre Lech Poznań Stade Torbais VfL Herzlake	89 (20) 25 (9) 38 (4)
Reprezentacja narodowa
Lata	Reprezentacja
1980	Reprezentacja Polski	9 (0)

Henryk Miłoszewicz (ur. 27 stycznia 1956 w Wilnie, zm. 5 kwietnia 2003 we Włocławku) – polski piłkarz.

Do Polski przyjechał jednym z ostatnich pociągów z repatriantami. Pytany o swe pochodzenie, odpowiadał z uśmiechem, że zawsze czuł się Polakiem. W dzieciństwie mieszkał w Bydgoszczy na osiedlu Leśnym, mając za sąsiada Zbigniewa Bońka.

Swoją karierę rozpoczął w Zawiszy Bydgoszcz. Do pierwszego składu bydgoskiego klubu trafił w wieku 18 lat. Już wtedy interesowało się nim wiele zespołów, m.in. ówczesny mistrz Polski Stal Mielec. W 1975 r. przeniósł się do ŁKS-u Łódź. Niewiele później zadebiutował w olimpijskiej reprezentacji Polski. Jak wielu innych zdolnych polskich piłkarzy miał w swej karierze występy w Legii Warszawa, do której przybył w 1980 r. Co prawda nie chciał opuszczać Łodzi, ale na jego decyzję wpłynęła wizja karnej jednostki wojskowej. W barwach "wojskowych" zaliczył cztery udane sezony, zdobywając dwa Puchary Polski (1980, 1981). Niemal natychmiast trafił do pierwszej reprezentacji Polski, w której rozegrał 9 spotkań (wszystkie w 1980 r.). Przed sezonem 1983/1984 przeniósł się do Lecha Poznań. To właśnie ten rok okazał się najlepszy w karierze Miłoszewicza. Zdobył Mistrzostwo i Puchar Polski, a najefektowniejszy mecz rozegrał przeciwko Legii, prowadząc Kolejorza do błyskotliwego zwycięstwa 2:0. Po roku gry w "poznańskiej Lokomotywie" przeszedł do francuskiego Atfletic Club La Havre, by po niedługim czasie powrócić do stolicy Wielkopolski. Kolejnym klubem w jego karierze był niemiecki VfL Herzlake. Następnie przez ponad 2 lata grał we Francji w czwartoligowym Stade Torbais, gdzie po raz pierwszy zmierzył się z rolą trenera.

Dwukrotnie grał w eliminacjach do Igrzysk Olimpijskich w Moskwie i Los Angeles, jednak ani razu nie dane mu było wystąpić w zmaganiach olimpijczyków. Jak wielokrotnie podkreślał, to właśnie niespełnione marzenia o olimpiadzie były dla niego największą sportową porażką.

Był jednym z tzw. "piłkarzy kompletnych". Widowiskowa gra, doskonały przegląd pola, świetna technika, niezwykła precyzja podań czy doskonałe uderzenie były atutami tego wszechstronnego piłkarza.

Był jednym z pierwszych absolwentów szkoły trenerskiej, popularnej Kuleszówki. Swój w pełni samodzielny debiut trenerski zaliczył w Polonii Chodzież. Następnie trenował Victorię Września i Kujawiaka Włocławek.

Zmarł 5 kwietnia 2003 roku we Włocławku po zwycięskim meczu swojej drużyny z Wisłą Nowe. Został pochowany w Poznaniu na cmentarzu junikowskim, żegnany przez tłum kibiców, trenerów, działaczy i kolegów.