Ekstraklasa
Obecny sezon
Państwo	Polska
Organizator rozgrywek	Ekstraklasa SA-
Data założenia	4 grudnia 1926 Warszawa
Założyciel	14 klubów polskich
Poprzednia nazwa	Liga Piłki Nożnej (LPN) (od 1 marca 1927)
Przekształcona na zawodową	2002
Prezes	Andrzej Rusko
Rozgrywki
Liczba drużyn	16
Niższy poziom ligowy	I liga
Puchary:	Puchar Polski Superpuchar Polski
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca	Wisła Kraków (w sezonie 1927)
Obecny zwycięzca	Lech Poznań
Najwięcej zwycięstw	Ruch Chorzów, Górnik Zabrze (14)
Oficjalna strona internetowa

Ekstraklasa (w latach 1927–1939 Liga, w latach 1948–2008 I liga) – najwyższa w hierarchii klasa męskich ligowych rozgrywek piłkarskich w Polsce, będąca jednocześnie najwyższym szczeblem centralnym (I poziom ligowy). Zmagania w jej ramach toczą się cyklicznie (co sezon) systemem kołowym, jako mistrzostwa kraju i przeznaczone są dla 16 najlepszych polskich klubów piłkarskich. Triumfator Ekstraklasy zostaje jednocześnie Mistrzem Polski, zaś najsłabsze drużyny relegowane są do I ligi polskiej (dawnej II ligi polskiej). Pierwotnie zarządzana przez Polski Związek Piłki Nożnej (w latach 1928–2005), następnie (od 18 listopada 2005) przez Ekstraklasę S.A. Od 2002 do udziału w jej rozgrywkach zostają dopuszczone wyłącznie kluby posiadające status profesjonalny (tj. działające w formie sportowej spółki akcyjnej), które – po spełnieniu wszelkich niezbędnych kryteriów – otrzymały roczną licencję na występy na tym szczeblu.

Spis treści 1 Historia rozgrywek ligowych 1.1 Historia rozgrywek przedligowych 1.2 Tworzenie ligi 1.3 Lata 30. 1.4 Lata powojenne 1.5 Idea Ekstraklasa 1.6 Orange Ekstraklasa 1.7 Reforma 2008/2009 2 Zwycięzcy polskiej I ligi 3 Liga według miast 4 Prezesi Ligi 5 Najwyższe transfery 5.1 Najwyższe transfery z ligi polskiej 5.2 Najwyższe transfery do ligi polskiej 6 Tabela wszech czasów 7 Liga polska w mediach 7.1 Prasa 7.2 Radio 7.3 Telewizja 7.3.1 Transmisje 7.3.2 Magazyny ligowe 8 Gwiazdki na koszulkach 9 Zobacz też 10 Przypisy 11 Linki zewnętrzne

[edytuj] Historia rozgrywek ligowych

[edytuj] Historia rozgrywek przedligowych

 Osobny artykuł: Polskie nieligowe rozgrywki w piłce nożnej.

[edytuj] Tworzenie ligi

Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji. Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, jakie informacje budzą wątpliwości.

Ta sekcja wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji od 2010-03. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Na fali zmian sanacyjnych, zapoczątkowanych w Polsce wiosną 1926 przez przewrót majowy, spora część działaczy piłkarskich postanowiła całkowicie zmienić – obrany w 1919 przez Polski Związek Piłki Nożnej – system rozgrywek o mistrzostwo Polski (MP). Co prawda wcześniej podejmowano podobne próby (już bowiem w październiku 1921 Ignacy Rosenstock oficjalnie wysunął pierwszy, konkretny projekt ogólnopolskiej ligi państwowej "na wzór zachodni" w dwóch klasach rozgrywkowych), jednak z uwagi na niewielką siłę przebicia ich pomysłodawców i brak większego wsparcia ze strony klubów kończyły się one niepowodzeniem. Odnośnie obowiązującego w latach 1920-1926 modelu pucharowego coraz powszechniej wnoszono zastrzeżenia, uznając go za przestarzały i zupełnie nieadekwatny do ówczesnego stopnia rozwoju rodzimego futbolu. Z całą pewnością doskonale sprawdził się on na samym początku formowania piłkarskich struktur w II Rzeczypospolitej – bezpośrednio przyczyniając się do sporego wzrostu popularności tej dyscypliny – jednak nie sprostał wymaganiom czasu. Przyszłość widziano jedynie we wprowadzeniu nowoczesnego systemu "każdy z każdym – mecz i rewanż" (zwanego ligowym), a także zwiększeniu liczby drużyn bezpośrednio walczących o tytuł mistrzowski, toteż 2 grudnia 1926 z inicjatywy lwowskich: Pogoni, Czarnych oraz Hasmonei doszło w Krakowie do konferencji porozumiewawczej przedstawicieli 12 "klubów-reformatorów" (ponadto wzięły w niej udział: Polonia, Legia i Warszawianka z Warszawy, ŁKS i Klub Turystów z Łodzi, Wisła Kraków, Warta Poznań, 1. FC Katowice i TKS Toruń). Z krajowej czołówki brakowało jedynie Cracovii oraz Ruchu Chorzów, które odrzuciły zaproszenie. W trakcie spotkania ustalono wszystkie najpilniejsze kwestie i zaledwie dwa dni później, w tym samym gronie – podczas zebrania zorganizowanego w Warszawie w dniach 4 grudnia i 5 grudnia 1926 – utworzono nowy podmiot (pod roboczą nazwą Liga Polska), działający w ramach PZPN i zamierzający zorganizować pierwszą w historii kraju edycję ligi (dotychczasowym sposobem kalendarzowym, tj. "wiosna-jesień"). Posiedzeniu przewodniczył delegat Pogoni – Tadeusz Kuchar, a wiodące role odegrali działacze wojskowi (głównie warszawskiej Legii), bowiem to właśnie oni byli najbardziej zainteresowani przejęciem kontroli nad niemal wszystkimi dziedzinami życia ówczesnej Polski (a sport stanowił jedną z ważniejszych). 6 stycznia 1927 Liga wybrała swe kierownictwo, jednak nie obsadzając jeszcze stanowiska prezesa.

Zorganizowane w dniach 26-28 lutego 1927 w Krakowie 9. Walne Zgromadzenie PZPN jednoznacznie opowiedziało się przeciwko radykalnej zmianie systemu rozgrywkowego, proponując jedynie jego modyfikację. Jednocześnie uwidocznił się wyraźny podział na dwa obozy: "lwowsko-warszawski" (proligowy) i "krakowski" (konserwatywny).

Wskutek braku możliwości wypracowania jakiegokolwiek kompromisu 1 marca 1927 Liga wystąpiła ze struktur związku i rozpoczęła faktyczną działalność pod oficjalną nazwą Polska Liga Piłki Nożnej (PLPN) z gen. brygady Romanem Góreckim (ówczesny szef stołecznej Legii), jako nowo wybranym prezesem (pierwszą siedzibą było biuro stołecznej Polonii). Ostatecznie – w ciągu zaledwie kilku tygodni – przystąpiło do niej aż 57 klubów – w tym chorzowski Ruch, nie uczestniczący w jej tworzeniu (14 z nich utworzyło Ekstraklasę, zaś pozostałe zgrupowano w kilku ligach okręgowych). Nieugięta pozostawała jedynie Cracovia, której sternikiem pozostawał jednoczesny prezes centrali – Edward Cetnarowski, toteż na jej miejsce do PLPN dokooptowano Jutrzenkę Kraków. 13 marca 1927 Zarząd PZPN bezterminowo zdyskwalifikował wszystkich zawodników, działaczy i kluby, które przystąpiły do PLPN, a o całej sytuacji poinformował FIFA. Jednak już 22 maja 1927 związek ustanowił własną 16-drużynową Klasę Państwową, sankcjonując przy tym... system ligowy, jednak wyłącznie pod własną kontrolą.

Komplet wyników 1 kolejki ŁKS Łódź – Klub Turystów Łódź 2:0 (2:0) Pogoń Lwów – Hasmonea Lwów 7:1 (3:0) Legia Warszawa – Warszawianka 1:4 (0:0) Jutrzenka Kraków – Wisła Kraków 0:4 (0:2) Warta Poznań – Czarni Lwów 0:3 (0:2) 1. FC Katowice – Ruch Chorzów 7:0 (2:0) TKS Toruń – Polonia Warszawa 4:3 (4:0)

W międzyczasie – 3 kwietnia 1927 – odbyła się premierowa kolejka PLPN. Na inaugurację rozegrano 7 spotkań (w tym aż 5 derbowych), a pierwszym z nich był – rozpoczęty o 15.00 – mecz ŁKS Łódź – Klub Turystów Łódź 2:0 (2:0). To w czasie jego trwania uzyskano pierwszego ligowego gola w Polsce (zdobył go Jan Durka w 35 minucie pojedynku). Pierwszym liderem zostali piłkarze z Katowic, a z powodu gry nieuprawnionych zawodników w obydwu zespołach debry Lwowa musiano powtórzyć.

20 lipca 1927 zorganizowano spotkanie podczas którego delegatom PLPN i PZPN udało się wypracować kompromis, zaś 30 października 1927 porozumienie stało się faktem (podpisano je natomiast 29 grudnia 1927). 18 grudnia 1927 odbyło się w Krakowie 11. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie PZPN, podczas którego doszło do symbolicznego końca "starej epoki" w polskim futbolu, poprzez podjęcie decyzji o przeniesieniu siedziby związku do Warszawy (zwycięstwo działaczy wojskowych, którzy praktycznie od tego momentu przejęli kontrolę nad całym rodzimym futbolem) oraz przystąpieniu Cracovii do PLPN. Kolejne Walne Zgromadzenie PZPN zorganizowano, więc już w stolicy 15 stycznia 1928 i to podczas jego trwania PLPN stała się jednym z 11 autonomicznych członków PZPN (obok 10 okręgowych związków piłki nożnej).

11 września 1927 w Krakowie Wisła rozgromiła TKS 15:0 (7:0), co do dzisiaj pozostaje rekordowym rozmiarem zwycięstwa rodzimej Ekstraklasy. Zresztą cały sezon stał pod znakiem rywalizacji Białej Gwiazdy z katowickim 1. FC finansowanym przez mniejszość niemiecką na Górnym Śląsku. Na finiszu lepsi okazali się krakowianie, którzy w dodatku dwukrotnie ograli najgroźniejszego rywala – 3:0 (1:0) "u siebie" i 2:0 (0:0) "na wyjeździe". Formalnie sezon zakończył się 13 listopada 1927, jednak w wyniku licznych odwołań ostateczna weryfikacja gier i tabeli nastąpiła dopiero 7 kwietnia 1928, a więc już w trakcie trwania nowego sezonu. Liga liczyła wówczas 15 zespołów, bowiem dołączono do niej Cracovię, co przy niezmienionych zasadach awansu sprawiło, że w edycji 1929 ponownie wystąpiła w niej nieparzysta liczba drużyn.

[edytuj] Lata 30.

Następne trzy sezony (1930 – 1932) przyniosły stabilizację systemu rozgrywek, w których występowało 12 ekip – jedna spadała i jedna uzyskiwała promocję. Pierwszą poważną reformę wprowadzono w edycji 1933. 16 stycznia 1933 walne zebranie LPN zatwierdziło projekt podziału Ekstraklasy na dwie równorzędne 6-zespołowe grupy, z których po trzy czołowe miały w II etapie walczyć w grupie mistrzowskiej o tytuł najlepszej w kraju, a pozostałe o utrzymanie na najwyższym szczeblu (tj. miejsca 7-12). Obowiązywała one jednak zaledwie przez rok. W sezonie 1935 po raz kolejny pomniejszono ligę do nieparzystej liczby drużyn (11), a rok później do 10, przy obowiązującej zasadzie spadku i awansu dwóch klubów. Systemem tym grano już niezmiennie do wybuchu II wojny światowej. Hegemonem polskiej ligi lat 30. okazał się chorzowski Ruch, który triumfował w niej cztery razy z rzędu. Wcześniej swe pierwsze tytuły MP zdobyły Warta Poznań i Garbarnia Kraków. W edycji 1937 po raz pierwszy dwie czołowe lokaty zajęli beniaminkowie (Cracovia i AKS Chorzów), czego nie powtórzono już nigdy później. Ostatnią przedwojenną pełną rywalizację (zakończoną elekcją mistrza) przeprowadzono w 1938, bowiem sezonu 1939 – na skutek wybuchu II wojny światowej – nie dokończono (w chwili przerwania rozgrywek w lidze prowadził Ruch Chorzów).

[edytuj] Lata powojenne

Po zakończeniu działań wojennych i stopniowym odbudowaniu życia piłkarskiego "nad Wisłą", w czerwcu 1945 rozpoczęto żmudny proces reaktywowania Ekstraklasy (nadano jej wówczas nazwę Liga Państwowa). Wstępny projekt przedstawiono do akceptacji 29 czerwca 1945, ale został on odrzucony przez 26. Walne Zgromadzenie PZPN.
1 lipca 1946 związek rozpisał referendum na temat systemu rozgrywek o MP, jednak już 26 lipca 1946 gazeta "Sport" przypomniała, że LPN istnieje nadal – nikt jej bowiem do tej pory nie rozwiązał – a na czas wojny jedynie zawiesiła swą działalność. Toteż 10 sierpnia 1946 podczas zebrania w Krakowie (z inicjatywy i w siedzibie Cracovii) reaktywowano ją pod nazwą Liga PZPN. W spotkaniu uczestniczyli delegaci 14 klubów – 9 przedwojennych ligowców (Cracovii, Wisły Kraków, Garbarni Kraków, Legii Warszawa, Polonii Warszawa, ŁKS Łódź, Warty Poznań, Ruchu i AKS Chorzów), Polonii Bytom (jako spadkobiercy zlikwidowanej Pogoni Lwów), a także 4 "obserwatorów" (Widzewa Łódź, Lecha Poznań, Zagłębia Sosnowiec i Rymera Niedobczyce) – którzy obowiązki prezesa powierzyli Tadeuszowi Dręgiewiczowi. Postanowiono na siedzibę Ligi obrać Kraków i ustanowić dwie 12-zespołowe klasy rozgrywkowe: I i II ligę. Jednak już 18 sierpnia 1946 28. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie PZPN całkowicie zanegowało funkcjonowanie Ligi, nie wpuszczając na salę obrad jej działaczy oraz protokołując, że dla centrali... ona nie istnieje. A wszystko w obawie, iż uruchomienie ligowej karuzeli z pewnością pociągnie za sobą konieczność wprowadzenia zawodowstwa, na które w PRL nie można było w żaden sposób pozwolić. Tak więc mistrza kraju z 1946 wyłoniono modelem nieligowym według koncepcji Stanisława Mielecha.
Dopiero październikowo-listopadowa seria artykułów w prasie sugerująca, iż "powstanie zawodowej ligi oczyściłoby atmosferę w światku piłkarskim", doprowadziła do wznowienia dyskusji w tym temacie. Toteż 25 listopada 1946 Zarząd PZPN rozważał dwa projekty ligowe. Pierwszy (autorstwa Andrzeja Przeworskiego), zakładał zorganizowanie MP'1947 sposobem mieszanym (pucharowo-ligowym), których wyniki byłyby jednocześnie podstawą kwalifikacji do planowanej ligi w edycji 1948. Drugi – przedstawiony przez Heliodora Konopkę – proponował utworzenie ligi już w sezonie 1947, a o jej składzie zadecydowałby sam związek według własnego uznania. Podczas obradującego w Warszawie w dniach 14 grudnia i 15 grudnia 1946 29. Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia PZPN najpierw aż 170 delegatów opowiedziało się za reaktywowaniem ligi (wobec 45 głosom przeciwnym i 4 wstrzymującym się), zaś później obydwie koncepcje poddano pod głosowanie. Bezapelacyjnie zwyciężył projekt Andrzeja Przeworskiego, który poparło 182 działaczy (konkurencyjny uzyskał jedynie 37 głosów), dlatego 22 lutego 1947 podczas 30. Walnego Zgromadzenia PZPN (zorganizowanego wyjątkowo w Łodzi – pierwszy i jedyny raz) uchwalono założenie Klasy Państwowej, mającej wystartować systemem "wiosna-jesień" od sezonu 1948.
14 lutego 1948 30. Walne Zgromadzenie PZPN ostatecznie zatwierdziło 14 klubów, które 14 marca 1948 rozegrały 7 meczów inauguracyjnej kolejki. Pierwszego, po ponad 8-letniej przerwie, ligowego gola uzyskał w spotkaniu Warta Poznań – Cracovia gracz przyjezdnych Stanisław Różankowski, zaś pierwszym liderem została krakowska Wisła (6:0 u siebie z Polonią Warszawa). W końcowej tabeli z identyczną liczbą punktów prowadziły Cracovia i Wisła Kraków, więc o mistrzostwie zdecydował jednomeczowy baraż na neutralnym boisku (stadionie Garbarni Kraków), w którym "Pasy" pokonały odwiecznego rywala 3:1 i to one sięgnęły po tytuł.

Ligową edycję 1951 wygrała Wisła Kraków, ale mistrzostwo przyznano Ruchowi Chorzów – zdobywcy Pucharu Polski. W 1952 kluby rywalizowały w dwóch równorzędnych grupach I i II, ich mistrzowie spotkali się w barażach o mistrzostwo. Do 1961 w I lidze grano według cyklu wiosna-jesień. By przejść na cykl jesień-wiosna w 1962 przeprowadzono skrócone, tzw. przejściowe rozgrywki. Drużyny rywalizowały w dwóch równorzędnych grupach I i II. O 1 miejscu (oraz 3, 5, 7, 9, 11 i 13) zdecydowały dodatkowe mecze między zespołami zajmującymi te same miejsca w obu grupach. Także w sezonie 2001/2002 rozgrywki zorganizowano w grupach – na jesieni w dwóch równorzędnych A i B, a na wiosnę w grupach mistrzowskiej (walczącej o miejsca 1-8) i spadkowej (walczącej o miejsca 9-16).

[edytuj] Idea Ekstraklasa

Na przełomie tysiącleci PZPN rozpoczął działania mające na celu pozyskanie dla ligi tytularnego sponsora. Pierwsze zaawansowane rozmowy prowadzone były z jednym z polskich banków (oficjalnie jego nazwy nigdy nie ujawniono), jednak 18 listopada 2002 negocjacje zakończyły się ostatecznym fiaskiem.

Latem 2004 ogłoszono przetarg w sprawie wykupienia praw do nazwy polskiej ekstraklasy. Przystąpili do niego dwaj oferenci z branży telefonii komórkowej: Polska Telefonia Cyfrowa sp. z o.o. (operator sieci Era) i Polska Telefonia Komórkowa "Centertel" Sp. z o.o. (operator sieci Idea). 14 października 2004 komisja przetargowa jednogłośnie uznała ofertę drugiego z nich za korzystniejszą (o 17 procent wyższą od konkurenta), dokonując tym samym wyboru oferenta. 15 października 2004 decyzję komisji przetargowej oficjalnie zatwierdziło Prezydium Zarządu PZPN, przyznając tym samym PTK "Centertel" sp. z o.o. miano głównego i tytularnego sponsora polskiej ekstraklasy piłkarskiej od 1 stycznia 2005 (choć datę podpisania umowy wyznaczono na 1 lutego 2005, a faktycznie miało do tego dojść na początku rundy wiosennej sezonu 2004/2005). Umowa sponsoringowa zawarta została na 3,5 sezonu (do czerwca 2008) i opiewała na kwotę 31,6 mln złotych. Pierwotnie planowano, by nowa nazwa I ligi od razu przybrała docelową formę – Orange Ekstraklasa (od nazwy sieci telefonii komórkowej, mającej 19 września 2005 zastąpić markę Idea), jednak po wielu dyskusjach zdecydowano się na ówczesną nazwę sieci – Idea Ekstraklasa (IE).
9 marca 2005 uroczyście zaprezentowano logo IE oraz obraną strategię marketingową, zaś 11 marca 2005 na Stadionie Wojska Polskiego meczem Legia Warszawa – Pogoń Szczecin (3:0) rozpoczęła ona faktycznie swe rozgrywki (pierwszego z nich gola zdobył Marek Saganowski w 48 minucie).

[edytuj] Orange Ekstraklasa

16 września 2005 – na skutek rebrandingu głównego sponsora polskiej I ligi – zmieniono nazwę rozgrywek na docelową – Orange Ekstraklasa (OE). W międzyczasie (12 sierpnia 2005) Ekstraklasa SA podpisała z PZPN umowę o zarządzaniu IE (dzień formalnego przejęcia piłkarskiej ligi zawodowej), zaś na jej mocy od 18 listopada 2005 (14 kolejki sezonu 2005/2006) faktycznie wykonuje te obowiązki (pierwszym spotkaniem był mecz Legia Warszawa – Górnik Zabrze 3:2).
13 lipca 2006 – na wniosek Prezesa Zarządu Ekstraklasy S.A. – Prezydium Zarządu PZPN zatwierdziło nowy regulamin rozgrywek sezonu 2006/2007, obejmujący swym zakresem jedynie rozgrywki OE (poprzednie przepisy dotyczyły zarówno I, jak i II ligi). Nowelizacja ta miała na celu uzyskanie większej niezależności zawodowej ligi od PZPN. Według nowych przepisów całością spraw związanych z rozgrywkami OE zajmować się będą jedynie wydzielone organy Ekstraklasy S.A., tj.: Departament Logistyki Rozgrywek i Komisja Ligi.
Inauguracyjną kolejkę spotkań sezonu 2006/2007 rozegrano w dniach 28-30 lipca 2006. Tym samym przeszedł do historii polskiej piłki nożnej jako ten, w którym rozgrywki – od początku do końca – po raz pierwszy prowadził inny podmiot niż PZPN.
Mimo tego część zadań nadal pozostaje w gestii dawnego zarządcy ligi (PZPN). Należą do nich: proces licencyjny, sprawy sędziowskie, sprawy międzynarodowe (m.in. zgłaszanie klubów do europejskich pucharów), kwestie bezpieczeństwa na stadionach oraz sprawy dyscyplinarne w instancji odwoławczej. Dodatkowo – w zamian za przekazanie rozgrywek OE – przez 3 lata (od sezonu 2006/2007 do sezonu 2008/2009) PZPN otrzymał będzie od Ekstraklasy S.A. 7,2% udziałów w zyskach oraz corocznie 1 mln złotych (m.in. na zarządzanie rozgrywkami niższych klas).

[edytuj] Reforma 2008/2009

7 stycznia 2007 obradujące w Warszawie walne zgromadzenie sprawozdawczo-statutowe PZPN podjęło decyzję o reformie centralnych szczebli męskich rozgrywek ligowych, począwszy od sezonu 2008/2009. Na mocy zawartych porozumień zmianie uległa zarówno struktura, jak i terminologia poszczególnych klas rozgrywkowych – w tym tej najwyższej – która z I ligi została oficjalnie przemianowana na Ekstraklasę^[1].

[edytuj] Zwycięzcy polskiej I ligi

(Uwaga! lista nie jest równoznaczna z listą Mistrzów Polski)

 Osobny artykuł: Mistrzostwa Polski w piłce nożnej.

1927 – Wisła Kraków 1928 – Wisła Kraków 1929 – Warta Poznań 1930 – Cracovia 1931 – Garbarnia Kraków 1932 – Cracovia 1933 – Ruch Hajduki Wielkie 1934 – Ruch Hajduki Wielkie 1935 – Ruch Hajduki Wielkie 1936 – Ruch Hajduki Wielkie 1937 – Cracovia 1938 – Ruch Hajduki Wielkie 1948 – Cracovia 1949 – Wisła Kraków 1950 – Wisła Kraków 1951 – Wisła Kraków 1952 – Ruch Chorzów 1953 – Ruch Chorzów 1954 – Polonia Bytom 1955 – Legia Warszawa 1956 – Legia Warszawa 1957 – Górnik Zabrze 1958 – ŁKS Łódź 1959 – Górnik Zabrze 1960 – Ruch Chorzów 1961 – Górnik Zabrze 1962 – Polonia Bytom 1963 – Górnik Zabrze 1964 – Górnik Zabrze 1965 – Górnik Zabrze 1966 – Górnik Zabrze 1967 – Górnik Zabrze 1968 – Ruch Chorzów 1969 – Legia Warszawa 1970 – Legia Warszawa 1971 – Górnik Zabrze 1972 – Górnik Zabrze 1973 – Stal Mielec 1974 – Ruch Chorzów 1975 – Ruch Chorzów 1976 – Stal Mielec 1977 – Śląsk Wrocław 1978 – Wisła Kraków 1979 – Ruch Chorzów 1980 – Szombierki Bytom 1981 – Widzew Łódź 1982 – Widzew Łódź 1983 – Lech Poznań 1984 – Lech Poznań 1985 – Górnik Zabrze 1986 – Górnik Zabrze 1987 – Górnik Zabrze 1988 – Górnik Zabrze 1989 – Ruch Chorzów 1990 – Lech Poznań 1991 – Zagłębie Lubin 1992 – Lech Poznań 1993 – Lech Poznań 1994 – Legia Warszawa 1995 – Legia Warszawa 1996 – Widzew Łódź 1997 – Widzew Łódź 1998 – ŁKS Łódź 1999 – Wisła Kraków 2000 – Polonia Warszawa 2001 – Wisła Kraków 2002 – Legia Warszawa 2003 – Wisła Kraków 2004 – Wisła Kraków 2005 – Wisła Kraków 2006 – Legia Warszawa 2007 – Zagłębie Lubin 2008 – Wisła Kraków 2009 – Wisła Kraków 2010 – Lech Poznań

[edytuj] Liga według miast

Pełna lista klubów grających historycznie w I lidze z podziałem na miasta.

7 klubów	Kraków	Cracovia, Garbarnia, Hutnik, Jutrzenka, Podgórze, Wawel, Wisła
5 klubów	Łódź	Klub Turystów, ŁKS, ŁTS-G, Union-Touring, Widzew
4 kluby	Lwów	Czarni, Hasmonea, Lechia, Pogoń
	Warszawa	Gwardia, Legia, Polonia, Warszawianka
3 kluby	Katowice	1. FC, Dąb, GKS
	Poznań	Lech, Olimpia, Warta
2 kluby	Bydgoszcz	Polonia, Zawisza
	Bytom[2]	Polonia, Szombierki
	Chorzów	AKS, Ruch
	Gdynia	Arka, Bałtyk
	Rybnik	ROW, Rymer
	Szczecin	Arkonia, Pogoń
	Wałbrzych	Górnik, Zagłębie
1 klub	Bełchatów	GKS
	Białystok	Jagiellonia
	Częstochowa	Raków
	Dębica	Igloopol
	Gdańsk	Lechia
	Gliwice	Piast
	Grodzisk Wielkopolski	Dyskobolia
	Jastrzębie	GKS
	Jaworzno	Szczakowianka
	Kielce	Korona
	Lubin	Zagłębie
	Lublin	Motor
	Łęczna	Górnik
	Mielec	Stal
	Nowy Dwór Mazowiecki	Świt
	Olsztyn	Stomil
	Opole	Odra
	Ostrowiec Świętokrzyski	KSZO
	Płock	Wisła
	Pniewy	Sokół
	Polkowice	Górnik
	Racibórz	Unia
	Radlin	Górnik
	Radom	Radomiak
	Radomsko	RKS
	Radzionków	Ruch
	Rzeszów	Stal
	Siedlce	Strzelec
	Sosnowiec	Zagłębie
	Stalowa Wola	Stal
	Świętochłowice	Śląsk
	Tarnobrzeg	Siarka
	Tarnów	Tarnovia
	Toruń	TKS
	Tychy	GKS
	Wilno	Śmigły
	Wodzisław Śl.	Odra
	Wrocław	Śląsk
	Wronki	Amica
	Zabrze	Górnik

[edytuj] Prezesi Ligi

Lp.	Prezes Ligi	Kadencja
		od	do
1.	Roman Górecki	1 marca 1927	styczeń 1929
2.	Ignacy Izdebski	styczeń 1929	16 stycznia 1933
3.	Zygmunt Żołędziowski	16 stycznia 1933	17 stycznia 1936
4.	Juliusz Geib	17 stycznia 1936	30 sierpnia 1936
5.	Michał Jaroszyński	30 sierpnia 1936	wiosna 1938
6.	Karol Stefan Rudolf	wiosna 1938	17 września 1939
7.	Tadeusz Dręgiewicz	10 sierpnia 1946	18 sierpnia 1946
-	Liga zlikwidowana	18 sierpnia 1946	22 lutego 1947
-	wiceprezesi PZPN ds. Ligi	22 lutego 1947	14 czerwca 2005
8.	Michał Tomczak	14 czerwca 2005	29 listopada 2005
9.	Andrzej Rusko	29 listopada 2005

[edytuj] Najwyższe transfery

[edytuj] Najwyższe transfery z ligi polskiej

Imię i nazwisko zawodnika	Wysokość transferu	Czas transferu	Klub sprzedający	Klub kupujący
Robert Lewandowski	4 500 000 €	czerwiec 2010	Lech Poznań	Borussia Dortmund
Łukasz Fabiański	4 350 000 €	maj 2007 *	Legia Warszawa	Arsenal F.C.
Dawid Janczyk	4 200 000 €	lipiec 2007	Legia Warszawa	CSKA Moskwa
Marcelo	3 800 000 €	lipiec 2010	Wisła Kraków	PSV Eindhoven
Rafał Murawski	3 200 000 €	czerwiec 2009	Lech Poznań	Rubin Kazań
Maciej Żurawski	3 100 000 €	maj 2005 *	Wisła Kraków	Celtic F.C.
Jakub Błaszczykowski	3 050 000 €	styczeń 2007	Wisła Kraków	Borussia Dortmund
Dariusz Dudka	2 500 000 €	lipiec 2008	Wisła Kraków	AJ Auxerre
Sebastian Mila	2 000 000 €	styczeń 2005	Dyskobolia Grodzisk Wlkp.	Austria Wiedeń

[edytuj] Najwyższe transfery do ligi polskiej

W zestawieniu nie ujęto transferów dokonywanych przed 1989, bowiem – z obawy przed niepokojami społecznymi – faktyczne ich kwoty nigdy nie zostały publicznie ujawnione (oficjalnie podawano jedynie "wersję dla mediów", która niejednokrotnie znacznie odbiegała od rzeczywistych wartości pieniężnych).

Najbardziej spektakularne transakcje czasów Polski Ludowej miały miejsce w latach 80. i ścisły związek ze zmianami prawnymi wprowadzonymi przez piłkarską centralę. Od 4 grudnia 1981 obowiązywał bowiem jej nowy statut, w którym po raz pierwszy zawarto zapisy precyzyjnie regulujące wszelkie kwestie transferów (zwłaszcza krajowych) – dzięki czemu słowo to przestało mieć wydźwięk pejoratywny, a same transakcje stały się jawne (przynajmniej teoretycznie). W lipcu 1983 Dariusz Dziekanowski przeszedł z Gwardii Warszawa do Widzewa Łódź za 21 000 000 ówczesnych złotych, a dwa lata później do Legii Warszawa za 60 000 000 złotych. Z uwagi na galopującą w Polsce od 1981 inflację kwoty te są jednak jak najbardziej porównywalne. W tym samym 1985 za 40 000 000 złotych Zagłębie Sosnowiec sprzedało Górnikowi Zabrze Jana Urbana, a w 1988 Śląsk Wrocław uzyskał za Andrzeja Rudego od GKS Katowice 50 000 000 złotych (choć nieoficjalnie mówiło się o kwocie cztery razy wyższej).

Imię i nazwisko zawodnika	Wysokość transferu	Czas transferu	Klub sprzedający	Klub kupujący
Ivica Vrdoljak	4 150 000 PLN	maj 2010	Dinamo Zagrzeb	Legia Warszawa
Artur Sobiech	4 010 000 PLN	lipiec 2010 *	Ruch Chorzów	Polonia Warszawa
Maciej Żurawski	4 000 000 PLN	lipiec 1999 *	Lech Poznań	Wisła Kraków
Miroslav Radović	3 150 000 PLN	lipiec 2006	Partizan Belgrad	Legia Warszawa
Tomáš Jirsák	2 800 000 PLN	lipiec 2007	FK Teplice	Wisła Kraków
Saidi Ntibazonkiza	2 750 000 PLN	lipiec 2010	NEC Nijmegen	Cracovia
Grzegorz Kaliciak	2 400 000 PLN	czerwiec 1997	Sint-Truidense VV	Wisła Kraków
Kamil Kosowski	2 400 000 PLN	czerwiec 1999	Górnik Zabrze	Wisła Kraków
Tomasz Łapiński	2 400 000 PLN	styczeń 2000	Widzew Łódź	Legia Warszawa
Marcin Burkhardt	2 400 000 PLN	kwiecień 2006	Amica Wronki	Legia Warszawa
Bartłomiej Grzelak	2 350 000 PLN	grudzień 2006	Widzew Łódź	Legia Warszawa
Arkadiusz Głowacki	2 300 000 PLN	czerwiec 1999	Lech Poznań	Wisła Kraków
Maciej Iwański	2 193 000 PLN	czerwiec 2008	KGHM Zagłębie Lubin	Legia Warszawa
Milan Jovanić	2 100 000 PLN	czerwiec 2010	Spartak Subotica	Wisła Kraków
Cezary Kucharski	2 050 000 PLN	czerwiec 1995	FC Aarau	Legia Warszawa
Marek Zieńczuk	2 000 000 PLN	czerwiec 2004	Amica Wronki	Wisła Kraków
Piotr Włodarczyk	2 000 000 PLN	czerwiec 2000	Ruch Chorzów	Śląsk Wrocław
Srđa Knežević	2 000 000 PLN	maj 2010	Partizan Belgrad	Legia Warszawa
Marijan Antolović	2 000 000 PLN	czerwiec 2010	Cibalia Vinkovci	Legia Warszawa

• * – miesiąc podpisania umowy (nie zawsze tożsamy z miesiącem faktycznego przejścia do nowego klubu)

[edytuj] Tabela wszech czasów

 Osobny artykuł: Tabela wszech czasów Ekstraklasy.

Źródło:^[3]

[edytuj] Liga polska w mediach

[edytuj] Prasa

Utworzenie na przełomie 1926 i 1927 nowoczesnej ligi pociągnęło za sobą konieczność należytego informowania społeczeństwa o wynikach rywalizacji prowadzonej w jej ramach. Co tydzień kibice musieli poznać komplet wyników danej kolejki, strzelców bramek, aktualną tabelę i szereg innych mniej lub bardziej istotnych informacji jej dotyczących.

Najpowszechniejszą wówczas formę przekazywania wiadomości stanowiły relacje prasowe. Jednym z prekursorów fachowego dokumentowania wydarzeń piłkarskich w Polsce był Stanisław Mielech – autor słynnej listy ligowych strzelców, wzoru dla kilku pokoleń rodzimych dziennikarzy. Początkowo kompletne raporty meczowe pojawiały się wyłącznie w gazetach sportowych (głównie Przeglądzie Sportowym). Z czasem liga zaistniała również w innych tytułach.

[edytuj] Radio

Dodatkowo – niemal od samego początku istnienia LPN – jej propagowaniu pomagało raczkujące polskie radio, będące rówieśnikiem krajowej ligi. Już 22 września 1929 krakowska rozgłośnia Polskiego Radia przeprowadziła pierwszą w historii transmisję ze spotkania ligowego, gdy ze Stadionu Wisły bezpośrednio relacjonowano wielkie derby miasta (gospodarze pokonali Cracovię 5:1, a 3 gole zdobył Henryk Reyman).

Z czasem zasięg oddziaływania stacji radiowych stał się na tyle duży, że przez lata stanowiły one główne źródło informacji dla kibiców, zwłaszcza tej natychmiastowej ("newsów"). Po wojnie do radiowej klasyki przeszły takie audycje, jak Kronika Sportowa, czy Studio S-13. Audycje tego ostatniego od 9 września 1970 (dzień premierowego wydania) stanowią idealną okazję do doskonalenia techniki – od nagrań na płytach po przekazy satelitarne – ciesząc się do dzisiaj ogromną popularnością wśród wielu pokoleń sympatyków polskiej ekstraklasy. Idea programu polega na systematycznym łączeniu się ze wszystkimi stadionami, na których rozgrywane są mecze ligowe i zdawaniu z nich krótkich meldunków "na żywo".

[edytuj] Telewizja

[edytuj] Transmisje

Przełom w prezentowaniu ligowej rywalizacji związany jest z pojawieniem się relacji telewizyjnych. Mecze piłkarskiej ligi polskiej na antenie telewizyjnej zaczęto prezentować od końca lat 50. – początkowo były to retransmisje, z czasem rozpoczęto również relacje bezpośrednie (tzw. "na żywo"). Premierę stanowiło – rozegrane 7 kwietnia 1957 – spotkanie Gwardii Warszawa z Górnikiem Radlin (1:0, po trafieniu Zbigniewa Szarzyńskiego). Do 1990 przeprowadzane one były wyłącznie w telewizji publicznej, zaś na początku lat 90. w lokalnych stacjach warszawskich rozpoczęto prezentowanie spotkań Legii, rozgrywanych na Stadionie Wojska Polskiego.

Krokiem milowym w historii mariażu ligi z telewizją była – podjęta jesienią 1994 – decyzja o wejściu na polski rynek medialny francuskiej grupy Canal+. Premierową transmisję z meczu rodzimej ekstraklasy przeprowadziła ona 1 kwietnia 1995 (Legia Warszawa – GKS Katowice 1:0), wyznaczając od tego momentu nową jakość w tej dziedzinie. Wcześniej bowiem prawa telewizyjne do ligi nie były unormowane, co implikowało całkowitą dowolność w jej prezentowaniu. Objawiało się to przede wszystkim brakiem jednolitego schematu transmisji i sposobu ich realizowania, a co za tym idzie – poziomu. Władze Canal+ Polska powzięły próbę regulacji w tym zakresie, przekonując do swego pomysłu ich faktycznego dysponenta, czyli PZPN. W czerwcu 1995 podpisali oni z TVP, Go&Gol i UEFA 3-letnią umowę na transmisje ze spotkań rodzimej ekstraklasy, a w lipcu 1998 zrobili następny krok – nabywając prawa do ligi na wyłączność. W marcu 1999 Canal+ odstąpił część z nich TVP (na okres do czerwca 2000), jednak w międzyczasie z umowy wyłamały się Legia Warszawa oraz Wisła Kraków, które prawa do spotkań rozgrywanych przez nie w roli gospodarza przekazały odpowiednio: Wizji TV i TVN. W czerwcu 2000 z inicjatywy Zbigniewa Bońka doszło do podpisania – między PZPN, a Canal+ – umowy na wyłączne prawa do wszelkich kwestii medialnych związanych z polską Ekstraklasą i II ligą (transmisje, retransmisje, magazyn ligowy, skróty w serwisach informacyjnych). Została ona zawarta na okres 5 lat (od początku sezonu 2000/2001 do zakończenia sezonu 2004/2005), a jej wartość wynosiła 100 000 000 USD – dlatego zwykło się ją nazywać kontraktem stulecia. Po upływie terminu jej ważności – w czerwcu 2005 – kolejny przetarg został podzielony na kilka części (prawa do transmisji i retransmisji z meczów w TV, prawa do magazynów ligowych w TV, prawa do skrótów w serwisach informacyjnych, prawa do ligi dla stacji radiowych), a jego głównym zwycięzcą ponownie został Canal+, który musiał jednak "ligowym tortem" podzielić się z TVN (magazyn ligowy).

Do tej pory ligę polską relacjonowano więc na antenach kilkunastu rodzimych stacji telewizyjnych. Prawa do jej pokazywania posiadały już bowiem:

• Telewizja Polska (prezentująca ją na antenach: TVP 1, TVP 2, TVP 3 i TV Polonia);
• Canal+ Polska (prezentująca ją na antenach: Canal+, Canal+ Sport, Canal+ Sport 2);
• Wizja TV (prezentująca w sezonie 1999/2000 na antenie Wizji Sport wszystkie mecze Legii w Warszawie);
• Grupa ITI (prezentująca ją na antenach: W sezonie 1999/2000 na antenie TVN wszystkie mecze Wisły w Krakowie. Dla widzów poza granicami kraju na antenie TVN International)
• Orange (prezentująca ją na antenach: Orange Sport)

[edytuj] Magazyny ligowe

Pierwszym w historii cyklicznym i profesjonalnym programem, w całości poświęconym polskiej lidze był 30-minutowy Magazyn Piłkarski "Gol" – autorstwa Jacka Laskowskiego – prezentowany na antenie TVP 2. Jego premierowy odcinek wyemitowano po 18 kolejce sezonu 1994/1995 (początek rundy wiosennej) – 7 marca 1995 (w pierwszych latach – we wtorki, później – w poniedziałki). Formuła programu zmieniała się kilkakrotnie (wraz z kolejnymi seriami edycyjnymi), a z przerwami nadawano go do 2002, jednak – na skutek utraty przez Telewizję Polską S.A. wszelkich praw do pokazywania ligi – z sezonu na sezon obniżała się jego jakość. Kolejnym magazynem którym był głównie poświęconym polskiej lidze w TVP 2 był Tylko Futbol w sezonie 2002/2003. Wcześniej spotkania rodzimej ekstraklasy pokazywano kompleksowo w kilkunastominutowym poniedziałkowym programie Liga Polska, składającym się wyłącznie z następujących po sobie reportaży meczowych (bez studia i prowadzącego).

25 lipca 1998 – po inauguracyjnej kolejce sezonu 1998/1999 – na antenie Canal+ wystartował 90-minutowy magazyn Liga+, emitowany regularnie po każdej ligowej turze do dziś (po "kolejkach weekendowych" – w soboty, po "kolejkach w środku tygodnia" – we środy), którego uzupełnienie stanowi niedzielny magazyn Liga+ Ekstra (nadawany od 26 lipca 1998).

24 lipca 2005 – po inauguracyjnej kolejce sezonu 2005/2006 – Grupa ITI rozpoczęła na antenach TVN, TVN24 i TVN Turbo nadawanie magazynu ligowego (najpierw pod nazwą Magazyn Idea Ekstraklasa, a od 18 września 2005 – Magazyn Orange Ekstraklasa). Magazyn zakończył swoją działalność wraz ze skończeniem sezonu 2007/2008

20 lipca 2008 – Po finale Superpucharu Polski między Wisłą Kraków, a Legią Warszawa TVP nadało pierwszy odcinek magazynu ligowego "Szybka Piłka".

10 sierpnia 2008 – w trakcie trwania pierwszej kolejki ligowej sezonu 2008/2009 (trzecia wg terminarza) ukazał się pierwszy odcinek magazynu ligowego "Ekstraklasa Raport" w nowopowstałej stacji sportowej Orange Sport. W trakcie rundy jesiennej program emitowany był w niedziele, podczas rundy wiosennej w poniedziałek (po kolejce), w czwartek (zapowiedź najbliższej kolejki).

[edytuj] Gwiazdki na koszulkach

Od sezonu 2007/2008 Regulamin Strojów Meczowych w Rozgrywkach Ekstraklasy SA w punkcie 12. zezwala na umieszcznie gwiazdki symbolizującej liczbę wywalczonych tytułów mistrzowskich.
Gwiazdka ta może być umieszczona tylko na przedniej części koszulki, na wysokości klatki piersiowej nad herbem lub emblematem klubu.

Ustanowiono 3 rodzaje gwiazdek:

• biała gwiazdka – symbolizująca wywalczenie od 1 do 4 tytułów Mistrza Polski,
• srebrna gwiazdka – symbolizująca wywalczenie od 5 do 9 tytułów Mistrza Polski,
• złota gwiazdka – symbolizująca wywalczenie 10 i więcej tytułów Mistrza Polski.

[edytuj] Zobacz też

• Piłka nożna w Polsce
• Mistrzostwa Polski w piłce nożnej
• System ligowy piłki nożnej w Polsce
• Polskie nieligowe rozgrywki w piłce nożnej
• Tabela wszech czasów Ekstraklasy
• Król strzelców w piłce nożnej
• Puchar Ligi Polskiej
• Sprawa Rašicia
• Afera barażowa
• Afera korupcyjna w polskiej piłce nożnej
• Lista Fryzjera

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Ekstraklasy
• Ekstraklasa w serwisie pzpn.pl

p • d • e Ekstraklasa w sezonie 2010/2011 Arka Gdynia • Cracovia • GKS Bełchatów • Górnik Zabrze • Jagiellonia Białystok • Korona Kielce • Lech Poznań • Lechia Gdańsk • Legia Warszawa • Polonia Bytom • Polonia Warszawa • Ruch Chorzów • Śląsk Wrocław • Widzew Łódź • Wisła Kraków • Zagłębie Lubin

p • d • e Mistrzostwa Polski w piłce nożnej Mistrzostwa Polski/ Liga 1920 • 1921 • 1922 • 1923 • 1924 • 1925 • 1926 • 1927 • 1928 • 1929 • 1930 • 1931 • 1932 • 1933 • 1934 • 1935 • 1936 • 1937 • 1938 • 1939 • 1940 • 1941 • 1942 • 1943 • 1944 • 1945 • 1946 • 1947 I liga 1948 • 1949 • 1950 • 19511 • 1952 • 1953 • 1954 • 1955 • 1956 • 1957 • 1958 • 1959 • 1960 • 1961 • 1962 • 1962/1963 • 1963/1964 • 1964/1965 • 1965/1966 • 1966/1967 • 1967/1968 • 1968/1969 • 1969/1970 • 1970/1971 • 1971/1972 • 1972/1973 • 1973/1974 • 1974/1975 • 1975/1976 • 1976/1977 • 1977/1978 • 1978/1979 • 1979/1980 • 1980/1981 • 1981/1982 • 1982/1983 • 1983/1984 • 1984/1985 • 1985/1986 • 1986/1987 • 1987/1988 • 1988/1989 • 1989/1990 • 1990/1991 • 1991/1992 • 1992/1993 • 1993/1994 • 1994/1995 • 1995/1996 • 1996/1997 • 1997/1998 • 1998/1999 • 1999/2000 • 2000/2001 • 2001/2002 • 2002/2003 • 2003/2004 • 2004/2005 • 2005/2006 • 2006/2007 • 2007/2008 Ekstraklasa 2008/2009 • 2009/2010 • 2010/2011 1 W 1951 roku tytuł mistrzowski przyznano zdobywcy Pucharu Polski.

p • d • e Piłka nożna w Polsce Polski Związek Piłki Nożnej • Związek Polski Piłki Nożnej Rozgrywki ligowe Ekstraklasa • I liga polska • II liga polska • III liga polska • IV liga polska • V liga polska • Klasa okręgowa • Klasa A • Klasa B • Klasa C • Ekstraliga kobiet Reprezentacje Drużyny Reprezentacja kobiet • Reprezentacja A mężczyzn • Reprezentacja mężczyzn do lat 21 • Reprezentacja mężczyzn do lat 19 Zagadnienia Selekcjonerzy • Mecze (1921–2000) • Mecze (2001-2010) • Bilans • Reprezentanci • Strzelcy (chronologicznie) • Strzelcy (ilość bramek) Rozgrywki pucharowe Puchar Polski • Superpuchar Ekstraklasy • Puchar Ekstraklasy Zagadnienia Kluby • Stadiony • Piłkarze • Trenerzy

p • d • e Najwyższe klasy rozgrywek ligowych piłki nożnej w Europie (UEFA) Funkcjonujące Albania • Andora • Anglia • Armenia • Austria • Azerbejdżan • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina • Bułgaria • Chorwacja • Cypr • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Gruzja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Irlandia Północna • Islandia • Izrael • Kazachstan • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Macedonia • Malta • Mołdawia • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szkocja • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Walia • Węgry • Włochy • Wyspy Owcze Nieistniejące Czechosłowacja • Jugosławia • NRD • Saara1 • Serbia i Czarnogóra • ZSRR 1Liga istniała przed powstaniem UEFA.

Memoriał: Nie doszłoby do katastrofy, gdyby nie polityka Tuska

Nie doszłoby do katastrofy smoleńskiej, gdyby nie polityka Donalda Tuska, polegająca na dyskredytowaniu Lecha Kaczyńskiego i oszczędzaniu na bezpieczeństwie najważniejszych osób w państwie - to główna konkluzja memoriału przygotowanego na piątkowe spotkanie ws. katastrofy z udziałem prezesa PiS.

Komorowski popiera inicjatywę ws. pielgrzymki do Smoleńska

Prezydent Bronisław Komorowski powiedział, że "całym sercem i całą duszą" popiera inicjatywę - z którą wystąpili bliscy 28 ofiar katastrofy z 10 kwietnia - ich wyjazdu z pielgrzymką do Smoleńska i zabrania tam krzyża sprzed Pałacu Prezydenckiego.

Hiszpania: Rumun z Francji handlował kobietami

W Madrycie zatrzymano ukrywającego się tam od 5 lat pod fałszywym nazwiskiem sutenera i szefa siatki handlującej kobietami. Pochodzący z Rumunii Adrian Rascu był jednym z najbardziej poszukiwanych uciekinierów z Francji - podała hiszpańska policja.

Krynica: Spotkanie ministrów sprawiedliwości Grupy Wyszehradzkiej

Czesi chcą wdrażać wzorowany na polskim System Dozoru Elektronicznego skazanych, a Węgrzy - poznać zasady ocen okresowych sędziów. Polska chce korzystać z doświadczeń Słowacji w budowie centrów pomocy prawnej. Ministrowie sprawiedliwości rozmawiali o tym w Krynicy.

Berlusconi: Miedwiediew i Putin są darem od Boga

Premier Włoch Silvio Berlusconi powiedział, że prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew i szef rządu Władimir Putin są "darem od Boga" dla narodu rosyjskiego. Opinię tę wyraził w przemówieniu na II Światowym Forum Politycznym w rosyjskim Jarosławiu.

szkoła języków obcych łódź system rozpoznawania mowy mowa rozpoznawanie bilety autokarowe klub studencki --------- oczyszczalnie biologiczne blog filmowy praca Ostrowiec Świętokrzyski pozycjonowanie stron sony ericsson aino feng shui