Z Wikipedii

Bliźniak i następca Echo 1, balon Echo 1A

Echo 1 - A-10 Echo, Echo X - pierwszy eksperyment NASA z dziedziny telekomunikacji satelitarnej. Amerykański pasywny satelita łącznościowy. Metalizowany balon o średnicy 30 m, który miał odbijać sygnały radiowe. Wystrzelony 13 maja 1960 (09:16:05 GMT) rakietą Thor Delta z Centrum Lotów Kosmicznych imienia Johna F. Kennedy'ego. Echo 1 nie osiągnął orbity z powodu awarii 2. członu rakiety. Zaplanowaną dla niego misję wykonał podobny balon Echo 1A.

Mimo że idea pasywnej komunikacji satelitarnej została zarzucona, eksperymenty z balonami serii Echo przyniosły wiele cennych doświadczeń w zakresie śledzenia obiektów w przestrzeni kosmicznej.

Istnieją też opinie^[1], że satelity Echo (również Echo 1A i Echo 2) miały służyć także celom militarnym - jako astronomiczny punkt odniesienia dla precyzyjnego wyznaczenia położenia geograficznego Moskwy. Te precyzyjne pomiary miały rzekomo być wykorzystane do wycelowania rakiet balistycznych.

[edytuj] Budowa i działanie

Satelita został wyprodukowany przez firmy Sheldahl i Grumman dla Langley Research Center, część NASA.

Balon ważył 56,2 kg i miał średnicę 30,5 m. Średnia grubość powłoki wynosiła 12,7 nm. Powleczony mylarem. Energię elektryczną zapewniało 70 ogniw słonecznych ładujących 5 akumulatorów NiCd. Na potrzeby telemetrii używano nadajnika radiowego na częstotliwości 107,9 MHz.

Odbijane sygnały miały mieć częstotliwość 960 i 2390 MHz.

Indeks COSPAR: 1960-F07

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Raport NASA, pt. The Echo I Inflation System (en)
• Raport NASA, pt. Project Echo: Antenna Steering System (en)
• Raport NASA, pt. A Comparison of Theory and Observation of the Echo I Satellite (en)
• Raport NASA, pt. Project Echo: Satellite-Tracking Radar (en)

[edytuj] Bibliografia

• JPL (en)
• Langley Reasearch Center NASA (en)
• NSSDC Master Catalog (en)
• Encyclopedia Astronautica (en)

Przypisy